எழுத்து பராஸ் சாலி

கடந்த ஆண்டு செப்டம்பரில், 2009 ஆம் ஆண்டு உயிரிழந்த புகழ்பெற்ற பத்திரிகையாளரும் மனித உரிமைப் பாதுகாவலருமான லசந்த விக்கிரமதுங்கவின் கொலை தொடர்பான விசாரணைகள் நிறைவடைந்து, அவை சட்டமா அதிபரிடம் கையளிக்கப்பட்டுள்ளதாக பொது பாதுகாப்பு அமைச்சர் ஆனந்த விஜேபால பாராளுமன்றத்திற்கு அறிவித்தார்.

விக்கிரமதுங்கவின் படுகொலை, வெளிப்படையான மற்றும் முதற்கண் நிரூபிக்கக்கூடிய கடுமையான அதிகாரத் துஷ்பிரயோகத்தின் ஒரு எடுத்துக்காட்டாகக் கருதப்படுகிறது. இந்தக் கொடூரக் குற்றம், இலங்கையின் நீதித்துறை அமைப்பின் மீது மக்கள் வைத்திருந்த நம்பிக்கையை ஆழமாக குலைத்ததுடன், நாட்டின் சட்டத்தின் நற்பெயருக்கு திருத்த முடியாத சேதத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இதன் மூலம் இலங்கையின் சட்ட அமைப்பின் அடித்தளமே கேள்விக்குள்ளாக்கப்பட்டுள்ளது.

ஆண்டுகள் கடந்து செல்லும் நிலையில், விக்கிரமதுங்க குடும்பத்தின் நீதிக்கான தேடல் இன்னும் நிறைவேறாத வாக்குறுதியாகவே தொடர்கிறது. கடந்த ஆண்டு ஆரம்பத்தில், ஆதாரங்கள் போதியதாக இல்லை என்ற காரணத்தை முன்வைத்து சந்தேக நபரொருவருக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகளை சட்டமா அதிபர் பாரிந்த ரணசிங்கே திரும்பப் பெற்ற முடிவு, விக்கிரமதுங்க குடும்பத்திலும் பொதுமக்களிடையிலும் கோபத்தையும் துரோக உணர்வையும் மேலும் தீவிரப்படுத்தியுள்ளது.

இந்த வழக்கு, இலங்கையின் வரலாற்றில் ஒரு முக்கிய திருப்புமுனையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. இது தேசிய மக்கள் சக்தி (NPP) அரசின் சட்ட ஆட்சியின்மீதும் நீதித்துறை சுதந்திரத்தின்மீதும் உள்ள அர்ப்பணிப்பை அளவிடும் தருணமாகக் கருதப்படுகிறது. விக்கிரமதுங்க வழக்கு, அரசின் நம்பகத்தன்மை மற்றும் செயல்திறனை அளக்கும் இறுதியான ‘லிட்மஸ் சோதனை’ எனப் பார்க்கப்படுகிறது.

இந்த வழக்கின் முக்கியத்துவம், ஒரு தனிநபரின் கொலையைத் தாண்டி விரிகிறது. அதிகாரம் கொண்டவர்களின் நலன்களால் சட்டம் எவ்வாறு மிதிக்கப்படுகிறது என்பதையும், இலங்கைச் சமூகத்தின் இயல்பையும் இது வெளிப்படுத்துகிறது. இவ்வழக்கில் நீதியை வழங்கத் தவறுவது, தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்கும் கலாச்சாரத்தை மேலும் வலுப்படுத்தி, சட்டத்தின் அடிப்படை கோட்பாடுகளை சிதைக்கும்.

மாறுபட்ட கருத்துகளை வெளிப்படுத்தும் குரல்கள் வன்முறை மற்றும் அச்சுறுத்தல்களால் அடக்கப்பட்டு வந்த ஒரு நாட்டில், இந்த வழக்கு ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்பு வாய்ந்த தருணமாக விளங்குகிறது. உண்மை மற்றும் பொறுப்புணர்வைத் தேடுவது வெறும் ஒழுக்கக் கடமை அல்ல; உண்மையான இலங்கைத் தலைமைத்துவம் நிலைத்திருக்க வேண்டிய அவசியமான நிபந்தனை என்பதையும் இது நினைவூட்டுகிறது.

கடந்த ஆண்டு பிப்ரவரியில், இந்த வழக்கில் குற்றச்சாட்டுகளை திரும்பப் பெற்ற சட்டமா அதிபரின் முடிவு, நாடு முழுவதும் கடும் கண்டனங்களை ஏற்படுத்தியது. அந்த முடிவு, லசந்தவின் கொலைக்கு பொறுப்பானவர்களைப் பாதுகாக்கும் வெளிப்படையான முயற்சி என பலர் விமர்சித்தனர். புதிய அரசு பதவியேற்றதற்குப் பின்னர் உடனடியாக இந்த முடிவு எடுக்கப்பட்டமை, மறைமுக மறைப்புத் திட்டம் (cover-up) என்ற சந்தேகங்களை மேலும் தூண்டியது.

