(விரிவான அரசியல் பகுப்பாய்வு)

ஒரு நாட்டின் வரலாறு வெறும் தேதிகளாலும் தேர்தல்களாலும் மட்டுமே அளவிடப்படாது. அது அதன் சிறுபான்மையினரின் அனுபவத்தால் அளவிடப்படுகிறது. 1948ஆம் ஆண்டு சுதந்திரம் பெற்றபோது, பல மொழிகள், பல மதங்கள், பல இனங்களின் தீவாக தன்னை அறிமுகப்படுத்திய இலங்கை, இன்று 78 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, தனது தமிழ் குடிமக்களுடன் கொண்ட உறவைப் பற்றிய கடினமான கேள்விகளை இன்னும் எதிர்கொள்கிறது.

இந்த 78 ஆண்டுகள் — சட்ட திருத்தங்கள், அரசியல் மாற்றங்கள், வன்முறை, போர், சமாதான முயற்சிகள், மற்றும் மீள்கட்டமைப்புகள் — இவற்றின் பின்னணியில், ஒரு தொடர்ச்சியான விவாதம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது:
தமிழர்களின் அரசியல் கோரிக்கைகள் — பிரிவினைவாதமா? அல்லது சம உரிமைக்கான போராட்டமா?

சுதந்திரத்தின் தொடக்கம்: குடியுரிமை மற்றும் வாக்குரிமை

1948இல் சுதந்திரம் கிடைத்ததும், நாட்டின் முதல் பெரிய சட்ட நடவடிக்கைகளில் ஒன்றாக குடியுரிமைச் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. அதன் விளைவாக, இந்தியத் தமிழர்கள் எனப் பார்க்கப்பட்ட தோட்டத் தொழிலாளர் சமூகத்தின் ஒரு பெரிய பகுதி குடியுரிமையற்றவர்களாக மாற்றப்பட்டனர்.

சட்டத்தின் மொழி நிர்வாகரீதியாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால் அதன் விளைவு அரசியல்.
ஒரு சமூகத்தின் வாக்குரிமை குறைக்கப்பட்டது.
அவர்களின் பிரதிநிதித்துவம் சுருங்கியது.

சுதந்திரத்தின் முதல் தசாப்தம் itself, தமிழர்களின் அரசியல் சமத்துவம் கேள்விக்குறியாகும் தருணமாக மாறியது.

1956: மொழி மற்றும் அதிகாரம்

“சிங்களம் மட்டும்” கொள்கை — 1956.
மொழி என்பது வெறும் தொடர்பாடல் கருவி அல்ல; அது அதிகாரத்தின் வாயில்.

அரசு நிர்வாகம், வேலைவாய்ப்பு, கல்வி — அனைத்திலும் மொழி முக்கிய நுழைவாயில். தமிழ் மொழி சம நிலையை இழந்தபோது, தமிழர்களின் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார அணுகல் சுருங்கியது.

இந்த சட்டம் பெரும்பான்மை ஆதரவைப் பெற்றிருக்கலாம். ஆனால் அது சிறுபான்மையின் மனநிலையைப் பிளந்தது.

தமிழ் அரசியல் அப்போது சமவுரிமைக்கான கூட்டாட்சி கோரிக்கையை முன்வைத்தது. அது அரசியலமைப்புக்குள் தீர்வு தேடியது.
ஆனால் எதிர்வினை?
அடக்குமுறை, எதிர்ப்பு, மற்றும் பின்னர் வன்முறை.

1972 மற்றும் 1978 அரசியலமைப்புகள்: மையப்படுத்தப்பட்ட அதிகாரம்

1972 அரசியலமைப்பில் பௌத்தத்திற்கு “முன்னுரிமை நிலை” வழங்கப்பட்டது.
தமிழ் மொழிக்கு வரையறுக்கப்பட்ட அந்தஸ்து.

1978 அரசியலமைப்பு — நிர்வாகத் தலைவர் முறைமை.
அதிகாரம் மையப்படுத்தப்பட்டது.

தமிழர்களின் கோரிக்கை?
அதிகாரப் பகிர்வு.
மாநில சுயாட்சி.

