எழுதப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் தலையங்கம்

இரான்: 400 ஆண்டுகளாக முடிவடையாத ஒரு போராட்டம்

இரான் இன்று உலகச் செய்திகளில் தோன்றும் போது, அது பெரும்பாலும் அணு ஆயுதங்கள், மேற்கத்திய தடைகள் அல்லது பெண்கள் போராட்டங்கள் என்ற தலைப்புகளோடு தான் வருகிறது. ஆனால் அந்தச் செய்தித் தலைப்புகளுக்குப் பின்னால் நிற்கும் உண்மை என்னவெனில், இரான் கடந்த 400 ஆண்டுகளாக இடைவிடாத அதிகார மாற்றங்களையும், அதைவிட இடைவிடாத மக்கள் எதிர்ப்புகளையும் சந்தித்து வரும் ஒரு நாடு.

17-ஆம் நூற்றாண்டில் தொடங்கிய இந்த நவீன இரானின் பயணம், மதம் மற்றும் அரசியல் ஒன்றிணைந்த தருணத்தில் ஆரம்பமானது. சாபவீத் பேரரசு ஷியா இஸ்லாமை அரசின் அடையாளமாக மாற்றியபோது, அது ஒரே நேரத்தில் இரானுக்கு ஒரு தனித்துவத்தையும், ஒரு நிரந்தர அரசியல் சிக்கலையும் அளித்தது. மதம் அதிகாரமாக மாறிய நாளிலிருந்தே, அதிகாரம் கேள்விக்குள்ளாகும் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் “மதம்” ஒரு ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது.

சாபவீத் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு இரான் அரசியல் குழப்பத்தில் சிக்கியது. அந்த வெற்றிடத்தில் வெளிநாட்டு சக்திகள் நுழைந்தன. ரஷ்யா, பிரிட்டன் போன்ற நாடுகள் இரானை ஒரு சுயாதீன நாடாக அல்ல, ஒரு செல்வாக்கு மண்டலமாகவே பார்த்தன. இதுவே இரானிய மனதில் ஆழமாகப் பதிந்த “வெளிநாட்டு தலையீடு” என்ற அச்சத்தின் தொடக்கம்.

காஜார் ஆட்சிக் காலம், இரானின் சுயமரியாதை கடுமையாக சோதிக்கப்பட்ட காலம். அரசர்கள் இருந்தார்கள்; ஆனால் அதிகாரம் பல இடங்களில் இல்லை. இதற்கு எதிராக உருவான அறிவுஜீவி இயக்கங்களும் அரசியலமைப்பு கோரிக்கைகளும், “மன்னருக்கும் சட்டம் கட்டுப்பட வேண்டும்” என்ற புதிய அரசியல் சிந்தனையை விதைத்தன. அது ஒரு முக்கியமான முன்னேற்றம் — ஆனால் முழுமையடையாத ஒன்று.

20-ஆம் நூற்றாண்டில் பஹ்லவி ஆட்சி கொண்டு வந்த நவீனமயமாதல், இரானை வெளிப்படையாக மாற்றியது. சாலைகள், தொழிற்சாலைகள், கல்வி — அனைத்தும் வந்தன. ஆனால் ஜனநாயகம் வரவில்லை. அதிகாரம் ஒரு மனிதனின் கையில் குவிந்தது. அரசியல் சுதந்திரம் வளர்ச்சியின் பலியாக்கப்பட்டது. இதுவே 1979-இல் வெடித்த பெரும் புரட்சிக்கான அடித்தளம்.

இஸ்லாமிய புரட்சி ஒரு வரலாற்றுப் பரிதாபம். அது அடக்குமுறைக்கு எதிரான மக்களின் எழுச்சியாக தொடங்கியது. ஆனால் அதன் முடிவில் உருவான அரசு, இன்னொரு விதமான அடக்குமுறையாக மாறியது. மன்னர் சென்றார்; ஆனால் கேள்வி கேட்க முடியாத அதிகாரம் தொடர்ந்தது — இந்த முறை மதத்தின் பெயரில்.

போரால் சிதைந்த 1980-களும், தடைகளால் நெருக்கப்பட்ட 1990-களும், இரானிய சமூகத்தை கடினமாக மாற்றின. கல்வி வளர்ந்தது. பெண்கள் அதிகம் படித்தனர். இளைஞர்கள் உலகை அறிந்தனர். ஆனால் அரசியல் கட்டுப்பாடுகள் தளரவில்லை. இதன் விளைவாக, புதிய நூற்றாண்டில் இரான் தொடர்ந்து கொதித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

2009, 2019, 2022 — இந்த ஆண்டுகள் வெறும் போராட்ட தேதிகள் அல்ல. அவை ஒரு சமூகத்தின் மனநிலையை வெளிப்படுத்தும் குறியீடுகள். குறிப்பாக பெண்கள் முன்னணியில் வந்த 2022 போராட்டங்கள், இரானின் அரசியல் விவாதத்தை அடிப்படையாக மாற்றின. அது இனி பொருளாதாரம் அல்லது தேர்தல் மட்டுமல்ல; அது வாழ்க்கை, சுதந்திரம், மரியாதை பற்றியது.

இன்று இரான் வெளிப்படையாக கடுமையான கட்டுப்பாடுகளுடன் தோன்றலாம். ஆனால் வரலாறு ஒரு விஷயத்தை தெளிவாகச் சொல்கிறது: இந்த நாடு எப்போதும் அமைதியாக அடக்கப்பட்டு இருந்ததில்லை. அதிகாரம் எவ்வளவு வலுவாக இருந்தாலும், அதற்கு எதிரான குரல் எங்கோ இருந்து எழுந்துகொண்டே தான் இருக்கும்.

கடைசி 400 ஆண்டுகள் சொல்லும் பாடம் இதுதான் 
இரானில் ஆட்சிகள் மாறியிருக்கலாம், கொடிகள் மாறியிருக்கலாம்;
ஆனால் அதிகாரத்துக்கும் மக்களுக்கும் இடையிலான போராட்டம் மட்டும் ஒருபோதும் முடிவடைந்ததில்லை.

அதனால் தான், இரானின் வரலாறு ஒரு முடிந்த கதை அல்ல.
அது இன்னும் எழுதப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஒரு தலையங்கம்.