விக்கிரமதுங்க வழக்கு, நீதியான சமூகத்திற்கான அவசியத்தை வலியுறுத்தும் சக்திவாய்ந்த குறியீடாக உள்ளது. நாட்டின் சட்ட நிறுவனங்கள், வெறும் வாக்குறுதிகள் மூலம் அல்லாமல், உண்மையான பொறுப்புணர்வை ஏற்படுத்தும் செயல்களூடாகவே நீதிக்கான தங்களின் அர்ப்பணிப்பை நிரூபிக்க வேண்டும். லசந்த விக்கிரமதுங்கவுக்கான நீதி இன்று ஒரு தேசிய அவசியமாக மாறியுள்ளது. இவ்வழக்கில் நீதி வழங்கப்படுவது, இலங்கை மக்களின் சட்ட ஆட்சியின்மீதான நம்பிக்கையை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தும் ஒரு வலுவான செய்தியாக அமையும்.

இந்த வழக்கில் மிகவும் குற்றம்சாட்டத்தக்கது, குற்றத்தின் கொடூரம் மட்டுமல்ல; அதைத் தீர்ப்பதில் அரசின் தொடர்ச்சியான அலட்சியமே. 17 ஆண்டுகள் கடந்தும், இந்த விசாரணையை பொருத்தமான முறையில் முடிக்க அரசுகள் தவறியிருப்பது, கடமைத் தவறாகவே கருதப்பட வேண்டும். தொடர்ச்சியான தாமதங்கள், முடிவுகளை மாற்றும் நடவடிக்கைகள், நிறுவன ரீதியான மெத்தனப் போக்கு ஆகியவை, சட்டத்தை நிலைநிறுத்த அரசியல் கலாச்சாரம் விருப்பமற்றதா அல்லது திறனற்றதா என்ற கேள்வியை எழுப்புகின்றன.

இந்தத் தோல்வியின் அவமானம், அரசுகள் அளித்த தொடர்ச்சியான உறுதிமொழிகளால் மேலும் தீவிரமடைகிறது. உண்மையான முடிவுகள் இல்லாத முன்னேற்ற அறிவிப்புகள், இலங்கை மக்களின் புத்திசாலித்தனத்தையும் பொறுமையையும் அவமதிக்கும் வெற்று சடங்காக மாறியுள்ளன. ஒவ்வொரு ஆண்டும் பொறுப்புக்கூறு இன்றி கடந்து செல்லும் போதெல்லாம், இலங்கையில் நீதி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களுக்கே வழங்கப்படுகிறது என்ற எண்ணம் மேலும் வலுப்பெறுகிறது—பலவீனர்களுக்கு விரைவாகவும், அரசியல் பாதுகாப்பு பெற்றவர்களுக்கு முடிவில்லாமல் தாமதமாகவும்.

இன்றைய தினம் லசந்த விக்கிரமதுங்க உயிருடன் இருந்திருந்தால், அவருக்கு 67 வயதாகியிருக்கும். அமைதி, நல்லிணக்கம், நீதி ஆகியவற்றிற்கான அவரது அர்ப்பணிப்பு—மத மற்றும் இன வேறுபாடுகளை உடைத்து, புதிய இலங்கையை உருவாக்க வேண்டும் என்ற அவரது நோக்கம்—இன்றும் தொடரப்பட வேண்டும். உலகளாவிய ரீதியில் மனித உரிமை இயக்கங்களுக்கு ஊக்கமளிக்கும் ஒரு சின்னமாக அவர் திகழ்கிறார். பல அரசுகள் அவரது குடும்பத்திற்கு நியாயமான முடிவை வழங்கத் தவறிய நிலையில், தற்போதைய தலைமைத்துவமும் இதுவரை குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றம் எதையும் காட்டவில்லை.

லசந்தவின் படுகொலையும், அதனைத் தீர்க்க NPP அரசு மேற்கொண்டு வரும் முயற்சிகளும், நாட்டின் எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்கும் ஒரு தீர்மானக் குறியீடாக மாறியுள்ளது. இது, அனுர குமார திசாநாயக்க தலைமையிலான அரசின் மனித உரிமைகளுக்கான அர்ப்பணிப்பை உலகிற்கு வெளிப்படுத்தும் அளவுகோலாக இருக்கும். விக்கிரமதுங்கவுக்கான நீதி, இன்று இலங்கையின் சர்வதேச நற்பெயர் நிலைத்திருக்க வேண்டிய அவசியமான நிபந்தனையாகக் கருதப்படுகிறது.

நாட்டிற்கு அவர் வழங்கிய அபாரமான சேவைகளின் நினைவாக, லசந்த விக்கிரமதுங்கவுக்கும், அவரது குடும்பத்திற்கும், இலங்கைக்கும் உரிய நீதியை அவர் இறுதியாகப் பெறுவார் என்ற நம்பிக்கையுடன் காத்திருப்பதே இந்நேரத்தின் கடமையாகும்.