ஆனால் அரசியல் அமைப்பு மையப்படுத்தப்பட்டபோது, அந்த கோரிக்கைகள் மேலும் புறக்கணிக்கப்பட்டன.

வன்முறையின் தசாப்தங்கள்

1958, 1977, 1983 —
இந்த ஆண்டுகள் தமிழர் சமூக நினைவில் காயங்களாக உள்ளன.

சிறுபான்மை பாதுகாப்பு என்பது ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை.
ஆனால் வன்முறை வெடித்தபோது, பாதுகாப்பு தோல்வியடைந்தது.

1983இன் பின்னர் ஆயுதப் போராட்டம் தீவிரமடைந்தது.
அது ஒரு துயரமான திருப்புமுனை.

அரசியல் கோரிக்கை ஆயுத மோதலாக மாறியது.
அரசு-மூலமாகவும், கிளர்ச்சியாளர்களாலும் மனித உரிமை மீறல்கள் நிகழ்ந்தன.

இந்த காலம், தமிழர்களின் அரசியல் கோரிக்கைகளை “பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல்” என்ற மொழியில் விவரிக்க வழிவகுத்தது.

13வது திருத்தம்: ஒரு தீர்வு?

1987இல் 13வது திருத்தம் கொண்டு வரப்பட்டது.
மாநில சபைகள் உருவாக்கப்பட்டன.

ஆனால் முக்கிய அதிகாரங்கள் — நிலம், காவல் — முழுமையாக ஒப்படைக்கப்படவில்லை.

தமிழ் அரசியல் கட்சிகள் இதை முழுமையற்றதாகக் கண்டன.
பெரும்பான்மை அரசியல் இதை அதிகமாகவே கருதியது.

இதனால் 13வது திருத்தம், முழுமையான தீர்வாக இல்லாமல், ஒரு இடைநிலை அரசியல் சமரசமாகவே தங்கி விட்டது.

போர் முடிவு: புதிய தொடக்கமா?

2009 — போர் முடிவடைந்தது.

அந்த தருணம் ஒரு வரலாற்று வாய்ப்பு.
புதிய அரசியல் ஒப்பந்தம் உருவாக்கலாமா?
அதிகாரப் பகிர்வு விரிவாக்கமா?
மறுசீரமைப்பு மற்றும் நல்லிணக்கம்?

ஆனால் போர் முடிவின் பின்னர், பாதுகாப்பு-மையப்படுத்தப்பட்ட நிர்வாகம் வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் தொடர்ந்தது.

தமிழ் சமூகத்தின் முக்கிய கோரிக்கைகள்:

• காணாமல் போனோர் பற்றிய உண்மை

• இராணுவ நிலப்பரப்பு குறைப்பு

• அரசியல் அதிகாரப் பகிர்வு

• பொருளாதார சமநிலை

இந்தக் கோரிக்கைகள் முழுமையாக தீர்க்கப்படவில்லை என்ற உணர்வு பரவலாக உள்ளது.

சட்டம் மற்றும் பாகுபாடு: கட்டமைப்பு பிரச்சினையா?

தமிழர்கள் எதிர்கொண்ட அனுபவம், சிலர் கூறுவது போல, தனிப்பட்ட சம்பவங்களின் தொடர் அல்ல. அது கட்டமைப்பு ரீதியான பிரச்சினையா?

• மொழிச் சட்டங்கள்

• கல்வி நுழைவுத் தரநிலைகள்

• நிலம் தொடர்பான கொள்கைகள்

• பாதுகாப்புச் சட்டங்களின் பயன்பாடு

இந்த எல்லாவற்றும் சேர்ந்து, “சமத்துவம்” நடைமுறையில் சவால்களை உருவாக்கியதாக தமிழ் அரசியல் வாதிகள் வலியுறுத்துகின்றனர்.

அதே நேரத்தில், அரசு நிலைப்பாடு:
சட்டங்கள் அனைத்தும் தேசிய பாதுகாப்பிற்கும் நிர்வாகத் தேவைக்கும் ஏற்ப.

