சுதந்திரம் அறிவிக்கப்பட்டு 78 ஆண்டுகள் கடந்துள்ள நிலையில், இலங்கை இன்று ஒரு அசௌகரியமான ஆனால் தவிர்க்க முடியாத கேள்வியை எதிர்கொள்ள வேண்டியுள்ளது.
இன்றைய சூழலில் ‘சுதந்திரம்’ என்பதன் உண்மையான அர்த்தம் என்ன?

பல தசாப்தங்களாக சுதந்திர தினம் அணிவகுப்புகள், உரைகள், காலனித்துவ ஆட்சியிலிருந்து விடுதலை பெற்றோம் என்ற வழக்கமான சொற்பொழிவுகளுடன் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. அந்த வரலாற்றின் முக்கியத்துவம் மறுக்க முடியாதது. காலனித்துவ ஆட்சி எதிர்ப்பு போராட்டம் நவீன இலங்கை அரசை உருவாக்கியதுடன், பிறர் ஆட்சியில் நீண்ட காலம் இருந்த மக்களுக்கு தன்னம்பிக்கையும் கௌரவ உணர்வையும் மீட்டுத்தந்தது.

ஆனால் 2026-இல், சுதந்திரம் என்பது முன்னாள் காலனியர்களிடமிருந்து விடுதலை பெற்றதென்ற குறுகிய அர்த்தத்தில் மட்டும் புரிந்து கொள்ள முடியாத நிலைக்கு வந்துள்ளது. அது சடங்குகளிலும் நினைவுச் சுவடுகளிலும் சிக்கி நிற்குமானால், முற்றிலும் வேறுபட்ட சவால்களை எதிர்கொள்ளும் இன்றைய தலைமுறைக்கு அது அர்த்தம் இழக்கும் அபாயம் உள்ளது.

சுதந்திரம் என்பது ஒருபோதும் இறுதிக்கட்டமாக இருக்க வேண்டியதல்ல. அது ஒரு தொடக்கம். 1948-இன் வாக்குறுதி சுய ஆட்சியே அல்ல; சிறந்த ஆட்சி என்பதும்கூட. தன்னிறைவு கொண்ட, குடிமக்களை சமமாக நடத்தும், நேர்மையுடன் ஆளப்படும் ஒரு நாட்டை உருவாக்குவதே அதன் இலக்காக இருந்தது. அந்த அளவுகோலில் பார்த்தால், இலங்கையின் சுதந்திரம் இன்னும் முழுமை பெறாத ஒரு முயற்சியாகவே உள்ளது.

பொருளாதார சார்பு – நிறைவடையாத சுதந்திரத்தின் வெளிப்பாடு

கடன் சுமை, நாணய நிலைமையின்மை, தொடர்ச்சியான பொருளாதார அதிர்ச்சிகளில் மிகவும் பாதிக்கப்படும் மக்களை பாதுகாக்க முடியாத நிலை – இவை அனைத்தும் முழுமையான சுதந்திரம் இன்னும் எட்டாத ஒன்று என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன.
நெருக்கடிகளை சமாளிப்பதற்காக மட்டுமே கொள்கைகள் வடிவமைக்கப்படும் போது, சட்டரீதியாக சுயாதீனம் இருந்தாலும் நடைமுறையில் அது கட்டுப்படுகிறது. இன்றைய உண்மையான சுதந்திரம் என்பதற்கு நிதி ஒழுக்கம், வெளிப்படைத்தன்மை, குறுகிய அரசியல் லாபங்களை விட தேசிய நலனுக்கு முன்னுரிமை தரும் நீண்டகாலத் திட்டமிடல் அவசியம்.

நிறுவனங்களின் சுயாதீனம்

நீதிமன்றங்கள், காவல் துறை, கட்டுப்பாட்டு அமைப்புகள், மேற்பார்வை நிறுவனங்கள் – இவை அனைத்தும் அதிகாரம் கொண்டவர்களுக்காக அல்ல, மக்களுக்காக இயங்க வேண்டியவை. அரசியல் தலையீடு அல்லது தேர்ந்தெடுத்த சட்ட அமலாக்கம் மூலம் இந்த நிறுவனங்கள் பலவீனப்படுத்தப்படும் போது, சுதந்திரம் உள்ளுக்குள் இருந்து மெதுவாக சிதைகிறது.
யார் என்பதைக் கொண்டு நீதி தீர்மானிக்கப்படும் ஒரு நாட்டை உண்மையில் சுதந்திரமான நாடாகக் கூற முடியாது.

