உலக வரலாறு எண்ணற்ற விடுதலைப் போராட்டங்களால் நிரம்பியுள்ளது. ஒவ்வொரு போராட்டத்திற்கும் அதன் சொந்த வலி, கோபம், கனவுகள் மற்றும் தோல்விகள் இருந்தன. சில போராட்டங்கள் வன்முறையற்ற வழிகளைத் தேர்ந்தெடுத்தன; சில ஆயுதப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தன. சில போராட்டங்கள் வெற்றியடைந்தன; பல இன்னும் முடிவில்லாத கண்ணீரோடு தொடர்கின்றன. சில போராட்டங்கள் உலகின் கவனத்தைப் பெற்றன; பல போராட்டங்கள் மௌனத்திலேயே மறைந்துபோனன.

இந்தக் கதை, அத்தகைய ஒரு போராட்டத்தின் உள்ளேயிருந்த, பெரிதாகப் பேசப்படாத ஒரு பகுதியைப் பற்றியது. அது துப்பாக்கிகளின் கதையல்ல; அது காயங்களின் கதை. அது அரசியல் அறிவிப்புகளின் கதையல்ல; அது உயிர் காப்பாற்ற முயன்ற மனிதர்களின் கதை. இது “மக்களின் படை” என அழைக்கப்பட்ட ஒரு ஆயுத இயக்கத்தின் மருத்துவ அலகுபற்றிய பதிவு.

தென்கிழக்காசியாவில் உள்ள ஒரு நாட்டில், பூர்வீகமாக வாழ்ந்து வந்த தமிழ் மக்கள் பல தலைமுறைகளாக அந்த மண்ணோடு இணைந்த வாழ்க்கையை நடத்தி வந்தனர். மொழி, கலாசாரம், பாரம்பரியம் ஆகியவை அவர்களின் அடையாளமாக இருந்தன. ஆனால் காலப்போக்கில், அரசியல் மாற்றங்களும் அரசு கொள்கைகளும், அந்த மக்களின் அடிப்படை உரிமைகளை மெதுவாகச் சுருக்கத் தொடங்கின. மொழி உரிமைகள், கல்வி வாய்ப்புகள், அரசுப் பணியிடங்கள், அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் – இவை அனைத்திலும் அவர்கள் பின்னுக்கு தள்ளப்பட்டனர்.

இந்த அநீதிகளுக்கு எதிராக, முதலில் அமைதியான போராட்டங்களே நடந்தன. ஆர்ப்பாட்டங்கள், பேரணிகள், அரசியல் உரையாடல்கள், தேர்தல் அரசியல் – அனைத்தும் முயற்சிக்கப்பட்டன. ஆனால் காலம் கடந்தும் தீர்வுகள் வராதபோது, அடக்குமுறைகள் அதிகரித்தபோது, சில இளைஞர்கள் வேறொரு பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். ஆயுத எதிர்ப்பே தங்களுக்கான கடைசி வழி என்ற எண்ணம் அவர்களிடையே வலுப்பெற்றது.

அந்தச் சூழலில் உருவானதே “மக்களின் படை” என அழைக்கப்பட்ட அமைப்பு. அது தன்னை ஒரு ராணுவ அமைப்பாக மட்டுமல்ல, நிர்வாகம், ஒழுங்கு, ஆதரவு அலகுகள் கொண்ட ஒரு கட்டமைப்பாக உருவாக்கியது. அந்த ஆதரவு அலகுகளிலேயே மிகவும் குறைவாகப் பேசப்பட்டதும், ஆனால் மிக முக்கியமானதுமாக இருந்தது மருத்துவ அலகு.

போர்க்களத்தில் காயமடைந்தவர்களுக்கு சிகிச்சை அளிப்பது ஒரு சவாலாக இருந்தது. நிரந்தர மருத்துவமனைகள் இல்லை. நவீன உபகரணங்கள் இல்லை. மருந்துகள் எப்போதும் பற்றாக்குறையாக இருந்தன. பல சமயங்களில், காடுகளுக்குள், பூமிக்கடியில், தற்காலிகமாக அமைக்கப்பட்ட இடங்களிலேயே சிகிச்சை அளிக்க வேண்டிய நிலை இருந்தது.

மருத்துவ அலகில் பணியாற்றியவர்கள் அனைவரும் மருத்துவர்கள் அல்ல. சிலர் பயிற்சி பெற்ற செவிலியர்கள்; சிலர் அடிப்படை மருத்துவ அறிவு பெற்ற இளைஞர்கள். சிலர் போரில் காயமடைந்து மீண்டு வந்தவர்களே. அவர்கள் கற்றுக்கொண்டது பாடப்புத்தகங்களிலிருந்து அல்ல; அனுபவங்களிலிருந்து. ஒரு காயத்தை எவ்வாறு சுத்தம் செய்ய வேண்டும், ரத்தப்போக்கை எவ்வாறு நிறுத்த வேண்டும், எப்போது உயிர் போகும் நிலை என்பதை எவ்வாறு அடையாளம் காண வேண்டும் – இவை அனைத்தும் போரின் மத்தியில் கற்றுக்கொள்ளப்பட்ட பாடங்கள்.

