இலங்கையின் அரசு மருத்துவமனைகளில் இன்று நோயாளிகள் சந்திக்கும் மிகப்பெரிய கேள்வி இது:
“நாளை மருத்துவர் இருப்பாரா?”

அரசு மருத்துவ அதிகாரிகள் சங்கம் (GMOA) நாடு முழுவதும் தொடர்ச்சியான தொழிற்சங்க போராட்டத்தை தொடங்கப் போவதாக எச்சரித்திருப்பது, ஒரு தொழிற்சங்க செய்தியாக மட்டுமல்ல. அது மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையை நேரடியாகத் தாக்கக்கூடிய ஒரு தேசிய நெருக்கடி.

இந்த மோதலில் அரசு ஒரு பக்கம், மருத்தவர்கள் இன்னொரு பக்கம். ஆனால் இந்த இரண்டுக்கும் நடுவில் சிக்கியிருப்பது—சாதாரண மக்கள்.

மருத்துவமனை வாசலில் நிற்கும் நிச்சயமற்ற நிலை

ஒரு அரசு மருத்துவமனைக்கு வருபவர்களில் பெரும்பாலானோர்:

• தினக்கூலி தொழிலாளர்கள்

• ஓய்வூதியர்கள்

• முதியவர்கள்

• கர்ப்பிணிப் பெண்கள்

• நீண்டநாள் நோயாளிகள்

இவர்களுக்குப் “மாற்று வசதி” இல்லை. தனியார் மருத்துவமனைக்கு செல்லும் பொருளாதார திறன் அவர்களிடம் இல்லை. அரசு மருத்துவமனை செயலிழந்தால், அது அசௌகரியம் அல்ல—அது ஆபத்து.

GMOA போராட்டம் தொடங்கும் ஒவ்வொரு முறையும்,
மக்கள் மனதில் எழும் முதல் கேள்வி
“என் சிகிச்சை தள்ளிப்போகுமா?” என்பதுதான்.

இந்த நிலை எப்படிச் சேர்ந்தது?

GMOA திடீரென போராட்டத்தை அறிவிக்கவில்லை.
2026 பட்ஜெட்டில் சுகாதாரத் துறையின் அடிப்படை பிரச்சினைகள் புறக்கணிக்கப்பட்டதாக சங்கம் குற்றம்சாட்டுகிறது. அதனைத் தொடர்ந்து நடைபெற்ற தொழிற்சங்க நடவடிக்கைகள், சுகாதார அமைச்சருடன் செய்யப்பட்ட எழுத்துப்பூர்வ ஒப்பந்தங்களை அடுத்து தற்காலிகமாக நிறுத்தப்பட்டன.

அந்த ஒப்பந்தங்களில்:

• “இலங்கை மருத்துவ சேவை” என்ற தனிச்சேவை உருவாக்கம்

• அலவன்ஸ் மற்றும் போக்குவரத்து சிக்கல்கள்

• கூடுதல் பணியூதிய நிரந்தரமாக்கல்

• ஆராய்ச்சி அலவன்ஸ் குறித்த தீர்வு

என பல முக்கிய விடயங்கள் இடம்பெற்றிருந்தன.

ஆனால் ஒப்புக்கொண்ட காலக்கெடுகளுக்குள் இவை நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை. இதன் விளைவாக, GMOA மீண்டும் போராட்ட பாதைக்கு திரும்பியுள்ளது.

மக்கள் ஏன் விலை கொடுக்க வேண்டும்?

இங்கு எழும் மிக முக்கியமான கேள்வி இது:
அரசுக்கும் தொழிற்சங்கத்துக்கும் இடையிலான நிர்வாகத் தோல்விக்காக மக்கள் ஏன் விலை கொடுக்க வேண்டும்?

ஒரு கர்ப்பிணி பெண்ணின் பரிசோதனை தள்ளிப்போகும் போது,
ஒரு சிறுநீரக நோயாளியின் சிகிச்சை தாமதமாகும் போது,
ஒரு விபத்து நோயாளி மருத்துவரை காண முடியாமல் காத்திருக்கும் போது—
இந்த மோதல் கோட்பாடாக இல்லை; அது உயிர் சம்பந்தமானது.

தொழிற்சங்க உரிமையும் பொதுநலமும்

மருத்தவர்களுக்கு தொழிற்சங்க உரிமை இல்லை என்று யாரும் கூற முடியாது. அவர்கள் பணிபுரியும் சூழல், ஊதியம், அலவன்ஸ்—all legitimate issues.

ஆனால் அதே நேரத்தில், அரசு ஒரு விஷயத்தை மறக்கக்கூடாது:
மருத்துவர்கள் போராட்டம் நடத்தும் ஒவ்வொரு நாளும்,
அது நேரடியாக பொதுநலத்தைத் தாக்குகிறது.

இந்த சமநிலையை பாதுகாக்க வேண்டியது அரசின் பொறுப்பு.

10 நாட்கள்: நிர்வாகத்துக்கான சோதனை

GMOA சுகாதார அமைச்சருக்கும் அமைச்சகத்துக்கும் மேலும் 10 நாட்கள் அவகாசம் வழங்கியுள்ளது. ஜனவரி 23க்குள் தீர்வு இல்லை என்றால், தொடர்ச்சியான நாடு முழுவதும் போராட்டம் தொடங்கப்படும்.

இந்த 10 நாட்கள்:

• GMOA க்கான பொறுமையின் எல்லை

• அரசுக்கான நிர்வாக நம்பகத்தன்மை சோதனை

• மக்களுக்கான நிச்சயமற்ற காலம்

இந்த அவகாசத்தை அரசு காலம் தள்ள பயன்படுத்தினால், அதன் விலையை மக்கள் தான் செலுத்த வேண்டியிருக்கும்.

இலவச சுகாதாரம்: அரசியல் முழக்கம் அல்ல

இலவச சுகாதாரம் என்பது தேர்தல் மேடைகளில் சொல்லப்படும் ஒரு வாசகம் மட்டுமல்ல. அது:

• பட்ஜெட்டில் பிரதிபலிக்க வேண்டும்

• நிர்வாக முடிவுகளில் தெரிந்திருக்க வேண்டும்

• தொழிலாளர்களுடன் செய்யப்பட்ட ஒப்பந்தங்களில் மதிக்கப்பட வேண்டும்

இந்த அடிப்படைகள் புறக்கணிக்கப்படும் போது,
“இலவச சுகாதாரம் பாதுகாக்கப்படும்” என்ற வாக்குறுதி வெறும் வார்த்தையாக மாறுகிறது.

முடிவு: மக்கள் மையமாக முடிவு எடுக்க வேண்டிய தருணம் 

இந்த நெருக்கடியில் அரசு ஒரு தேர்வு செய்ய வேண்டிய நிலையில் உள்ளது.
அது தொழிற்சங்கத்துடன் மோதலைத் தொடரலாமா,
அல்லது மக்களின் நலனை முன்னிலைப்படுத்தி,
உடனடி, தெளிவான, காலக்கெடு கொண்ட தீர்வுகளை வழங்கலாமா?

GMOA போராட்டம் ஒரு காரணம்.
ஆனால் அதன் விளைவு முழு சமூகத்தின் மேல் விழும்.

அதனால்,
இந்த விவகாரம் இன்று மருத்தவர்களின் பிரச்சினை மட்டும் அல்ல.
இது மக்களின் உயிர், நம்பிக்கை, மற்றும் இலவச சுகாதாரத்தின் எதிர்காலம் பற்றிய கேள்வி.

அந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல வேண்டியது இப்போது அரசின் முறை.