இன்று இலங்கையின் மலைநாட்டு பகுதிகளில் பல இடங்களில், பள்ளி வகுப்பறைகள் கல்விக்கான இடங்களாக அல்லாது, தற்காலிக தஞ்சமாக மாறியுள்ளன. மேசைகள் ஓரமாகத் தள்ளப்பட்டு, கரும்பலகைகள் பயன்பாடின்றி நிற்கின்றன; குடும்பங்கள் வகுப்பறை தரைகளில் உறங்குகின்றன. பள்ளிகள் மீண்டும் திறக்கப்படுவதற்காக குழந்தைகள் வீட்டிலேயே காத்திருக்கின்றனர். இது ஒரு இயற்கை பேரிடரின் பிந்தைய விளைவு மட்டுமல்ல. அபாயம் தெளிவாக அறியப்பட்டபோதிலும், மக்களை நிரந்தரமாக பாதுகாப்பான இடங்களுக்கு மாற்றத் தவறிய அல்லது மாற்ற விரும்பாத ஆட்சி அமைப்பின் தோல்வியை இது வெளிப்படுத்துகிறது.

2025 டிசம்பர் 28 முதல், சுழற்காற்று டிட்வாவைத் தொடர்ந்து, பொது அவசரநிலை மீண்டும் நீட்டிக்கப்பட்டது. இந்த அவசரநிலை, பொது பாதுகாப்பு, அத்தியாவசிய சேவைகளின் தொடர்ச்சி மற்றும் தேசிய நிலைத்தன்மை ஆகிய காரணங்களால் நியாயப்படுத்தப்பட்டது. பொது பாதுகாப்பு ஒழுங்குமுறைச் சட்டத்தின் கீழ், அவசர விதிமுறைகள் அரசுக்கு விசேஷமான அதிகாரங்களை வழங்குகின்றன. அதில் சொத்துகளை கைப்பற்றுதல் மற்றும் கட்டாய உத்தரவுகளை வழங்குதல் போன்ற அதிகாரங்களும் அடங்கும். இத்தகைய அதிகாரங்கள் பயன்படுத்தப்படும் போது, உயிர்களை பாதுகாக்க அவற்றைச் செயல்படுத்த வேண்டிய பொறுப்பு தவிர்க்க முடியாததாகிறது.

டிட்வா பேரழிவின் தாக்கம் நாடு முழுவதும் பரவியது. பேரிடர் மேலாண்மை மையத்தின் தகவலின்படி, தீவு முழுவதும் 643 பேர் உயிரிழந்துள்ளனர்; 183 பேர் இன்னும் காணாமல் போயுள்ளனர். வீடுகள், சாலைகள், வாழ்வாதாரங்கள் முற்றாக அழிக்கப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும், இந்த தேசியத் துயரத்தில் தாக்கம் சமமாகப் பகிரப்படவில்லை. மலைநாட்டுத் தோட்ட சமூகங்கள் மிக அதிகமான மனித இழப்பைச் சந்தித்துள்ளன. இது ஒரு விபத்து அல்ல; பல ஆண்டுகளாக நீடிக்கும் கட்டமைப்பு பலவீனங்களின் விளைவே ஆகும்.

அதிகாரப்பூர்வ தரவுகளின்படி, தோட்டத் துறையைச் சேர்ந்த 1,526 குடும்பங்கள்—மொத்தம் 4,113 பேர்—நேரடியாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். மொத்த பாதிக்கப்பட்ட மக்கள்தொகையில் ஒரு சதவீதத்திற்கும் குறைவாக இருந்தாலும், இந்தக் சமூகத்திலிருந்து 73 மரணங்களும் 52 காணாமற்போனவர்களும் பதிவாகியுள்ளன. கண்டி, பதுளை, நுவரெலியா, ரத்தினபுரி மற்றும் கேகாலை மாவட்டங்கள் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. குறிப்பாக, கண்டி மாவட்டத்தில் ஒரே தோட்டத்திலேயே பல உயிரிழப்புகள் பதிவாகியுள்ளன. இவை அபூர்வமான சம்பவங்கள் அல்ல; நிலச்சரிவு அபாயம் அதிகமான பகுதிகளில் பாதுகாப்பற்ற வீடுகள், நில உரிமை இன்மை மற்றும் தொடர்ச்சியான அபாய வெளிப்பாடு ஆகியவற்றின் தவிர்க்க முடியாத விளைவுகளே.

