நீதியின் முகமூடியிலான டிரம்பின் நிர்வாண ஆக்கிரமிப்பு: எண்ணெய்க்கான போர்**

வெனிசூலா மீது தாக்குதல் நடத்திய பின், அமெரிக்க இராணுவம் உலகளாவிய அளவில் ஒரு எதிர்மறை அடையாளத்தை சுமக்கிறது

2026 ஜனவரி 3 ஆம் நாள், சர்வதேச அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு ஆபத்தான திருப்பமாக பதிவாகியுள்ளது. அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப், காங்கிரஸின் அனுமதி இன்றியும், ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்பின் ஒப்புதல் இன்றியும், வெனிசூலா மீது நேரடி இராணுவ தாக்குதலை உத்தரவிட்டார். அதிகாலை நேரத்தில் நடைபெற்ற இந்த நடவடிக்கையின் போது, வெனிசூலாவின் மிகப்பெரிய இராணுவத் தளம் தாக்கப்பட்டு, அந்நாட்டு அதிபர் நிக்கோலாஸ் மதுரோவும் அவரது மனைவி சிலியா ஃப்ளோரஸும் கைது செய்யப்பட்டு, அமெரிக்காவுக்கு கடத்தப்பட்டனர்.

இந்த இராணுவ நடவடிக்கையில் சிப்பாய்கள் மற்றும் பொதுமக்கள் உட்பட சுமார் 80 பேர் உயிரிழந்ததாகத் தெரிவிக்கப்படுகிறது. இது, சமீப தசாப்தங்களில் நிகழ்ந்த அமெரிக்காவின் வெளிப்படைமான பேரரசு நடவடிக்கைகளில் ஒன்றாக அரசியல் பார்வையாளர்களால் மதிப்பிடப்படுகிறது.

நியூயோர்க் கூட்டாட்சி நீதிமன்றத்தில் சங்கிலிகளுடன் முன்னிலைப்படுத்தப்பட்ட மதுரோ, தன்னை இன்னும் வெனிசூலாவின் சட்டப்பூர்வ அதிபராகக் கருதுவதாகவும், தன்னை கடத்தி கொண்டுவரப்பட்டுள்ளதாகவும் நீதிபதியிடம் தெரிவித்தார். அவரது மனைவி சிலியா ஃப்ளோரஸ், முகத்தில் காயங்கள், வீங்கிய நெற்றி மற்றும் எலும்பு முறிவு இருக்கக்கூடிய அறிகுறிகளுடன் நீதிமன்றத்தில் தோன்றியமை, அந்த தாக்குதல் எவ்வளவு கொடூரமாக நடாத்தப்பட்டதைக் காட்டுவதாக விமர்சனங்கள் எழுந்துள்ளன.

சர்வதேச சட்டம் மீறப்பட்டதா?

இந்த நடவடிக்கை, ஐக்கிய நாடுகள் சாசனத்தின் அடிப்படை கொள்கைகளை வெளிப்படையாக மீறுவதாக சட்ட நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர். மற்றொரு நாட்டின் நிலப்பரப்பில் இராணுவ வலுவைப் பயன்படுத்துவதை ஐ.நா. சாசனம் தடை செய்கிறது. அதுபோலவே, அமெரிக்கா அறிவித்த கடற்படை முற்றுகை, “தனிமைப்படுத்தல்” (quarantine) என பெயரிடப்பட்டாலும், சர்வதேச சட்டத்தின் அடிப்படையில் சட்டவிரோதமானதாகவே கருதப்படுகிறது.

இந்த நடவடிக்கைகளுக்கு ஐக்கிய நாடுகள் பாதுகாப்பு சபையின் அனுமதி எதுவும் பெறப்படவில்லை. இந்நிலையில், இதனை “சட்ட அமலாக்க நடவடிக்கை” என அமெரிக்க நிர்வாகம் கூறுவது, உயிரிழப்புகளையும் பயன்படுத்தப்பட்ட இராணுவ வலுவையும் கருத்தில் கொண்டால், கேலிக்குரியதாகவே தோன்றுகிறது.

உண்மையான காரணம்: எண்ணெய் மற்றும் அதிகாரம்

டிரம்ப் நிர்வாகம், இந்த நடவடிக்கையை போதைப்பொருள் கடத்தலை ஒழிப்பதற்கும், வெனிசூலாவில் ஜனநாயகத்தை நிறுவுவதற்குமான முயற்சியாக விளக்குகிறது. ஆனால், அமெரிக்க வெளிவிவகார செயலர் மார்கோ ரூபியோ, தொலைக்காட்சி நேர்காணல்களில் உண்மையான நோக்கத்தை தற்செயலாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

வெனிசூலாவில் தேர்தல்கள் குறித்து கேள்வி எழுப்பப்பட்டபோது, “தேர்தல்கள் இப்போது அவசரமானவை அல்ல” என ரூபியோ கூறினார். மேலும், “எங்களுக்கு முக்கியமானது அமெரிக்காவின் பாதுகாப்பும் வளமும்” என அவர் கூறிய வார்த்தைகள், இந்த நடவடிக்கையின் மையம் வெனிசூலா மக்கள் அல்ல, அமெரிக்க நலன்களே என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன.

