(விரிவான ஆசிரியர் கட்டுரை, )

இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றை ஒரு நீண்ட நதி எனக் கற்பனை செய்தால், அதன் அடித்தளத்தில் ஓடும் சக்தி மத அடையாளங்களின் அரசியல் தான். அரசியல் கட்சிகள் மாறியிருக்கலாம். அரசமைப்புகள் திருத்தப்பட்டிருக்கலாம். பொருளாதார கொள்கைகள் மாற்றப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் மதமும் இன அடையாளமும் – குறிப்பாக சிங்கள-பௌத்த அடையாளம் – தொடர்ந்து அதிகாரத்தின் மையத்தில் இருந்து வந்திருக்கிறது.

இன்று மீண்டும் அந்த அடையாள அரசியல் தலைதூக்குகிறதா என்ற கேள்வி எழுகிறது. வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் புத்தர் சிலைகள் நிறுவுவது தொடர்பான சர்ச்சைகள், சில மதகுருக்கள் வெளியிட்ட கடும் எதிர்ப்புகள், அரசின் சில கருத்துக்கள் குறித்து எழுந்த அதிருப்திகள் – இவை அனைத்தும் ஒரு பெரிய அரசியல் மாற்றத்தின் அறிகுறிகளா? அல்லது தற்காலிக அதிர்வுகளா?

இந்தக் கேள்வியை நேரடியாக எதிர்கொள்ளாமல், இலங்கையின் எதிர்கால ஜனநாயக பாதையைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

வரலாற்றின் நீண்ட நிழல்

இலங்கையில் மத அரசியல் ஒரு புதிய நிகழ்வு அல்ல. 1956ஆம் ஆண்டின் “சிங்களம் மட்டும்” கொள்கையிலிருந்து தொடங்கி, 1972 மற்றும் 1978 அரசமைப்புகளில் பௌத்தத்திற்கு வழங்கப்பட்ட “முன்னுரிமை நிலை” வரை – மத அடையாளம் அரசியல் கட்டமைப்பில் உறைந்துவிட்டது.

இது வெறும் ஆன்மீக விவகாரம் அல்ல. அது அதிகாரத்தின் மொழி.
யார் நாட்டின் உண்மையான உரிமையாளர்?
யார் பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய பெரும்பான்மை?
யார் சகித்துக்கொள்ளப்பட வேண்டிய சிறுபான்மை?

இந்த கேள்விகள் பல தசாப்தங்களாக உள்நாட்டு அரசியலை வடிவமைத்துள்ளன.

புதிய அரசியல் சூழல்: மாற்றமா அல்லது மறுவடிவமா?

2022 பொருளாதார நெருக்கடி, பழைய அரசியல் கட்டமைப்புகளை சிதைத்தது. ஊழல், குடும்ப ஆட்சி, பொருளாதார தவறுகள் – இவை அனைத்தும் மக்களை தெருக்களில் இறங்கச் செய்தன. அதன்பின்னர் உருவான அரசியல் மாற்றம், அடையாள அரசியலிலிருந்து நடைமுறை அரசியலுக்கான மாற்றமாக சிலர் கருதினர்.

ஆனால் வரலாறு காட்டுவது என்னவென்றால், அடையாள அரசியல் ஒருபோதும் முற்றிலும் மறையாது. அது பின்னணியில் காத்திருக்கும். பொருளாதார நெருக்கடிகள், அரசியல் குழப்பங்கள், வெளியுறவு சிக்கல்கள் – இவை அனைத்தும் அதன் மீளுருவாக்கத்திற்கு நிலத்தை தயார் செய்யும்.

இன்று அதே நிலைமை மீண்டும் உருவாகிறதா?

புத்த மதகுருக்கள் மற்றும் அரசியல் அதிகாரம்

இலங்கையில் பௌத்த சங்கத்தின் அரசியல் பங்கு சிக்கலானது. சங்கம் ஒரு ஆன்மீக நிறுவனம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு சமூக அதிகார மையம். அதன் ஆதரவு பல தேர்தல்களில் முக்கிய பங்காற்றியுள்ளது.

சமீபத்தில் சில மதகுருக்கள் அரசின் கருத்துக்களை கடுமையாக விமர்சித்துள்ளனர். குறிப்பாக வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் புத்தர் சிலைகள் நிறுவுவது தொடர்பான விவாதங்கள், “பௌத்த உரிமைகள்” என்ற பெயரில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன.

இங்கு அடிப்படை கேள்வி என்னவென்றால்:
ஒரு மத சின்னம் நிறுவப்படுவது, அந்த பகுதியின் கலாச்சார அடையாளத்தை மாற்றும் அரசியல் செயல் ஆகுமா?
அல்லது அது வெறும் மத சுதந்திரத்தின் வெளிப்பாடு தானா?

இந்த விவாதம் வெறும் சிலை பற்றியது அல்ல. அது நிலம், உரிமை, மற்றும் நினைவகம் பற்றியது.

பெரும்பான்மை பாதுகாப்பு vs சிறுபான்மை உரிமைகள்

ஒரு ஜனநாயக அரசின் கடமை இரு திசைகளில் செல்கிறது.