பல தசாப்தங்களாக, மலைநாட்டுப் பேரிடர்கள் ஒரே மாதிரியான வடிவத்தில் நடைபெற்று வருகின்றன. நிலச்சரிவுகள் ஏற்படுகின்றன; மக்கள் இடம்பெயர்க்கப்படுகின்றனர்; தற்காலிக நிவாரணம் வழங்கப்படுகிறது; பின்னர் அமைதியாகவே அதே அபாயப் பகுதிகளுக்குத் திருப்பி அனுப்பப்படுகின்றனர். டிட்வா இந்தச் சுழற்சியின் மனிதச் செலவை மீண்டும் வெளிப்படுத்தியுள்ளது. இன்று கூட, பல இடம்பெயர்ந்த குடும்பங்கள் பள்ளிகளிலும் சமூக மையங்களிலும் தங்க வைக்கப்பட்டுள்ளனர். பள்ளிகளைத் திறக்க வேண்டிய அவசரம் ஒரு புறம் இருக்க, அடையாளம் காணப்பட்ட அபாய நிலங்களுக்கு மீண்டும் திரும்புவது உயிருக்கு ஆபத்தானது என்பதும் மறுபுறம் நிற்கிறது.

இந்தச் சிக்கல் புதிதல்ல; தவிர்க்க முடியாததும் அல்ல. இலங்கை பேரிடர் அபாயக் குறைப்பு தொடர்பான செந்தை கட்டமைப்பின் (Sendai Framework) பங்கேற்பாளராக உள்ளது. இது அவசர நிவாரணத்தைக் கடந்த முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளுக்குத் திசைமாற்றம் செய்ய அரசுகளை வலியுறுத்துகிறது. ஆரம்ப எச்சரிக்கைகளைப் பின்பற்றுதல், நிலப் பயன்பாட்டு திட்டங்களில் பேரிடர் அபாயத்தை ஒருங்கிணைத்தல், பாதிப்புக்குள்ளான சமூகங்களுக்கு முன்னுரிமை அளித்தல் ஆகியவை இதில் வலியுறுத்தப்படுகின்றன. டிட்வாவால் பாதிக்கப்பட்ட பல பகுதிகள் முன்பே உயர் அபாய மண்டலங்களாக அடையாளம் காணப்பட்டிருந்தன. அபாயம் தெரிந்தபோதும், மீண்டும் மீண்டும் அதே நிலைக்கு மக்களை உட்படுத்துவது இயற்கையின் செயல் அல்ல; அது ஆட்சித் தோல்வி.

அவசரநிலை நீட்டிப்பு, இந்தப் பொறுப்பை மேலும் கூர்மையாக்குகிறது. அவசர அதிகாரங்கள் பொதுவாக ஒழுங்கு பராமரிப்பு அல்லது அத்தியாவசிய பொருட்களின் விநியோகத்துக்காகவே பாதுகாக்கப்படுகின்றன. ஆனால், பொது பாதுகாப்பு என்பது காவல் நடவடிக்கைகளால் மட்டும் அளவிடப்பட முடியாது. எதிர்பார்க்கக்கூடிய அபாயங்களிலிருந்து மக்களை காக்கும் கடமையும் அதில் அடங்கும். நாட்டை பாதுகாப்பதாகக் கூறி அவசர அதிகாரங்கள் அமல்படுத்தப்படுகின்றன என்றால், அதே அதிகாரங்கள் அதிக அபாயத்தில் உள்ள மக்களைப் பாதுகாப்பதற்கும் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.

