தேசிய மக்கள் சக்தி (NPP) அரசாங்கம், குடியிருப்போர் / வாடகையாளர்கள் பாதுகாப்பு மசோதாவை தற்காலிகமாக வாபஸ் பெற்று, மீளாய்வு செய்ய முடிவு செய்திருப்பது, ஒரு சாதாரண சட்ட திருத்தமாக மட்டும் பார்க்க முடியாத அரசியல் தருணமாகும். இது, இலங்கையில் சட்டம் எவ்வாறு எழுதப்படுகிறது, யாருக்காக எழுதப்படுகிறது, யாரை கேட்காமல் எழுதப்படுகிறது என்பதைக் குறித்து எழும் அடிப்படை கேள்விகளை மீண்டும் முன்வைக்கிறது.

ஒரு சட்டம் வாபஸ் பெறப்படுவது தோல்வி அல்ல. ஆனால் அந்த சட்டம், போதிய ஆலோசனை இன்றி, அவசரமாக முன்வைக்கப்பட்டதன் பின்னரே, உயர் நீதிமன்றம், சட்டத்தரணிகள், சமூக குழுக்கள் மற்றும் பொதுமக்களின் அழுத்தத்தால் மீளாய்வு செய்யப்படுகிறது என்றால், அங்கு ஒரு கட்டமைப்பு பிரச்சினை இருப்பதை அது சுட்டிக்காட்டுகிறது. குறிப்பாக, “மக்கள் அரசியல்” என்று தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொண்ட NPP அரசாங்கத்துக்குள், சட்டம் உருவாக்கும் பணியில் மக்கள் எங்கு நிற்கிறார்கள் என்ற கேள்வி இங்கே தவிர்க்க முடியாததாகிறது.

வாடகை சட்டம்: ஒரு தொழில்நுட்ப விஷயமா, சமூக நீதி கேள்வியா?

குடியிருப்போர் மற்றும் வாடகையாளர்கள் பாதுகாப்பு என்பது, இலங்கையில் வெறும் நகர்ப்புற நடுத்தர வர்க்க பிரச்சினை அல்ல. வடக்கு–கிழக்கில், இது போருக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையோடு, நில உரிமை குழப்பங்களோடு, இடம்பெயர்வு அனுபவங்களோடு, பொருளாதார அசுரட்சியோடு நேரடியாக இணைந்த கேள்வி.

போரின் காரணமாக நிலங்களை இழந்தவர்கள், இன்னும் நிரந்தர வீடு இல்லாமல் வாழ்பவர்கள், தற்காலிகமாக வாடகை வீடுகளில் குடியிருப்பவர்கள்—இவர்கள் அனைவருக்கும் வாடகை சட்டம் என்பது வாழ்க்கை பாதுகாப்பு குறித்த ஒரு அடிப்படை அம்சம். அதே நேரத்தில், சிறிய அளவில் சொத்து வைத்திருக்கும் நில உரிமையாளர்களும், தங்கள் சொத்துகள் தொடர்பான சட்டப் பாதுகாப்பை எதிர்பார்க்கிறார்கள். எனவே, இந்தச் சட்டம், இரண்டு தரப்புகளுக்கிடையிலான சமநிலையை மிகவும் கவனமாக உருவாக்க வேண்டிய ஒன்றாகும்.

அப்படியான ஒரு சட்டம், சமூகங்களுடன் விரிவான ஆலோசனைகள் இன்றி, தொழில்நுட்ப ரீதியான சட்ட மொழியில் மட்டும் உருவாக்கப்பட்டிருந்தால், அது தவிர்க்க முடியாமல் 불신த்தை உருவாக்கும். குறிப்பாக, அரசின் மீது ஏற்கனவே வரலாற்று காரணங்களால் 불신ம் கொண்டுள்ள வடக்கு–கிழக்கு மக்களுக்கு, இப்படியான சட்டங்கள் மேலும் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தும்.

உயர் நீதிமன்றம்: கடைசி பாதுகாப்பு மட்டுமேயா?

இந்த மசோதா உயர் நீதிமன்றத்தில் சவால் செய்யப்பட்ட பின்னரே, அரசாங்கம் அதை மீண்டும் பரிசீலிக்க ஒப்புக்கொண்டது என்பது, இலங்கையின் அரசியல் கலாச்சாரத்தில் ஒரு பழக்கத்தை நினைவூட்டுகிறது. சட்டங்கள், முதலில் அரசியல் அதிகாரத்தின் விருப்பப்படி முன்வைக்கப்படுகின்றன. பின்னர், நீதிமன்றம், சட்டத்தரணிகள், அல்லது ஊடகங்கள் தலையிடும் போது மட்டுமே, “ஆலோசனை” என்ற சொல் அரசாங்கத்தின் மொழியில் தோன்றுகிறது.