• பெரும்பான்மையின் உணர்வுகளை மதிக்க வேண்டும்.

• சிறுபான்மையினரின் உரிமைகளை பாதுகாக்க வேண்டும்.

இந்த இரண்டிற்கும் இடையே சமநிலை பேணுவது எளிதல்ல.

பெரும்பான்மை அரசியல், பாதுகாப்பு மற்றும் வரலாற்று உரிமை என்ற மொழியில் பேசுகிறது.
சிறுபான்மை அரசியல், சமத்துவம் மற்றும் உரிமை என்ற மொழியில் பேசுகிறது.

இரண்டும் உண்மையான உணர்வுகளிலிருந்து வருகிறது. ஆனால் அவை ஒருவருக்கொருவர் எதிர்மறை நிலைப்பாடுகளாக மாறும்போது, ஜனநாயகம் அழுத்தத்திற்கு உள்ளாகிறது.

பொருளாதார சீர்திருத்தங்கள் – பின்னணிக்கு தள்ளப்படுமா?

இன்று இலங்கையின் மிகப் பெரிய சவால் பொருளாதார மீட்பு.
பணவீக்கம், வேலைவாய்ப்பு, கடன் மறுசீரமைப்பு – இவை அனைத்தும் அவசர முன்னுரிமைகள்.

ஆனால் அரசியல் உரையாடல் மத அடையாளத்தின் மீது மையப்படுத்தப்படும்போது, பொருளாதார சீர்திருத்தங்கள் பின்னணிக்கு தள்ளப்படலாம்.

வரலாறு காட்டுவது என்னவென்றால், அடையாள அரசியல் பெரும்பாலும் பொருளாதார கவலைகளை மறைக்கும். மக்கள் தங்கள் வாழ்வாதார சிக்கல்களை விட, தங்கள் அடையாள பாதுகாப்பைப் பற்றி அதிகமாக பேசத் தொடங்குகிறார்கள்.

இது அரசியலுக்கு வசதியானது. ஆனால் நாட்டிற்கு ஆபத்தானது.

எதிர்க்கட்சிகளின் அரசியல் வாய்ப்பு

அடையாள அரசியல் மீண்டும் மையத்துக்குத் திரும்பினால், அது எதிர்க்கட்சிகளுக்கு ஒரு புதிய வாய்ப்பை உருவாக்கும். பெரும்பான்மை உணர்வுகளை அரசியல் ஆதரவாக மாற்றுவது இலங்கையில் புதிதல்ல.

அதே நேரத்தில், சிறுபான்மை ஆதரவைப் பெறுவதற்காக மற்றொரு பக்கம் தன்னை நிலைநிறுத்தும் அரசியல் முயற்சிகளும் தோன்றலாம்.

இதனால் சமூக பிளவு ஆழப்படலாம்.

ஜனநாயகத்தின் சோதனை

ஒரு ஜனநாயகத்தின் வலிமை அதன் பெரும்பான்மையின் அதிகாரத்தில் அல்ல; அதன் சிறுபான்மையின் பாதுகாப்பில் உள்ளது.

அரசு, மத உணர்வுகளை மதிப்பதுடன், சட்டத்தின் ஆட்சியை உறுதிப்படுத்த வேண்டும். எந்த மதத்திற்கும் எதிராக அல்ல; எந்த மதத்திற்கும் ஆதரவாக அல்ல; ஆனால் அரசியலமைப்பின் கீழ் சமநிலை.

இது அரசியல் தைரியம் தேவைப்படும் நிலைப்பாடு.

எதிர்காலப் பாதை

இலங்கை ஒரு முக்கிய சந்திப்பில் உள்ளது.
அது அடையாள அரசியலின் பழைய சுழற்சிக்குத் திரும்புமா?
அல்லது பல்துறை ஜனநாயகத்தின் புதிய பாதையை உருவாக்குமா?

பதில் அரசியல் தலைமைத்துவத்தில் மட்டுமல்ல; சமூகத்தின் தேர்விலும் உள்ளது.

மதம் இலங்கையின் கலாச்சார இதயமாக இருக்கலாம். ஆனால் அது அரசியல் ஆயுதமாக மாறும்போது, அதன் ஆன்மீக நோக்கம் மங்கிவிடும்.

முடிவுரை

அடையாள அரசியல் மீண்டும் எழுகிறது என்ற உணர்வு வெறும் உணர்ச்சி அல்ல; அது வரலாற்றின் எச்சரிக்கை.

பெரும்பான்மை பாதுகாப்பு மற்றும் சிறுபான்மை உரிமைகள் இடையே சமநிலை பேணுவது கடினம். ஆனால் அதுவே ஜனநாயகத்தின் உண்மையான சோதனை.

இலங்கை இந்த சோதனையை எதிர்கொள்கிறது.
அது சமநிலையைத் தேர்ந்தெடுக்குமா?
அல்லது பிளவினைத் தேர்ந்தெடுக்குமா?

இந்தக் கேள்வியின் பதில், நாட்டின் அடுத்த தசாப்தத்தை நிர்ணயிக்கும்.