2025 ஆம் ஆண்டில் இலங்கை பெற்றுள்ள US $ 1.5 பில்லியனுக்கு நெருங்கிய வெளிநாட்டு நிதி, அரசாங்கத்தின் பொருளாதார மீட்பு கதைக்கான ஒரு முக்கிய வெற்றியாக சித்தரிக்கப்படுகிறது. IMF, ADB போன்ற பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் ஆதரவு, தேர்தலுக்குப் பின்னரான அரசியல் நிலைத்தன்மை மற்றும் டிட்வா புயலால் ஏற்பட்ட அவசர நிலை ஆகியவற்றின் கூட்டுச் செயல்பாடாக முன்வைக்கப்படுகிறது. ஆனால் இந்த எண்ணிக்கைகளுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் அரசியல், சமூக மற்றும் பிராந்திய உண்மைகளை புறக்கணிக்க முடியாது—குறிப்பாக வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மக்களின் அனுபவங்களை.

IMF மற்றும் ADB நிதிகள் “நிலைத்தன்மை” மற்றும் “சீர்திருத்தம்” என்ற சொற்களுடன் இணைக்கப்படுகின்றன. ஆனால் இந்த சீர்திருத்தங்கள் யாருக்கானவை? மின்சாரம், நிதித் துறை, வரி கட்டமைப்பு ஆகியவற்றில் மேற்கொள்ளப்படும் கொள்கை மாற்றங்கள், ஏற்கனவே பொருளாதார ஓரங்கட்டலில் வாழும் வடக்கு–கிழக்கு மக்களுக்கு கூடுதல் சுமையையே ஏற்படுத்துகின்றன. சமூக பாதுகாப்பு திட்டங்கள் பற்றிய வாக்குறுதிகள் இருந்தாலும், தரையில் அதன் தாக்கம் இன்னும் வரையறுக்கப்பட்டதாகவே உள்ளது.

டிட்வா புயல் நாட்டின் பல பகுதிகளை பாதித்தது என்பது உண்மை. ஆனால் இயற்கை அனர்த்தங்கள் எப்போதும் போலவே, மிகவும் பாதிக்கப்படுவது ஏற்கனவே வளமற்ற, அரசியல் ஆதரவு குறைந்த சமூகங்கள்தான். புயலுக்குப் பின்னர் வழங்கப்பட்ட அவசர நிதி, மத்திய அரசின் நிதி நிலைத்தன்மையை பாதுகாக்க உதவியிருக்கலாம். ஆனால் வடக்கு–கிழக்கில் வாழும் மக்கள், இந்த நிதி தங்கள் வாழ்வாதாரங்களை மீட்டெடுக்க எவ்வளவு உதவியது என்று கேட்கும் உரிமை கொண்டவர்கள்.

இந்த வெளிநாட்டு நிதி வருகை, அரசாங்கத்தின் சர்வதேச நம்பகத்தன்மையை வலுப்படுத்தியிருக்கலாம். ஆனால் அதே நேரத்தில், இது அரசியல் பொறுப்புணர்ச்சியை தளர்த்தும் அபாயத்தையும் கொண்டுள்ளது. IMF மதிப்பீடுகளை வெற்றிகரமாக கடந்து செல்லும் அரசு, அதையே ஒரு கவசமாக பயன்படுத்தி, ஜனநாயகப் பொறுப்புகளை—அதிகாரப் பகிர்வு, அரசியல் சமத்துவம், போருக்குப் பிந்தைய நீதியியல்—பின்னுக்கு தள்ளும் அபாயம் உள்ளது.

வடக்கு–கிழக்கு மக்களுக்கு, பொருளாதார மீட்பு என்பது வெறும் GDP வளர்ச்சி அல்லது வெளிநாட்டு நிதி வருகை அல்ல. அது நில உரிமை, வேலைவாய்ப்பு, மீள்குடியேற்றம், அரசியல் உரிமைகள் மற்றும் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றோடு இணைந்த ஒரு முழுமையான செயல்முறை. இந்த பரிமாணங்கள் இல்லாமல், IMF அல்லது ADB நிதி எவ்வளவு வந்தாலும், அது “தேசிய மீட்பு” ஆக மாறாது—மத்திய அரசின் கணக்குப் புத்தகத்தில் மட்டும் காணப்படும் ஒரு முன்னேற்றமாகவே இருக்கும்.

2025 இன் நிதி புள்ளிவிவரங்கள், இலங்கைக்கு ஒரு மூச்சுத்திணறலை தற்காலிகமாக தளர்த்தியிருக்கலாம். ஆனால் உண்மையான கேள்வி இதுதான்: இந்த நிதி, நீண்டகாலமாக ஒதுக்கப்பட்ட சமூகங்களுக்கு அரசியல் மற்றும் பொருளாதார நீதி வழங்குமா? அல்லது மீண்டும் ஒரு முறை, “நிலைத்தன்மை” என்ற பெயரில் மையப்படுத்தப்பட்ட அதிகாரமும் சமமற்ற வளர்ச்சியும் உறுதிப்படுத்தப்படுமா?

இந்த கேள்விகளுக்கு பதில் அளிக்காமல், வெளிநாட்டு நிதியை வெற்றியாக மட்டும் கொண்டாடுவது, கடந்த கால தவறுகளை மீண்டும் செய்வதற்கான முன்னுரையாக மாறிவிடும்.