இலங்கையின் வடக்கு, கிழக்கு போன்ற தமிழ் பெரும்பான்மை பகுதிகளில் கடந்த ஒன்றிரண்டு தசாப்தங்களாக பௌத்த விகாரைகள், ஸ்தூபிகள், புத்தர் சிலைகள் அதிகரித்து வருவது, சாதாரண மதப் பணியாக மட்டும் தமிழ்சமூகத்தால் பார்க்கப்படவில்லை. அது ஒரு அரசியல், வரலாற்று மற்றும் அடையாளச் சிக்கலாகவே உணரப்படுகிறது.

1. மத சுதந்திரம் vs அரச ஆதரவு கொண்ட மத விரிவு

தமிழ் சமூகமும் பௌத்த மதத்தை மறுப்பதில்லை. இலங்கையில் பௌத்தர்கள் எங்கும் வழிபடுவதற்கு உரிமை உள்ளது.
ஆனால் கேள்வி இதுதான்:

• ஏற்கனவே பௌத்தர்கள் பெருமளவில் இல்லாத பகுதிகளில்

• உள்ளூர் மக்களின் அனுமதி, தேவையின்றி

• இராணுவம், அரச திணைக்களங்கள் மூலம்

• தொல்லியல் துறையை முன்வைத்து

பௌத்த விகாரைகள் கட்டப்படுவது மத சுதந்திரம் அல்ல, அது அரசின் அடையாள அரசியல் (State-sponsored identity politics) என தமிழர்கள் பார்க்கிறார்கள்.

2. இராணுவமயமும் பௌத்தமயமும்

பல விகாரைகள்:

• இராணுவ முகாம்களுக்கு அருகில்

• இராணுவத்தின் பாதுகாப்புடன்

• சில இடங்களில் இராணுவத்தால் நேரடியாக நிர்வகிக்கப்படுகின்றன

இதனால், பௌத்த மதம் ஒரு ஆன்மீக சக்தியாக இல்லாமல்,
👉 அரச அதிகாரத்தின் நீட்சியாக தோன்றுகிறது.

தமிழ் சமூகத்தின் பார்வையில்:

“புத்த மதம் திணிக்கப்படுவதில்லை; புத்த மதத்தின் பெயரில் அரசு தன்னைத் திணிக்கிறது.”

3. தொல்லியல் அரசியல் (Archaeology as a weapon)

“இது பண்டைய பௌத்த இடம்” என்ற காரணத்தை முன்வைத்து:

• இந்துக் கோவில்கள், தமிழ் வழிபாட்டு இடங்கள் புறக்கணிக்கப்படுகின்றன

• நிலங்கள் கையகப்படுத்தப்படுகின்றன

• உள்ளூர் மக்களின் வாழ்வுரிமை பாதிக்கப்படுகிறது

ஆனால்:

• இந்தத் தொல்லியல் ஆய்வுகள் தேர்ந்தெடுத்த பகுதிகளில் மட்டுமே

• தமிழர்களின் வரலாற்றுச் சான்றுகள் புறக்கணிக்கப்படுகின்றன

இதுவே தமிழர்களுக்கு,
👉 வரலாறு அரசியல் ஆயுதமாக பயன்படுத்தப்படுகிறது என்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது.

4. போர் பிந்தைய நினைவியல் அரசியல்

வடக்கு–கிழக்கில்:

• இன்னும் காணாமல் போனோர்

• நிலம் இழந்த குடும்பங்கள்

• அரசியல் கைதிகள்

• இராணுவ ஆக்கிரமிப்பு

இவற்றுக்கு தீர்வு இல்லை.

இந்த நிலையில்,

• புத்தர் சிலைகள்

• ஸ்தூபிகள்

• “புனித பூமி” என்ற அரசியல் பேச்சு

👉 காயத்தின் மீது பூச்சு போடுவது போல தமிழர்களுக்குத் தோன்றுகிறது.

தமிழ் பார்வையில்:

“நீதி இல்லாமல் அமைதி இல்லை;
நில உரிமை இல்லாமல் சமாதானம் இல்லை.”

5. Soft Power ஆக பௌத்தம் – தமிழர்கள் ஏன் சந்தேகிக்கிறார்கள்?

இந்தியா, சீனா போன்ற நாடுகள் பௌத்தத்தை Soft Power ஆக பயன்படுத்தும் போது,
அது பண்பாட்டு பரிமாற்றம்.

ஆனால் இலங்கையில்:

• பௌத்தம் = அரசு

• அரசு = சிங்கள தேசியவாதம்

• சிங்கள தேசியவாதம் = தமிழ் ஒடுக்குமுறை (வரலாற்று அனுபவத்தில்)

எனவே,
👉 பௌத்த விகாரைகள் தமிழர்களுக்கு நம்பிக்கையின் சின்னமாக அல்ல,
👉 அதிகாரத்தின் சின்னமாக தெரிகின்றன.

6. உண்மையான நல்லிணக்கம் என்றால்? (Tamil Viewpoint)

தமிழ் சமூகத்தின் கோரிக்கை:

• பௌத்தத்தை எதிர்ப்பதல்ல

• பௌத்தத்தை அரசியல் ஆயுதமாக பயன்படுத்துவதை நிறுத்த வேண்டும்

நல்லிணக்கம் வேண்டும் என்றால்:

1. அரசியல் கைதிகளை விடுவிக்க வேண்டும்

2. நில அபகரிப்பை நிறுத்த வேண்டும்

3. இராணுவமயத்தை குறைக்க வேண்டும்

4. தமிழ்-இந்துக் பண்பாட்டு இடங்களை பாதுகாக்க வேண்டும்

5. மத சமத்துவம் நடைமுறையில் இருக்க வேண்டும்

அதற்குப் பிறகே,
👉 பௌத்த விகாரைகள் அமைதியின் சின்னமாக பார்க்கப்படும்.

முடிவில் 

“புத்தரின் போதனை கருணை.
ஆனால் கருணை திணிக்கப்பட முடியாது.
அது நியாயத்திலிருந்து பிறக்க வேண்டும்.”

தமிழ் பகுதிகளில் பௌத்த விகாரைகள் கட்டப்படுவது,
அரசியல் அதிகாரத்தின் வெளிப்பாடாக தொடரும் வரை,
அது ஒற்றுமையை உருவாக்காது —
மாறாக பழைய காயங்களை மேலும் ஆழப்படுத்தும்.