சமூக பரிமாணம்

சுதந்திரத்தின் பயன் எல்லோருக்கும் சமமாக கிடைக்காத போது, அதன் அர்த்தம் மங்கிவிடுகிறது. வறுமை வாய்ப்புகளை மறுக்கும் போது, குழந்தைகள் பள்ளிகளுக்கு பதிலாக வேலைக்கு தள்ளப்படும்போது, கருத்து வெளிப்படுத்த மக்கள் அச்சப்படும் போது – அந்தச் சமூகங்களில் சுதந்திரம் অসমமாக பகிரப்பட்ட ஒன்றாகவே உள்ளது.
சுதந்திரத்தின் வாக்குறுதி சிலருக்கானது அல்ல; அனைத்து இலங்கையர்களுக்குமானது. 78 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இன, பாலின, சமூக, பிராந்திய வேறுபாடுகளைக் கடந்து அந்த வாக்குறுதியை உண்மையாக்குவதே சவால்.

ஊழல் – உள்ளிருந்து சுரண்டும் காலனித்துவம்

ஒருகாலத்தில் காலனித்துவம் செல்வத்தை வெளியில் சுரண்டியது. இன்று ஊழல் அதை உள்ளுக்குள் சுரண்டுகிறது. இரண்டும் நாட்டுக்கு நீடித்த சேதத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.
பொது வளங்கள் தவறாக பயன்படுத்தப்படும்போது, பொறுப்புக்கூறல் தவிர்க்கப்படும்போது, மக்கள் அரசாங்கங்களின் மீது மட்டுமல்ல, சுதந்திரம் என்ற கருத்தின் மீதும் நம்பிக்கையை இழக்கிறார்கள். தூய ஆட்சி கோருவது தேச விரோதம் அல்ல; அது சுயாட்சியின் ஆவியை மதிக்கும் மிக முக்கியமான செயல்.

மனநிலையிலும் சுதந்திரம்

இன்றும் நமது கல்வி அமைப்புகள், நிர்வாகக் கட்டமைப்புகள், வெற்றியின் அளவுகோல்கள் பல நேரங்களில் காலனித்துவ காலத்தின் நிழல்களையே பிரதிபலிக்கின்றன. உலகத்துடன் தொடர்பு அவசியம். ஆனால் தன்னம்பிக்கை மற்றும் சமத்துவ உணர்வுடன் அந்த உறவை அமைத்துக்கொள்வதே உண்மையான சுதந்திரத்தின் அடையாளம்.
உள்ளூர் அறிவு, மொழிகள், தீர்வுகளை மதிப்பது – 1948-ல் தொடங்கிய பயணத்தை நிறைவு செய்யும் ஒரு முக்கியமான படியாகும்.

எதிர்கால தலைமுறைகளுக்கான பொறுப்பு

அதிக கடன் சுமை, சுற்றுச்சூழல் அலட்சியம், பலவீனமான ஜனநாயக மரபுகள் – இவற்றை அடுத்த தலைமுறைகளுக்கு விட்டுச் செல்லும் நாடு, அவர்களின் சுதந்திரத்தையும் சுருக்குகிறது. இயற்கை வளங்களை பாதுகாப்பது, ஜனநாயகப் பங்கேற்பை வலுப்படுத்துவது, கல்வியில் உண்மையான முதலீடு செய்வது – இவை எல்லாம் நடைமுறை தேசப்பற்றின் வெளிப்பாடுகள்.

சுதந்திர தினத்தை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டிய நேரம்

பலருக்கு சடங்காக மட்டுமே தோன்றும் சுதந்திர தினம், உண்மையில் அனைவரையும் இணைக்கும் தேசிய நாளாக மாற வேண்டும். கொண்டாட்டத்துடன் கூட சுயவிமர்சனமும் இடம்பெறும் நாளாக அது இருக்க வேண்டும்.
சுதந்திரம் சமமாக பகிரப்படுகிறதா? பாதுகாக்கப்படுகிறதா? புதுப்பிக்கப்படுகிறதா? என்ற கேள்விகளை எழுப்பும் நாளாக அது அமைய வேண்டும்.

முடிவாக

78 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இலங்கையின் சுதந்திரம் எவ்வளவு பிரமாண்டமாகக் கொண்டாடப்படுகிறது என்பதனால் அல்ல; எவ்வளவு நேர்மையாக அது நடைமுறையில் செயல்படுகிறது என்பதாலேயே அளவிடப்பட வேண்டும்.
பொறுப்புள்ள ஆட்சி, சம வாய்ப்பு, பொருளாதார அதிகாரமூட்டல், வலுவான நிறுவனங்கள், அனைவருக்கும் உரிய சேர்ந்துணர்வு – இவையில்தான் உண்மையான சுதந்திரம் வாழ்கிறது.