எங்கள் வெளிவிவகார அமைச்சர் விஜித ஹேரத் கடந்த சில நாட்களாக மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடனே கருத்து வெளியிட்டு வந்தார். வெளிநாடுகளில் பணியாற்றும் இலங்கை புலம்பெயர் தொழிலாளர்களின் வெளிநாட்டு நாணய அனுப்புதல்கள் (remittances) 19 சதவீதம் அதிகரித்துள்ளதாக அவர் அறிவித்தார். 2025 டிசம்பர் இறுதியில் இந்த அனுப்புதல்கள் 7.8 பில்லியன் அமெரிக்க டொலர்களாக உயர்ந்துள்ளதாகவும் அவர் பெருமையுடன் தெரிவித்தார்.

2025 மார்ச் மாத மத்திய வங்கி அறிக்கைகளின்படி, இலங்கையின் மொத்த ஏற்றுமதி வர்த்தகம் 1,242 மில்லியன் அமெரிக்க டொலர்களாக இருந்த நிலையில், புலம்பெயர் தொழிலாளர்களின் அனுப்புதல்கள் 693 மில்லியன் அமெரிக்க டொலர்களாக பதிவாகியுள்ளன. வேறு சொல்லப் போனால், தொழிலாளர்கள் வெளிநாடுகளில் இருந்து அனுப்பிய நாணயமே, நாட்டின் மொத்த வெளிநாட்டு நாணய வருமானத்தின் பாதிக்கும் அதிகமாக இருந்துள்ளது.

இந்தப் பின்னணியில், 2026 ஆம் ஆண்டில் 3.5 இலட்சம் இலங்கையர்களுக்கு வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்புகளை ஏற்படுத்த இலக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளதாக NPP/JVP அரசு அறிவித்திருப்பதை வெளிவிவகார அமைச்சர் அதே பெருமையுடன் வெளியிட்டார். ஆனால், அமைச்சர் அறியாமையாலோ அல்லது கவனிக்காமையாலோ, அவர் நாட்டை இட்டுச் செல்லும் இந்தச் செயல்முறை பொதுவாக ‘மூளைச்சோர்வு’ (brain drain) என அழைக்கப்படுவதை உணரவில்லை போலும்.

ஒரு அரசின் அடிப்படை பொறுப்பு, தனது நாட்டிற்குள் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கி பொருளாதார நிலைத்தன்மையை உறுதிப்படுத்துவதே. இலங்கை வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்பு பணியகத்தின் தகவலின்படி, 235,802 திறமைமிக்க பணியாளர்களும், 73,748 குறைந்த திறன் கொண்ட தொழிலாளர்களும் வெளிநாட்டு வேலை தேடி நாட்டை விட்டு வெளியேறியுள்ளனர். இதற்கான முக்கிய காரணங்களாகக் குறைந்த சம்பளம், வேலை பாதுகாப்பு இல்லாமை மற்றும் ஊழல் ஆகியவை குறிப்பிடப்படுகின்றன. இவை குடிமக்கள் தங்கள் துறைகளில் முழுத் திறனை வெளிப்படுத்துவதற்கு தடையாக உள்ளன.

குறைந்த திறன் கொண்ட தொழிலாளர்களின் நிலை மேலும் கவலைக்கிடமானதாக உள்ளது. வெளிநாடுகளில் பணியாற்றும் இலங்கைத் தொழிலாளர்கள் பலர் தங்கள் முதலாளிகளால் சுரண்டப்படுகின்றனர். இஸ்ரேலில் பணியாற்றும் இலங்கைத் தொழிலாளர்களின் நிலை இதற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும். இஸ்ரேலுக்குச் செல்லும் இலங்கையர்கள் பெரும்பாலும் குறைந்த திறன் கொண்ட துறைகளிலேயே பணியமர்த்தப்படுகின்றனர்.

இத்தகைய வேலைவாய்ப்புகள் அரசுக்கு–அரசு ஒப்பந்தங்களின் கீழ் நடைபெறுகின்றன. எனினும், இந்த மாதத்தின் ஆரம்பத்தில் துணை வெளிவிவகார அமைச்சர் இஸ்ரேலுக்குச் சென்றபோது, தொழிலாளர்கள் தங்களுக்கு நடந்த துன்புறுத்தல்கள், ஒப்புக்கொண்ட சம்பளம் வழங்கப்படாமை, சம்பளம் கேட்கும் தொழிலாளர்களுக்கு மரண மிரட்டல்கள் விடுக்கப்பட்ட சம்பவங்கள் வரை உள்ளதாக புகார் தெரிவித்தனர்.

உயர் திறன் கொண்ட பணியாளர்களின் புலம்பெயர்வு இன்னும் கடுமையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தி வருகிறது. உதாரணமாக, சிறந்த எதிர்காலத்தைத் தேடி வெளிநாடுகளுக்குச் செல்லும் மருத்துவர்களின் பெருக்கம், நாட்டின் சுகாதார சேவைகளை முற்றிலும் சிதைவடையும் நிலைக்கு கொண்டு சென்றுள்ளது. அரச மருத்துவ அதிகாரிகள் சங்கத்தின் (GMOA) தகவலின்படி, கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் 1,700-க்கும் மேற்பட்ட மருத்துவர்கள்—அதாவது மொத்த மருத்துவர்களில் சுமார் 10 சதவீதம்—நாட்டை விட்டு வெளியேறியுள்ளனர்.