இரண்டு கதைகள்.
ஒரே நாடு.

மனித உரிமை மற்றும் சர்வதேச பரிமாணம்

போர் கால குற்றச்சாட்டுகள், கட்டாய மாயமாற்றங்கள், நீதிமன்ற வெளிப்படைத்தன்மை — இவை அனைத்தும் சர்வதேச மேடைகளில் விவாதிக்கப்பட்டன.

தமிழ் அரசியல், உள்நாட்டு தீர்வுகள் போதாது என்ற வாதத்துடன் சர்வதேச ஆதரவை நாடியது.

இது ஒரு புதிய பரிமாணம்:
உள்நாட்டு இன அரசியல், சர்வதேச மனித உரிமை விவாதமாக மாறியது.

இன்றைய நிலை: மாற்றமா, தொடர்ச்சியா?

இன்று, 78 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, நிலைமை சிக்கலானது.

தமிழர்கள் அரசியலிலும், தொழில்நுட்பத் துறைகளிலும், கல்வியிலும் குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பை வழங்குகின்றனர்.
ஆனால் அரசியல் கோரிக்கைகள் — அதிகாரப் பகிர்வு, அரசியலமைப்பு சீர்திருத்தம் — இன்னும் தீர்க்கப்படாதவையாகவே உள்ளன.

பெரும்பான்மை அரசியல் “ஒற்றை தேசிய அடையாளம்” வலியுறுத்துகிறது.
தமிழ் அரசியல் “பல்வகை அடையாளம் கொண்ட ஒன்றியம்” கோருகிறது.

இந்த இரண்டிற்கும் இடையே சமநிலை இன்னும் உருவாகவில்லை.

பிரிவினைவாதம் vs சுயாட்சி

தமிழ் அரசியல் கோரிக்கைகள் அடிக்கடி “பிரிவினைவாதம்” என்ற குற்றச்சாட்டை எதிர்கொண்டுள்ளன.

ஆனால் கேள்வி:
கூட்டாட்சி அல்லது அதிகாரப் பகிர்வு கோரிக்கை — பிரிவினைவாதமா?
அல்லது ஜனநாயக அமைப்புக்குள் உரிமை விரிவாக்கமா?

உலகின் பல ஜனநாயக நாடுகள் —
பிராந்திய சுயாட்சியை வழங்கியுள்ளன.
அவை தேசிய ஒருமைப்பாட்டை இழக்கவில்லை.

அதனால், இலங்கையில் இந்த விவாதம் இன்னும் உணர்ச்சி ரீதியாகவே உள்ளது.

எதிர்காலம்: சமத்துவத்தின் மறுபரிசீலனை

சட்டத்தின் முன் சமத்துவம் —
அது அறிவிப்பு அல்ல; அனுபவமாக இருக்க வேண்டும்.

தமிழர்களின் கடந்த 78 ஆண்டுகள்,
ஒரு நீண்ட சம உரிமைப் போராட்டமாக பார்க்கப்படலாம்.

இந்தப் போராட்டம் ஆயுதத்தால் அல்ல;
இன்று அரசியல் உரையாடலால் தீர்க்கப்பட வேண்டியது.

முடிவுரை

78 ஆண்டுகள் —
ஒரு தலைமுறையல்ல; பல தலைமுறைகள்.

தமிழர்களின் அரசியல் அனுபவம்,
ஒரு நாட்டின் ஜனநாயக வளர்ச்சியின் அளவுகோல்.

அதிகாரப் பகிர்வு குறித்து திறந்த உரையாடல்,
மொழி மற்றும் கலாச்சார சமத்துவத்தின் உறுதி,
சட்டத்தின் பாகுபாடற்ற நடைமுறை —

இவைகள் இல்லாமல்,
“ஒற்றுமை” என்பது முழுமையடையாது.

இலங்கை தனது கடந்த காலத்தை மறக்க முடியாது.
ஆனால் அதை மறுபரிசீலனை செய்ய முடியும்.

அந்த மறுபரிசீலனையே
அடுத்த 78 ஆண்டுகளின் திசையை நிர்ணயிக்கும்.