இது ஜனநாயகத்தின் ஆரோக்கியமான நடைமுறையா? அல்லது நீதிமன்றங்கள், மக்களின் குரலை பிரதிநிதித்துவப்படுத்த வேண்டிய கட்டாயத்தில் தள்ளப்படுகிறதா?

உண்மையில், நீதிமன்றம் என்பது கடைசி பாதுகாப்பு. அது, சட்டம் உருவாக்கும் ஆரம்ப கட்டத்திலேயே மக்கள் பங்கேற்க வேண்டிய பொறுப்பை அரசாங்கத்திலிருந்து அகற்ற முடியாது. ஒரு அரசாங்கம், “நாங்கள் நீதிமன்றத்தில் திருத்திக் கொள்வோம்” என்ற மனப்பாங்குடன் சட்டம் எழுதினால், அது ஆலோசனை அரசியலின் தோல்வியை வெளிப்படுத்துகிறது.

NPP-யின் வாக்குறுதிகளும் நடைமுறையும்

NPP அரசாங்கம் ஆட்சிக்கு வந்த போது, அது முன்வைத்த முக்கிய வாக்குறுதிகளில் ஒன்று—பழைய அரசியல் கலாச்சாரத்திலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட ஆட்சி. அவசர சட்டங்கள், மூடிய கதவுகளுக்குள் முடிவெடுப்புகள், மக்களைக் கேட்காத கொள்கை உருவாக்கங்கள்—all of this—முன்னைய அரசுகளின் அடையாளங்களாக விமர்சிக்கப்பட்டன.

அப்படியான ஒரு பின்னணியில், குடியிருப்போர் பாதுகாப்பு மசோதா விவகாரம், NPP-யின் சொந்த அரசியல் அடையாளத்தையே கேள்விக்குள் இழுக்கிறது. இது ஒரு தனிப்பட்ட தவறாக இருக்கலாம். ஆனால் இதை சரி செய்யும் முறை தான் முக்கியம்.

மசோதாவை வாபஸ் பெறுவது ஒரு நல்ல தொடக்கம். ஆனால் அதைவிட முக்கியமானது, அடுத்த கட்டம் எவ்வாறு முன்னெடுக்கப்படுகிறது என்பதே.

“ஆலோசனை” என்ற சொல்: உண்மையா, formal exercise-ஆ?

அரசாங்கம் ஒரு மாத கால பொது ஆலோசனை காலத்தை அறிவித்துள்ளது. இது, வெளிப்படையாக பார்க்கையில், ஒரு ஜனநாயக நடவடிக்கையாக தோன்றலாம். ஆனால் இலங்கையில், “பொது ஆலோசனை” என்ற சொல், பலமுறை ஒரு formal exercise ஆகவே முடிந்த அனுபவங்கள் உள்ளன.

அறிவிப்புகள் வெளியிடப்படுகின்றன. சில அமைப்புகள் எழுத்துப்பூர்வ கருத்துகளை சமர்ப்பிக்கின்றன. சட்டத்தரணிகள் மற்றும் தொழில்நுட்ப நிபுணர்கள் கலந்துரையாடுகிறார்கள். ஆனால் உண்மையில் பாதிக்கப்படும் மக்கள்—வாடகையாளர்கள், குறைந்த வருமானக் குடும்பங்கள், இடம்பெயர்ந்தவர்கள்—அவர்களின் குரல்கள் சட்டத்தின் இறுதி வடிவத்தில் பிரதிபலிக்கிறதா?

வடக்கு–கிழக்கு மக்களுக்கு, இந்த ஆலோசனை செயல்முறை உண்மையானதாக இருக்க வேண்டுமெனில், அது கொழும்பு மையமாக மட்டுமே நடக்கக் கூடாது. பிராந்திய அடிப்படையில், உள்ளூர் மொழிகளில், உள்ளூர் சமூக அமைப்புகளின் பங்கேற்புடன் நடத்தப்பட வேண்டும். இல்லையெனில், அது “ஆலோசனை” என்ற பெயரில் மேற்கொள்ளப்படும் ஒரு நிர்வாக நடவடிக்கையாகவே இருக்கும்.

சட்டம் எழுதும் அதிகாரமும் அரசியல் மனப்பாங்கும்

இந்த விவகாரம், ஒரு பெரிய அரசியல் கேள்வியையும் எழுப்புகிறது: சட்டம் எழுதுவது யாரின் அதிகாரம்?

