ඉතිහාසය පුරා තමිල් ජනතාවට එරෙහි අසාධාරණයන් මැද “කළු දිනයක්”**

ශ්‍රී ලංකාව 1948දී බ්‍රිතාන්‍ය යටත්විජිත පාලනයෙන් නිදහස ලබා ගත් දා, නව රාජ්‍යයක් ලෙස සමානත්වය, සාධාරණය සහ එකමුතුව මත ඉදිරියට යාමට අවස්ථාව ලැබුණි. එහෙත්, එම ඉතිහාසික අවස්ථාවෙන් පසු දශක ගණනාවක් පුරා, තමිල් ජනතාවට එරෙහිව ක්‍රමානුකූලව සිදු වූ නීතිමය, දේශපාලනික සහ භෞතික අසාධාරණයන් නිසා, මෙම “නිදහස” ඔවුන්ට සම්පූර්ණයෙන් අත්විඳින්නට නොහැකි විය.

1. 1948–49 පුරවැසිභාවය අහිමි කිරීම

නිදහසෙන් වසරක් ඇතුළතම, වතුකර තමිල් ජනතාවගෙන් ලක්ෂ ගණනකට පුරවැසිභාවය අහිමි කරන ලදී.

• Ceylon Citizenship Act (1948)

• Indian and Pakistani Residents Act (1949)

මෙම නීති හරහා, දශක ගණනාවක් ශ්‍රී ලංකාවේ ජීවත් වූ, බදු ගෙවූ, රටේ ආර්ථිකයට මූලික දායකත්වයක් ලබාදුන් ජනතාව රට තුළම “රාජ්‍ය රහිත” පුද්ගලයන් බවට පත් විය.
ඡන්ද හිමිකම, රාජ්‍ය සේවා, සහ මූලික අයිතිවාසිකම් අහිමි වීම, තමිල් ජනතාවට ලැබුණු නිදහසෙහි මුල්ම බිඳවැටීම විය.

2. 1956 “සිංහල පමණයි” නීතිය

1956දී ගෙනා Official Language Act (සිංහල පමණයි) නීතිය, තමිල් ජනතාවගේ දෛනික ජීවිතයට දැඩි බලපෑමක් ඇති කළේය.

• රාජ්‍ය සේවයට ප්‍රවේශය සීමා විය

• අධ්‍යාපන හා රැකියා අවස්ථා අහිමි විය

• භාෂා ගෞරවය නැතිවූ බවක් හැඟුණි

මෙයට විරෝධය පළ කරමින් සිදු කළ සාමකාමී සත්‍යග්‍රහයන් පවා ප්‍රචණ්ඩ ලෙස බිඳ දැමුණි.

3. ව්‍යවස්ථාත්මක පොරොන්දු කඩවීම්

• Bandaranaike–Chelvanayakam Pact (1957)

• Dudley–Chelvanayakam Pact (1965)

බලය බෙදාහැරීම සහ ප්‍රාදේශීය ස්වයංපාලනය පිළිබඳ මෙම ගිවිසුම්, දේශපාලන පීඩනය මත ක්‍රියාත්මක නොකෙරුණි.
මෙය, පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමය තුළින් විසඳුම් ලැබිය හැකි බවට තමිල් ජනතාවට තිබූ විශ්වාසය බිඳ දැමූ මොහොතකි.

4. ජාතිවාදී ප්‍රචණ්ඩත්වය සහ පෝග්‍රෝම්

නිදහසෙන් පසු කාලය පුරා, තමිල් ජනතාවට එරෙහිව නිතර නිතර ජාතිවාදී ප්‍රචණ්ඩත්වය සිදු විය.

• 1958 ජාතිවාදී කලබල

• 1977 ප්‍රචණ්ඩත්වය

• 1981 යාපනය පුස්තකාලය දහනය

• 1983 “Black July”

විශේෂයෙන් 1983දී, රාජ්‍යය විසින් ජනතාව ආරක්ෂා කිරීමට අසමත් වූ බවට බරපතළ චෝදනා එල්ල විය.
එම සිදුවීම්, සන්නද්ධ අරගලයට මඟ විවර කළ turning point එකක් බව බොහෝ විශ්ලේෂකයන් පිළිගනී.

5. යුද්ධය සහ සිවිල් ජනතාව

දශක ගණනාවක් පැවති යුද්ධය තුළ, උතුරු සහ නැගෙනහිර සිවිල් ජනතාව අතිශයින්ම පීඩාවට ලක් විය.

• විදේශගත වීම

• අතුරුදහන් වීම

• අභිමාන නැති පරීක්ෂණ

• අත්අඩංගුවට ගැනීම්

6. 2009 මුල්ලිවෛක්කால் – සමාජීය මතකයේ තුවාලය

යුද්ධයේ අවසාන අදියරේදී, No Fire Zones ලෙස නම් කළ ප්‍රදේශවල සිවිල් මරණ සිදුවීම, තමිල් ජනතාවට “රාජ්‍ය ආරක්ෂාව” පිළිබඳ අදහස සම්පූර්ණයෙන් බිඳ දැමීය.

අදටත්:

• අතුරුදහන් වූවන්ගේ ගමන් මඟ නොදන්නා පවුල්

• සත්‍යය සහ වගකීම ඉල්ලන මව්වරු

• ජාත්‍යන්තර පරීක්ෂණ සඳහා වූ ඉල්ලීම්

තවමත් විසඳී නැත.

7. යුද්ධයෙන් පසුත් පවතින අසාධාරණය

• දැඩි හමුදාකරණය

• සිවිල් ඉඩම් අල්ලාගැනීම

• ජනගහණයට නොගැළපෙන ආගමික ව්‍යාප්තිය

• දේශපාලන සිරකරුවන්

• සිහිවටන සහ මතක තහනම් කිරීම

මෙවැනි පසුබිමක, “නිදහස” යන වචනය තමිල් ජනතාවට තවමත් අර්ථවත් වන්නේ නැත.

ඒ නිසාම, පෙබරවාරි 4 — “කළු දිනයක්”

තමිල් ජනතාව පෙබරවාරි 4 “කළු දිනයක්” ලෙස සැලකීම:

• රට බෙදීමට නොවේ

• අනෙකුත් ජනතාවට වෛර කිරීමට නොවේ

• නමුත් අසාධාරණ ඉතිහාසය අමතක නොකිරීමට

එය, සැමරුමකට වඩා සමාජීය විමසුමක් වේ.

සැබෑ නිදහසක් වෙත යාමට

සියලු ජනතාවට එකම ලෙස අයත් නිදහසක් සඳහා:

• ඉතිහාසය පිළිගැනීම

• අසාධාරණයන්ට වගකීම

• සමාන පුරවැසිභාවය

• බලය බෙදාහැරීම

• භාෂා, සංස්කෘතික ගෞරවය

අත්‍යවශ්‍ය වේ.

නිගමනය

වසර 78කට පසුත්,
ශ්‍රී ලංකාවේ නිදහස තමිල් ජනතාවට සම්පූර්ණ නොවූ අත්දැකීමක් ය.

එතෙක්, පෙබරවාරි 4
සමහරුන්ට උත්සවයක් වුවද,
තමිල් ජනතාවට මතකයේ දවසක් — “කළු දිනයක්” වේ.