இலங்கை அரசு பாதிக்கப்பட்டவர்களை இன்னும் தோல்வியடையச் செய்கிறது: ஐ.நா. ஆதரவுள்ள அறிக்கை

கொழும்பு, ஜனவரி 14

1985 முதல் 2024 வரையிலான காலகட்டத்தை உள்ளடக்கிய புதிய ஐக்கிய நாடுகள் ஆதரவுள்ள அறிக்கை ஒன்று, போருடன் தொடர்புடைய பாலியல் வன்முறைகளில் இருந்து உயிர்தப்பியவர்களுக்கு இலங்கை அரசு தொடர்ச்சியாக நீதியை மறுத்துவருவதாக கடுமையான குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்துள்ளது. அரசுப் பாதுகாப்புப் படையினரால் மேற்கொள்ளப்பட்டதாகக் கூறப்படும் பல தசாப்தங்களான பாலியல் குற்றச்சாட்டுகள் பெரும்பாலும் விசாரிக்கப்படாமலும், தண்டனை இன்றியும் விட்டுவிடப்பட்டுள்ளதாக அந்த அறிக்கை தெரிவிக்கிறது.

அறிக்கையின் படி, ஆயுத மோதலின் போது மற்றும் அதன் பின்னரும், குறிப்பாக ஒதுக்கப்பட்ட தமிழ்ச் சமூகங்களைச் சேர்ந்த பொதுமக்கள் மீது பாலியல் பலாத்காரம், பாலியல் சித்திரவதை உள்ளிட்ட கடுமையான வன்முறைகள் நிகழ்ந்துள்ளன. சில அரிதான வழக்குகளில் மட்டுமே தண்டனை விதிக்கப்பட்டுள்ளதுடன், பெரும்பாலான வழக்குகள் விசாரணை கட்டத்திலேயே நின்றுவிட்டதாகவும், சந்தேகநபர்கள் ஜாமினில் விடுவிக்கப்பட்டதாகவும், அல்லது சாட்சியங்கள் போதவில்லை என்ற காரணங்களால் வழக்குகள் சிதைந்ததாகவும் அறிக்கை கூறுகிறது. இதுவே, “ஆழமாக வேரூன்றிய தண்டனை இன்றி தப்பும் பண்பாடு” ஒன்றை உருவாக்கியுள்ளதாக அது சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இலங்கை இராணுவம், கடற்படை, விமானப்படை, குற்றப் புலனாய்வுத் துறை (CID) மற்றும் தீவிரவாத விசாரணைப் பிரிவு (TID) உள்ளிட்ட பாதுகாப்புப் படையினர் பல்வேறு பாலியல் குற்றங்களில் மீண்டும் மீண்டும் தொடர்புபடுத்தப்பட்டுள்ளதாக அறிக்கை கூறுகிறது. குறிப்பாக அரசால் நிர்வகிக்கப்படும் தடுப்பு மற்றும் விசாரணை மையங்களில் இந்த மீறல்கள் நிகழ்ந்துள்ளதாக உயிர்தப்பியவர்கள் தெரிவித்துள்ளனர். 2009ல் போர் முடிந்த பின்னரும் இந்த வன்முறைகள் தொடர்ந்ததாகவும், 2024 வரை சம்பவங்கள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளதாகவும் அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது.

மேலும், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் “மேலிட உத்தரவின்படி” செயல்பட்டதாக சாட்சியமளித்திருந்த போதிலும், கட்டளைப் பொறுப்பு (command responsibility) குறித்து இலங்கையில் அரிதாகவே விசாரணை மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளதாக அறிக்கை கடுமையாக விமர்சிக்கிறது. இது, அரசுத் துறைகளின் பொறுப்பு மற்றும் சட்டத்தின் முன் சமத்துவம் குறித்த அடிப்படை கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

சர்வதேச மனித உரிமைச் சட்டங்களின் கீழ் இலங்கைக்கு உள்ள கடமைகள் இருந்தும், வழக்குத் தொடரல்கள் மிக அரிதாகவே நடைபெறுகின்றன என அறிக்கை சுட்டிக்காட்டுகிறது. சட்ட வரையறைகள், அரசுத் தரப்பின் வழக்குத் தொடரும் விருப்பாதிக்கம் (prosecutorial discretion), மற்றும் அமைப்புசார் தாமதங்கள் ஆகியவை நீதியை மேலும் சிதைக்கின்றன. அரசால் கடந்த ஆண்டுகளில் பதிவு செய்யப்பட்ட நூற்றுக்கணக்கான பாலியல் வன்முறை புகார்களில், பாதுகாப்புப் படையினருக்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டவை மிகச் சிலவே எனவும் அது தெரிவிக்கிறது.

2018ஆம் ஆண்டு அமைக்கப்பட்ட இழப்பீட்டு அலுவலகம் (Office for Reparations) உள்ளிட்ட பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உதவ உருவாக்கப்பட்ட அமைப்புகள், பொருத்தமான இழப்பீடு, மறுவாழ்வு அல்லது உளவள ஆதரவை வழங்கத் தவறியுள்ளதாகவும் அறிக்கை கூறுகிறது. ஆலோசனைகளில் பங்கேற்ற எந்த உயிர்தப்பியவரும் பாலியல் வன்முறையுடன் தொடர்புடைய இழப்பீடு பெற்றதாக தெரிவிக்கவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இந்தச் சூழலில், தகவல் அறியும் உரிமை, நீதித்துறையின் சுயாதீனம், மற்றும் அரசுத் தெளிவுத்தன்மை ஆகியவை வெறும் கொள்கைச் சொற்களாக அல்லாது நடைமுறை யதார்த்தங்களாக மாற வேண்டும் என்ற கோரிக்கை மீண்டும் வலுப்பெறுகிறது. அரசு கட்டுப்பாட்டிலுள்ள பாதுகாப்புப் படைகள் செய்ததாகக் கூறப்படும் குற்றங்கள் மறைக்கப்படும்போது, பொதுச் சொத்து மற்றும் அதிகாரப் பொறுப்பு (public accountability) என்ற அடிப்படை ஜனநாயகக் கோட்பாடுகளே பாதிக்கப்படுகின்றன.

அறிக்கை, அரசை உடனடி சீர்திருத்தங்களுக்கு அழைக்கிறது. கடந்த காலப் பீடனங்களை அதிகாரப்பூர்வமாக ஒப்புக்கொண்டு மன்னிப்பு கோருதல், தீவிரவாதத் தடுப்புச் சட்டம் (Prevention of Terrorism Act) போன்ற சட்டங்களை ரத்து செய்தல், அரசியல் தலையீடுகளற்ற சுயாதீன விசாரணை மற்றும் வழக்குத் தொடரும் அமைப்பை உருவாக்குதல் ஆகியவை அதில் அடங்கும்.

“தீர்மானமான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படாவிட்டால், உயிர்தப்பியவர்கள் தீராத மனவேதனையுடன் வாழத் தள்ளப்படுவார்கள்; அதே நேரத்தில், இலங்கை தனது பொறுப்புகளை நிறைவேற்றத் தவறிய நாடாக மேலும் சர்வதேச கண்காணிப்புக்கும் அழுத்தத்துக்கும் உள்ளாகும்,” என அறிக்கை எச்சரிக்கிறது.

போருக்குப் பிறகான நல்லிணக்கம் பற்றி பேசப்படும் இலங்கையில், நீதியின்றி நல்லிணக்கம் சாத்தியமா என்ற கேள்வி, இந்த அறிக்கையுடன் மீண்டும் உலக மேடையில் எதிரொலிக்கிறது.