உலகின் மிகப்பெரிய எண்ணெய் களஞ்சியங்கள் வெனிசூலாவிடம் உள்ளது. தற்போது, வெனிசூலாவின் எண்ணெய் ஏற்றுமதிகளில் 80 சதவீதத்தை சீனா வாங்குகிறது. வெனிசூலாவின் எண்ணெய்த் துறையை கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம், சீனாவுக்கும் ரஷ்யாவுக்கும் முக்கியமான ஆற்றல் வளத்தை துண்டிக்கவும், அதே நேரத்தில் அமெரிக்க எண்ணெய் நிறுவனங்களுக்கு பெரும் லாபத்தை ஈட்டவும் வாஷிங்டன் முயற்சிக்கிறது.

அமெரிக்க போர் கப்பல்கள் தற்போது வெனிசூலா துறைமுகங்களை முற்றுகையிட்டுள்ளன. இதன் மூலம், அந்த நாடு எண்ணெய் விற்பனை செய்து வருவாய் ஈட்ட முடியாத நிலைக்கு தள்ளப்பட்டுள்ளது. அமெரிக்க விதிமுறைகளுக்கு உட்பட்டு எண்ணெய்த் துறையை ஒப்படைக்கும் வரை இந்த முற்றுகை தொடரும் என தெரிவிக்கப்படுகிறது.

மோன்ரோ கொள்கையின் நவீன வடிவம்

இந்த நடவடிக்கை, லத்தீன் அமெரிக்காவை அமெரிக்காவின் தனிப்பட்ட வளாகமாகக் கருதிய 19ஆம் நூற்றாண்டின் மோன்ரோ கொள்கையை நினைவூட்டுகிறது. “மேற்கு அரைக்கோளம் எங்களுடையது” என்ற மனப்பான்மை, மீண்டும் வெளிப்படையாக செயல்படுத்தப்படுவதாக விமர்சகர்கள் கூறுகின்றனர்.

1954 இல் குவாத்தமாலா, 1973 இல் சிலி, 1980களில் நிகராகுவா, 2002 இல் வெனிசூலா—லத்தீன் அமெரிக்காவில் அமெரிக்க தலையீடுகளின் இருண்ட வரலாறு இன்னும் மறக்கப்படவில்லை. அதனால்தான், மெக்சிகோ, கொலம்பியா உள்ளிட்ட நாடுகளின் தலைவர்கள் இந்த ஆக்கிரமிப்பை கடுமையாக எதிர்த்துள்ளனர்.

அச்சுறுத்தலின் விரிவாக்கம்

வெனிசூலாவுடன் டிரம்ப் நிற்கவில்லை. கிரீன்லாந்தை கைப்பற்றும் மிரட்டல், கியூபா மற்றும் நிகராகுவா அரசுகள் “தொடர முடியாது” என்ற அமெரிக்க அரசியல்வாதிகளின் கூற்றுகள், உலகளாவிய அளவில் ஒரு ஆபத்தான முன்னுதாரணத்தை உருவாக்குகின்றன.

மென்மையான ஜனநாயக எதிர்ப்பு

இந்த நிலையில், அமெரிக்க ஜனநாயகக் கட்சியின் எதிர்ப்பு மிகவும் பலவீனமாகவே உள்ளது. நடைமுறை குறைபாடுகளை மட்டுமே சுட்டிக்காட்டும் அவர்கள், இந்த தாக்குதலின் அடிப்படை நோக்கத்தை எதிர்க்கத் தயங்குகின்றனர். இது, அமெரிக்க அரசியலில் இரு கட்சிகளும் பேரரசு நடவடிக்கைகளில் உடன்பாடுடன் இருப்பதைக் காட்டுவதாக விமர்சனம் எழுகிறது.

ஆபத்தான புதிய உலக ஒழுங்கு

ஒரு சுயாதீன நாட்டின் அதிபர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ள நிலை, சர்வதேச சட்டத்தின் மரியாதையை சிதைக்கும் செயல் ஆகும். இந்த நடவடிக்கை, இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய உலக ஒழுங்கின் அடிப்படைக் கோட்பாடுகளை குலைக்கிறது.

இந்த தருணத்தை வரலாறு நினைவில் கொள்ளும். இது ஜனநாயகத்திற்காக அல்ல, மனித உரிமைகளுக்காக அல்ல—பொருளாதார நலன்களுக்கும் அரசியல் ஆதிக்கத்திற்குமான இராணுவப் பயன்படுத்தலாகவே பதிவு செய்யப்படும். இதன் விளைவுகள், வெனிசூலாவை மட்டுமின்றி, உலக அமைதியையே பாதிக்கக்கூடியவை.

இந்நிலையில், சாதாரண மக்கள்—அமெரிக்காவிலும், வெனிசூலாவிலும், உலகம் முழுவதும்—இந்த பேரரசு மனப்பான்மைக்கு எதிராக குரல் கொடுக்க வேண்டிய அவசியம் உருவாகியுள்ளது. சிறிய நாடுகளுக்கும் பெரிய நாடுகளுக்கும் சம உரிமைகள் உள்ளன என்ற கருத்தை பாதுகாப்பது, இன்றைய உலகின் முக்கிய பொறுப்பாக மாறியுள்ளது.