அரசியலமைப்புச் சட்ட ரீதியாக, அது பாராளுமன்றத்தின் அதிகாரம். ஆனால் ஜனநாயக ரீதியாக, அது மக்களின் அதிகாரம். பாராளுமன்றம், அந்த அதிகாரத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒரு கருவி மட்டுமே.

ஒரு அரசாங்கம், சட்டத்தை “மேலிருந்து கீழே” தள்ளும் முறையில் உருவாக்கும்போது, அது அதிகாரத்தின் பழைய மையப்படுத்தப்பட்ட வடிவத்தையே மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறது. NPP, இதை மாற்றுவதாக வாக்குறுதி அளித்தது. அதனால் தான், இந்த மசோதா விவகாரம், ஒரு சின்ன சட்ட சச்சரவாக அல்ல; NPP அரசியலின் திசையை அளக்கும் ஒரு அளவுகோலாக மாறுகிறது.

வடக்கு–கிழக்கு அனுபவமும் சட்டமும் 

வடக்கு–கிழக்கு மக்களுக்கு, அரசாங்க சட்டங்கள் ஒரு வரலாற்று நினைவுடன் இணைந்தவை. அவை பெரும்பாலும், அவர்களின் அனுபவங்களை பிரதிபலிக்காத, அவர்களின் தேவைகளை புறக்கணிக்கும், அல்லது அவர்களின் உரிமைகளை கட்டுப்படுத்தும் சட்டங்களாகவே நினைவில் உள்ளன.

நிலம், வீடு, குடியிருப்பு—all of them—இந்தப் பகுதிகளில் அரசியல், இராணுவ மற்றும் நிர்வாக அதிகாரங்களோடு பின்னிப் பிணைந்தவை. அதனால், எந்தக் குடியிருப்பு அல்லது வாடகை சட்டமும், வெறும் சட்ட மொழியில் மட்டும் அல்ல; அந்த வரலாற்று அனுபவங்களையும் கருத்தில் கொண்டு உருவாக்கப்பட வேண்டும்.

இந்த உணர்திறன் இல்லாமல் உருவாக்கப்படும் சட்டங்கள், நல்ல நோக்கத்துடன் இருந்தாலும், எதிர்ப்பை உருவாக்கும். அது அரசாங்கத்தின் மீது 불신த்தை மேலும் ஆழப்படுத்தும்.

ஒரு வாய்ப்பாக மாறுமா இந்த நெருக்கடி?

இந்த மசோதா விவகாரம், NPP அரசாங்கத்திற்கு ஒரு நெருக்கடி. ஆனால் அதே நேரத்தில், அது ஒரு வாய்ப்பும்கூட.

அரசாங்கம் உண்மையில் ஆலோசனையை மையமாகக் கொண்ட சட்டம் உருவாக்கும் ஒரு புதிய கலாச்சாரத்தை தொடங்க விரும்பினால், இங்கே இருந்து தொடங்கலாம்.

• ஆலோசனை நடைமுறையை வெளிப்படையாக நடத்துதல்

• பெறப்படும் கருத்துகள் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதை பொதுமக்களுக்கு விளக்குதல்

• இறுதி மசோதாவில் செய்யப்பட்ட மாற்றங்களை தெளிவாக சுட்டிக்காட்டுதல்

இவை அனைத்தும், சட்டம் எழுதும் முறையில் ஒரு அடிப்படை மாற்றத்தை உருவாக்க முடியும்.

முடிவுரை: சட்டம் என்பது உறவு

சட்டம் என்பது வெறும் விதிகளின் தொகுப்பு அல்ல. அது அரசுக்கும் மக்களுக்கும் இடையிலான ஒரு உறவு. அந்த உறவு நம்பிக்கையின் மீது தங்கியிருக்க வேண்டும்.

குடியிருப்போர் பாதுகாப்பு மசோதா விவகாரம், அந்த நம்பிக்கை எவ்வளவு மெல்லியதாக இருக்கிறது என்பதையும், அதை இழப்பது எவ்வளவு எளிது என்பதையும் நினைவூட்டுகிறது.

NPP அரசாங்கம், இந்த தருணத்தை எவ்வாறு கையாளுகிறது என்பதே, அதன் “புதிய அரசியல்” உண்மையா, அல்லது பழைய நடைமுறைகளின் புதிய பதிப்பா என்பதை தீர்மானிக்கும்.

சட்டம் எழுதலா, மக்களை கேட்பதா?
இந்தக் கேள்விக்கு வழங்கப்படும் பதில், இந்த மசோதாவைத் தாண்டி, இலங்கையின் ஜனநாயகத்தின் எதிர்காலத்தையே வடிவமைக்கும்.