இந்த மருத்துவ அலகின் பணிகள் போராளிகளுக்கே மட்டுமல்ல. பல சமயங்களில், போர்ப் பகுதிகளில் சிக்கிய பொதுமக்களும் சிகிச்சை பெற்றனர். குண்டுவெடிப்பில் காயமடைந்த குழந்தைகள், இடம்பெயர்வின்போது நோயுற்ற முதியவர்கள், கர்ப்பிணி பெண்கள் – இவர்களுக்கான மருத்துவ வசதிகள் அரசின் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிகளில் கிடைக்காதபோது, இந்த அலகே ஒரே நம்பிக்கையாக இருந்தது.

ஆனால் இந்த மனிதாபிமான பணிகள் எந்தப் பாதுகாப்பையும் தரவில்லை. மருத்துவ அலகுகள் கூடத் தாக்குதல்களுக்கு உள்ளான சம்பவங்கள் பதிவாகியுள்ளன. சிகிச்சை அளிக்கும்போது இடம் மாற்ற வேண்டிய நிலை, காயமடைந்தவர்களை இடமிருந்து இடம் தூக்கிச் செல்லும் அபாயம், இரவு நேரங்களில் மௌனமாக இயங்க வேண்டிய கட்டாயம் – இவை அனைத்தும் அந்த அலகின் தினசரி வாழ்வின் ஒரு பகுதியாக இருந்தன.

மருத்துவ அலகில் பணியாற்றியவர்களுக்கு மிகப்பெரிய சவால் உடல் காயங்கள் அல்ல; மனக் காயங்கள். தங்களின் கண் முன்னே உயிர் போகும் மனிதர்கள், காப்பாற்ற முடியாத நிலைகள், ஒரே நாளில் பல மரணங்கள் – இவை அனைத்தும் அவர்களை உள்ளுக்குள் உடைத்தன. ஆனால் அதைப் பற்றிப் பேச இடமில்லை. அழுவதற்குக் கூட நேரமில்லை. அடுத்த காயமடைந்தவர் ஏற்கனவே காத்திருந்தார்.

இந்தப் போராட்டம்குறித்து பல்வேறு அரசியல், சட்ட, நெறிமுறை விவாதங்கள் உள்ளன. அவற்றை மறுக்கவோ, மறைக்கவோ முடியாது. ஆனால் அந்த விவாதங்களுக்குள், மனித அனுபவங்கள் பல சமயங்களில் மறைந்து விடுகின்றன. மருத்துவ அலகில் பணியாற்றியவர்கள், ஆயுதத்தை எடுத்துப் போராடவில்லை; அவர்கள் உயிரைக் காப்பாற்ற முயன்றனர். அது எந்தப் பக்கம், எந்த அரசியல் நிலைப்பாடு என்ற கேள்வியைவிட, மனித வாழ்வின் அடிப்படை மதிப்பை நினைவூட்டுகிறது.

இன்றும், அந்தப் போராட்டத்தின் பல காயங்கள் முழுமையாக ஆறவில்லை. அரசியல் முடிவுகள் எடுக்கப்பட்டிருக்கலாம்; ஆனால் நினைவுகள், இழப்புகள், மௌன வேதனைகள் தொடர்கின்றன. மருத்துவ அலகின் கதையும் அப்படியே. அது வெற்றி அல்லது தோல்வியின் கதை அல்ல. அது ஒரு காலகட்டத்தில், மனிதர்கள் மனிதர்களுக்காகச் செய்த முயற்சியின் பதிவு.

இந்தக் கதை, போரை நியாயப்படுத்துவதற்கோ, ஆயுதப் போராட்டத்தை மகிமைப்படுத்துவதற்கோ அல்ல. இது வரலாற்றின் ஒரு பகுதியை, குறிப்பாகப் பேசப்படாத ஒரு மனித முகத்தை, பதிவு செய்வதற்கான முயற்சி. ஏனெனில், இறுதியில், எந்தப் போராட்டத்திலும் அதிகம் பாதிக்கப்படுவது அரசியல்வாதிகள் அல்ல; சாதாரண மனிதர்கள்தான். அவர்களின் காயங்கள் சில நேரம் சத்தமாகக் கத்தும்; சில நேரம் மௌனமாகவே இரத்தம் சிந்தும்.