முக்கியமாக, உடனடி நடவடிக்கைக்கு எந்த சட்டத் தடையும் இல்லை. பொது பாதுகாப்பு ஒழுங்குமுறையின் அவசர விதிமுறை எண் 8, பேரிடர் நிவாரணம் மற்றும் இடமாற்றத்திற்காக கட்டிடங்கள் மற்றும் வளாகங்களை அரசு தற்காலிகமாக கைப்பற்ற அனுமதிக்கிறது. இது உரிமை மாற்றத்தைத் தேவையாக்காது. நிரந்தரத் தீர்வுகள் பின்னர் நிலம் கைப்பற்றும் சட்டம் அல்லது மாற்று அரசுத் நிலம் ஒதுக்கீடு போன்ற நடைமுறைகளின் மூலம் மேற்கொள்ளலாம்.

தோட்ட நிலங்களின் சட்ட நிலையும் இங்கு முக்கியமானது. பெரும்பாலான தோட்ட நிலங்கள் அரசின் உரிமையில் உள்ளவை; தோட்ட நிறுவனங்கள் கிரௌன் லாண்ட்ஸ் ஒழுங்குமுறைச் சட்டத்தின் கீழ் குத்தகை உரிமை மட்டுமே பெற்றுள்ளன. உயிர் பாதுகாப்பு தொடர்பான முடிவுகளை வணிக குத்தகையாளர்களிடம் விட்டுவிட முடியாது. இறுதி அதிகாரமும் பொறுப்பும் அரசிடமே உள்ளது. சட்டம் தெளிவான பாதையை வழங்குகிறது: முதலில் உயிர் காக்கும் அவசர இடமாற்றம்; பின்னர் நிரந்தர மறுகுடியேற்றத்திற்கான ஒழுங்கான சட்ட நடைமுறைகள்.

ஆயினும், இந்தச் சட்டத் தெளிவின்போதிலும், மக்கள் இன்னும் அபாயகரமான பகுதிகளுக்குத் திருப்பி அனுப்பப்படுகின்றனர். இது சட்ட அதிகாரத்துக்கும் நிர்வாக மனப்பாங்குக்கும் இடையிலான ஆபத்தான இடைவெளியை வெளிக்காட்டுகிறது. அவசர அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்தி மக்களை அபாயத்திலிருந்து காக்க முடியாவிட்டால், அவை உண்மையில் எதற்காக?

சட்டத்தையும் உடனடி நிவாரணத்தையும் கடந்துப் பார்க்க வேண்டிய ஒரு ஆழமான சவால் உள்ளது: மீட்பு நடவடிக்கைகள் எவ்வாறு வடிவமைக்கப்படுகின்றன என்பது. பேரிடர்கள் சம நிலத்தில் தாக்குவதில்லை. ஏற்கனவே புறக்கணிக்கப்பட்ட சமூகங்களே அதிகம் பாதிக்கப்படுகின்றன, மீளவும் மெதுவாகவே மீள்கின்றன. மீட்பு என்ற பெயரில் பலவீனத்தையே மீண்டும் கட்டுவது, எதிர்கால இடம்பெயர்வை உறுதி செய்வதே.

இதற்குத் தேவையானது மறுசீரமைப்பு பொருளாதார அணுகுமுறை. இது, பேரிடருக்கு முந்தைய கட்டமைப்பு அநீதிகளைச் சரிசெய்யாமல், அவற்றை மீண்டும் உருவாக்கக் கூடாது என்பதை வலியுறுத்துகிறது. தோட்டத் துறையில், இது வீடுகளை மட்டும் மாற்றுவது அல்ல; பாதுகாப்பான நிலம், மரியாதையான வீடமைப்பு, வாழ்வாதாரம், கல்வித் தொடர்ச்சி மற்றும் அடிப்படை சேவைகள் ஆகியவற்றையும் உள்ளடக்க வேண்டும். மக்களை அபாயத்திலிருந்து வெளியேற்றுவது மட்டுமல்ல, நிலையான வாழ்க்கைக்குள் கொண்டு செல்ல வேண்டும்.