இதே நிலை பிற சிறப்பு துறைகளிலும் காணப்படுகிறது. சிலோன் மின்சார வாரியத்தின் ஊடக பேச்சாளர் தெரிவித்ததன்படி, கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் 226 பொறியாளர்கள் வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்புகளுக்காக நாட்டை விட்டு சென்றுள்ளனர். பொருளாதார நெருக்கடி தொடங்கியதிலிருந்து சுமார் 10,000 IT நிபுணர்கள் இலங்கையிலிருந்து புலம்பெயர்ந்துள்ளதாக மதிப்பிடப்படுகிறது. இந்தப் பட்டியல் நாளுக்கு நாள் நீள்கிறது.

இவ்வாறான சூழலில், வெளிவிவகார அமைச்சர் மரங்களை மட்டும் பார்த்து, காடையே காணத் தவறிவிட்டதாகத் தோன்றுகிறது. குடிமக்கள் கட்டாயமாக வெளிநாடுகளில் வேலை தேட வேண்டிய நிலை உருவானால், அது நாட்டின் சொந்த வளர்ச்சிக்குத் தேவையான மனித மூலதனத்தைப் பறித்துக் கொள்கிறது. வெளிநாடுகளில் பணியாற்றும் தொழிலாளர்களின் அனுப்புதல்கள் வெளிநாட்டு நாணயத்திற்கு முக்கிய ஆதாரமாக இருந்தாலும், அது நீண்டகால தேசிய வளர்ச்சியைவிட குறுகியகால நிதி லாபத்தையே முன்னிலைப்படுத்துகிறது. மேலும், சில சந்தர்ப்பங்களில் தொழிலாளர்கள் சட்டப் பாதுகாப்பின்றியும் உள்ளனர்.

பாராளுமன்றத்தில் உரையாற்றிய பிரதமரும் கல்வி அமைச்சருமானவர், 2025 மற்றும் இவ்வருடப் பட்ஜெட்டில் கல்விக்காக இதுவரை இல்லாத அளவில் அதிக நிதி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளதாக தெரிவித்தார். ஆனால், இலவசக் கல்வி மூலம் உருவாக்கப்படும் இந்த மனித வளம், அதிகமாக வளர்ந்த நாடுகளின் பயனுக்கே பயன்படுத்தப்படுகிறதா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

அட்வொகேட்டா இன்ஸ்டிடியூட் நடத்திய Reform Now மாநாட்டில் உரையாற்றிய பேராசிரியர் பிரேமச்சந்திர அதுகோரளா, நீண்டகால தேசிய வளர்ச்சிக்காக தொழிலாளர் ஏற்றுமதியை ஒரு தீர்வாகப் பார்ப்பது வெட்கக்கேடானது எனக் குறிப்பிட்டார். இலங்கைக்கு தனது எல்லைகளுக்குள் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கும் முழுத் திறனும் உள்ளது என்றார். ஒருகாலத்தில் தன்னிறைவைப் போதித்த JVP, இன்று திறமையான தொழிலாளர்களை ‘சில டொலர்கள் அதிகம் சம்பாதிக்க’ வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்புவதன் மூலம், தன்னிறைவை விட நீண்டகால சார்புத்தன்மையையே ஊக்குவிக்கிறது.

நண்பர்–உறவுச் சார்பு, குடும்ப வட்டங்கள், ஊழல், செயல்திறனைவிட நடைமுறைகளில் மட்டும் மூழ்கிய நிர்வாக இயந்திரம் ஆகியவை, நேரடி வெளிநாட்டு முதலீட்டை ஈர்க்கத் தவறியதற்கான முக்கிய காரணங்களாக உள்ளன. இன்று, இலங்கையின் பல முன்னணி நிறுவனங்களே வெளிநாடுகளில் முதலீடு செய்து வருகின்றன. உள்ளூர் நிறுவனங்களையே இங்கு முதலீடு செய்ய வைக்க முடியாத நிலையில், குறைந்த அளவிலான வெளிநாட்டு முதலீடு வருவதில் ஆச்சரியப்பட வேண்டுமா?

அரசு, தனது தொழிலாளர் பலத்தை மூன்றாம் நாடுகளுக்கு விற்பனை செய்வதைப் பெருமையாகக் கொண்டாடக் கூடாது. மாறாக, உள்ளூர் முதலீடு நாட்டை விட்டு வெளியேறாமல் தடுக்கும் சூழலை உருவாக்குவதுடன், நேரடி வெளிநாட்டு முதலீட்டை இங்கு செயல்பட முடியாததாக்கும் காரணிகளை அகற்றுவதற்கும் உறுதியான நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.