இலங்கை அரசின் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் வள மேம்பாட்டு திட்டம் 2025–2030 நாட்டின் மின்சார தேவையின் 70%ஐ புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றலால் பூர்த்தி செய்யும் நோக்குடன் முன்னெடுக்கப்படுகிறது. ஆனால் இந்தத் திட்டம் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு தமிழ்ப் பெரும்பான்மை மாவட்டங்களில் எவ்வாறு நடைமுறைப்படுத்தப்படப் போகிறது என்பது பெரும் அரசியல், பொருளாதார மற்றும் சமூக கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

1. தமிழ் மாவட்டங்கள் – ஆற்றல் வளங்களின் மையம்

வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்கள்:

• மன்னார், யாழ்ப்பாணம், கிளிநொச்சி, முல்லைத்தீவு – காற்றாலை ஆற்றலுக்கு ஏற்றவை

• திருகோணமலை, மட்டக்களப்பு, அம்பாறை – சூரிய மற்றும் காற்றாலை இரண்டுக்கும் ஏற்றவை

இப்பகுதிகள் நீண்ட காலமாக போர், நில அபகரிப்பு, இராணுவ ஆக்கிரமிப்பு காரணமாக பொருளாதார ரீதியில் புறக்கணிக்கப்பட்டுள்ள நிலையில், இப்போது “புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல்” என்ற பெயரில் மீண்டும் மைய அரசின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வரப்படும் அபாயம் உள்ளது.

2. நில உரிமை: வளர்ச்சியா? நில அபகரிப்பா?

புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் திட்டங்களுக்கு “ஏற்ற நிலங்களை அடையாளம் காணுதல்” என அரசுத் திட்டம் கூறுகிறது.
ஆனால் வடக்கு–கிழக்கில்:

• பல நிலங்கள் இன்னும் இராணுவ கட்டுப்பாட்டில்

• பல குடும்பங்கள் இன்னும் மீள்குடியேற்றம் பெறாத நிலையில்

• காணிகள் தொடர்பான வழக்குகள் நீதிமன்றங்களில் நிலுவையில்

இந்தச் சூழலில்,
👉 சூரிய பூங்கா, காற்றாலைத் தோட்டம் என்ற பெயரில்
👉 தமிழ் மக்களின் பாரம்பரிய நிலங்கள் அரசுக்கோ அல்லது தனியார் நிறுவனங்களுக்கோ மாற்றப்படும் அபாயம் உள்ளது.

மன்னாரில் ஏற்கனவே காற்றாலைத் திட்டங்கள் தொடர்பாக:

• மீனவர்கள்

• விவசாயிகள்

• சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள்

தொடர்ந்து எதிர்ப்புகளை முன்வைத்துள்ளனர்.

3. இராணுவ–தனியார் கூட்டணி என்ற புதிய ஆபத்து

வடக்கு–கிழக்கில் பெரும்பாலான பெரிய திட்டங்கள்:

• இராணுவ மேற்பார்வை

• அரசுடன் நெருங்கிய தனியார் நிறுவனங்கள்

என்ற கட்டமைப்பில் முன்னெடுக்கப்படுகின்றன.

இதன் விளைவு:

• உள்ளூர் மக்களுக்கு வேலை வாய்ப்புகள் குறைவு

• தொழில்நுட்பப் பணிகள் வெளியிலிருந்து வரும் நபர்களுக்கே

• இலாபம் → கொழும்பு / வெளிநாட்டு நிறுவனங்களுக்கு

👉 இது பொருளாதார காலனியாதிக்கத்தின் (Economic Colonisation) புதிய வடிவமாக பார்க்கப்படுகிறது.

4. அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் இல்லாத வளர்ச்சி

தமிழ் மாவட்டங்களில் நடைபெறும் பெரும்பாலான தேசிய அளவிலான திட்டங்களில்:

• உள்ளூர் மக்களுடன் முன் ஆலோசனை இல்லை

• மாகாண சபைகள் செயலற்ற நிலை

• உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் பங்கு மிகக் குறைவு

இதனால்,

“வளர்ச்சி” என்பது மக்களால் தீர்மானிக்கப்படாமல்,
மக்கள்மீது திணிக்கப்படும் ஒன்றாக மாறுகிறது.

5. சுற்றுச்சூழல் & வாழ்வாதாரம்

புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் என்ற பெயரில்:

• மீன்பிடித் துறை பாதிப்பு

• மேய்ச்சல் நிலங்கள் குறைவு

• நீர்வளங்களில் மாற்றம்

• பறவைகள், கடல் சூழல் பாதிப்பு

👉 இது குறிப்பாக மன்னார் தீவு, மட்டக்களப்பு கரையோரம், திருகோணமலை வளைகுடா போன்ற பகுதிகளில் தீவிரமாக உள்ளது.

6. வாய்ப்புகள் உள்ளன – ஆனால் நிபந்தனைகளுடன்

சரியான முறையில் செயல்படுத்தப்பட்டால்:

• தமிழ் இளைஞர்களுக்கு தொழில்நுட்ப பயிற்சி

• சமூக அடிப்படையிலான சூரிய திட்டங்கள்

• விவசாயிகளுக்கான மின்சார சுயநிறைவு

• மாகாண அளவில் ஆற்றல் கட்டுப்பாடு

ஆனால் அதற்கு:
✔ நில உரிமை பாதுகாப்பு
✔ சமூக சம்மதம் (Free, Prior and Informed Consent)
✔ இராணுவ விலகல்
✔ உள்ளூர் நிர்வாக பங்கு

அவசியம்.

முடிவாக

வடக்கு–கிழக்கு தமிழ்ப் பகுதிகளில் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் திட்டங்கள்:

• நியாயமான வளர்ச்சியாகவும் மாறலாம்

• அல்லது புதிய வகை அரசியல்–பொருளாதார ஆக்கிரமிப்பாகவும் மாறலாம்

இதன் முடிவு,
👉 யார் தீர்மானிக்கிறார்கள்?
👉 யாருக்காக இந்த வளர்ச்சி?

என்ற கேள்விகளின் பதிலில் தான் உள்ளது.