தோட்டத் துறை, இந்த அணுகுமுறைக்கான தெளிவான சோதனைக்கேஸாக உள்ளது. அபாயம் தெரியும்; இடம்பெயர்வு கண் முன் தெரிகிறது; சட்ட அதிகாரம் உள்ளது. இங்கு கூட மறுசீரமைப்பு அடிப்படையிலான மீட்பு நடைமுறைப்படுத்த முடியாவிட்டால், பிற பகுதிகளில் சமநிலைமிக்க மீட்பு சாத்தியமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. இது சிறப்பு சலுகைக்கான கோரிக்கை அல்ல; வரலாறாக வளர்ச்சியின் சுமைகளைச் சுமந்தாலும், அதன் பாதுகாப்புகளைப் பெறாத ஒரு துறைக்கான திருத்த நடவடிக்கைக்கான கோரிக்கையே.

அரசியல் தலைமையின் பங்கு இங்கு முக்கியமானது. தமிழ் முன்னேற்றக் கூட்டணி (TPA) பல ஆண்டுகளாக தோட்டத் துறையில் நில உரிமை, மரியாதையான வீடமைப்பு மற்றும் நிர்வாக இணைப்பு ஆகியவற்றுக்காக தொடர்ந்து போராடி வருகிறது. இந்த முயற்சிகள் 4,000 வீடுகள் கட்டப்படுவதற்குக் காரணமாக அமைந்தன. தொடர்ந்து மேற்கொள்ளப்பட்ட அழுத்தத்தின் விளைவாக, மேலும் 10,000 வீடுகளுக்கான அனுமதி வழங்கப்பட்டு தற்போது நடைமுறையில் உள்ளது. டிட்வாவுக்குப் பின்னர், TPA தலைவர் மற்றும் எதிர்க்கட்சிப் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் மனோ கணேசன், இந்தப் பிரச்சினைகளைப் பாராளுமன்றத்தில் எழுப்பி, நிரந்தரத் தீர்வுகள் குறித்து கலந்துரையாட அவசர சந்திப்பு கோரி ஜனாதிபதி அனுர குமார திசாநாயக்காவுக்கு கடிதம் அனுப்பியுள்ளார்.

சர்வதேச அளவிலும், நிலப் பாதுகாப்பு மற்றும் வீடமைப்பின் முக்கியத்துவம் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்திய வெளியுறவு அமைச்சர் டாக்டர் எஸ். ஜெய்சங்கரிடம் இவை எடுத்துரைக்கப்பட்டுள்ளன. தோட்ட சமூக மேம்பாட்டில் இந்தியாவின் நீண்டகால பங்களிப்பின் தொடர்ச்சியாக இது பார்க்கப்படுகிறது. மரியாதையும் முன்னெச்சரிக்கையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட பேரிடர் மீட்பு, பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களுக்கே அல்ல; நாட்டின் மொத்த நிலைத்தன்மைக்கும் வலுவூட்டும் என்பதே இதன் அடிப்படை உண்மை.

காலநிலை மாற்றத்தால் உருவாகும் பேரிடர்கள், இலங்கையை தொடர்ந்து சோதிக்கும். அதனை மறுக்க முடியாது. ஆனால், அபாயம் தெரிந்தபோதும், சட்டங்கள் கையில் இருக்கும்போதும், மக்கள் ஏற்கனவே இடம்பெயர்ந்தபோதும், அரசு எடுக்கும் தீர்மானங்கள் தான் மாறக்கூடியவை. அவசர அதிகாரங்கள், வசதிக்காக அல்லது கட்டுப்பாட்டுக்காக மட்டும் அல்ல; பாதுகாப்பிற்கான கருவிகளாக இருக்க வேண்டும்.

டிட்வா ஒரு தெளிவான தேர்வை முன்வைக்கிறது. தற்காலிக நிவாரணம் அளித்து, மக்களை அமைதியாக மீண்டும் அபாயத்திற்குள் அனுப்பும் பழையச் சுழற்சியைத் தொடரலாமா? அல்லது, உள்ள சட்டங்களையும் மறுசீரமைப்பு அடிப்படையிலான மீட்பு பார்வையையும் பயன்படுத்தி, பாதுகாப்பு, மரியாதை மற்றும் முன்னெச்சரிக்கையை மீட்பின் மையமாக்கலாமா? புயலின் வலிமையை வரலாறு மறந்துவிடலாம். ஆனால், அதன்பின் எடுக்கப்பட்ட தீர்மானங்களை அது மறக்காது.