இலங்கையின் அரசு கல்வி அமைப்பு இன்று ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையில் நிற்கிறது. மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு மற்றும் புள்ளிவிவரத் திணைக்களம் வெளியிட்டுள்ள 2025ஆம் ஆண்டுக்கான தரவுகள், கல்வி நிர்வாகத்தின் அடிப்படை பலவீனங்களை வெளிச்சத்திற்கு கொண்டு வந்துள்ளன.

நாடு முழுவதும் உள்ள 10,047 பள்ளிகளில், 3,065 அரசு பள்ளிகளில் 10-க்கும் குறைவான ஆசிரியர்கள் மட்டுமே பணியாற்றுகின்றனர். அதில் ஒரு தேசிய பள்ளியும் அடங்கும் என்பதே கவலைக்குரிய விடயமாகும். இது கிராமப்புறங்களுக்கு மட்டுமான பிரச்சினை அல்ல; முழு கல்வி அமைப்பின் தோல்வியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

மேலும், 1,645 அரசு பள்ளிகளில் 50-க்கும் குறைவான மாணவர்கள் மட்டுமே உள்ளனர். இந்நிலையை காரணமாக்கி, பள்ளிகளை மூடுதல் அல்லது ஒன்றிணைத்தல் என்பது தொடர்ச்சியான அரசுத் தீர்வாக மாறியுள்ளது. ஆனால் கல்வி சீர்திருத்தக் கோணத்தில், இது குழந்தைகளின் கல்வி உரிமையை பாதிக்கும் குறுகிய நோக்குடைய முடிவாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

2025ஆம் ஆண்டில் Grade One-க்கு சேர்க்கப்பட்ட மாணவர்களின் எண்ணிக்கை 266,281 ஆக குறைந்துள்ளது. இது அரசுப் பள்ளிகள் மீதான சமூக நம்பிக்கை குறைவதற்கான அபாயச் சின்னமாகும். இந்த நிலை தொடருமானால், ஆசிரியர் பணியிடக் குறைப்பும், மேலும் பல பள்ளி மூடல்களும் தவிர்க்க முடியாததாகும்.

இந்தச் சூழலில்தான், ஆசிரியர் சங்கங்கள் உண்ணாவிரதப் போராட்டம் போன்ற கடுமையான நடவடிக்கைகளுக்கு தள்ளப்பட்டுள்ளன. இந்தப் போராட்டங்கள் சம்பள உயர்விற்காக மட்டும் அல்ல;

• ஆசிரியர் நியமன தாமதம்,

• அளவுக்கு மீறிய வேலைச்சுமை,

• பள்ளி மூடல் அச்சம்,

• கல்வி கொள்கை முடிவுகளில் ஆசிரியர்களின் புறக்கணிப்பு
  என்ற அடிப்படை பிரச்சினைகளுக்கு எதிரான கடைசி எச்சரிக்கையாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும்.

உண்ணாவிரதம் என்பது ஒரு அரசியல் நாடகம் அல்ல. அது பொதுக் கல்வியை காப்பாற்ற ஆசிரியர்கள் முன்வைக்கும் தியாகத்தின் வெளிப்பாடு. ஒரு ஆசிரியர் சோர்ந்தால், ஒரு வகுப்பு பாதிக்கப்படுகிறது; ஒரு பள்ளி மூடப்பட்டால், ஒரு சமூகத்தின் எதிர்காலமே கேள்விக்குறியாகிறது.

எனவே கல்வி சீர்திருத்தம் என்பது செலவைக் குறைப்பதற்கான திட்டமாக அல்ல, மனித வளத்தில் முதலீடு செய்வதற்கான தேசிய முயற்சியாக இருக்க வேண்டும். சிறிய பள்ளிகளுக்கான தனி கொள்கை, ஆசிரியர் விநியோகத்தில் சமநிலை, மற்றும் கல்வி கொள்கை வடிவமைப்பில் ஆசிரியர்களின் நேரடி பங்கேற்பு ஆகியவை இன்றைய அவசர தேவைகளாக உள்ளன.

ஆசிரியர்களின் உண்ணாவிரதப் போராட்டம் ஒரு கோரிக்கை அல்ல; அது ஒரு எச்சரிக்கை. அந்த எச்சரிக்கையை அரசும் சமூகமும் இப்போது கேட்கத் தவறினால், நாளைய தலைமுறை அதன் விலையைச் செலுத்த வேண்டிய நிலை உருவாகும்.