ஒக்ஸ்பிரிட்ஜ் உரைகள் ரத்து: தமிழர் diaspora பார்வை — வரலாறு, அரசியல், இனநீதி, சுதந்திரப் பேச்சு மற்றும் உலகவெளி

இலங்கையின் அரசியல் மற்றும் சமூக வரலாறு 1983‑இல் துவங்கி 2009 வரை நீண்டகால பிரிவினைப் போரின் நினைவுகளால் வடிவமைக்கப்பட்டது. அந்தப் போர், பல ஆயிரம் உயிர்கள் இழக்கப்பட்ட ஒரு கலவரமான போராட்டமாக இருந்தது — குறிப்பாக தமிழ் இனப்பெரும்பான்மையினரின் வாழ்விலும் சமுதாயத்திலும் அழிவான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அதன் பின்னணி, மரணம், முற்றிலும் அழிக்கப்பட்ட கிராமங்களின் நினைவுகள், அகத்திய displaced குடியிருப்புகள் — இவை எல்லாம் diaspora தமிழ் சமுதாய மீது நிலையான, ஆழமான மனச்சோகம் மற்றும் ஐக்கிய உணர்வை உருவாக்கி சென்றன.

இந்த diaspora அமைப்புகள் — ஐக்கிய இராச்சியத்தில், கனடாவில், ஐரோப்பாவில், அமெரிக்காவில் உள்ள தமிழ் சமூகங்கள் — இலங்கையின் அரசியல், மறுசீரமைப்பு, சமாதானம் மற்றும் அரசியல் பொறுப்புணர்வு ஆகியவற்றை தடையின்றி பேசும் உரிமையை வலியுறுத்திக் கொண்டுவருகின்றனர். இந்த சூழலில், Oxford Union மற்றும் Cambridge Union போன்ற பிரபலமான, பாரம்பரியமான debating societies‑கள் ஒரு பரிமாணத்தை உருவாக்குகின்றன. இவை உலகின் மிகப் பழமையான மாணவர் விவாத மையங்களாகும்; உலகளாவிய அரசியல், சமூக நீதித் தலைப்புகளில் திறந்த உரையாடலை ஊக்குவிப்பதாகவும் கருதப்படுகின்றன.

ஆகினும், 2026‑இல், நமல் ராஜபக்சா அவர்களுக்கு இவ்வுலகத் தளங்களில் பேச்சாளர் வாய்ப்பாக அழைப்பு வந்தது. இது சாதாரணமாகவே ஒரு சிறந்த வாய்ப்பாகத் தோன்றலாம் — ஆனால் தமிழர் diaspora அதை வெவ்வேறு முனைகளில் விரிவாக விமர்சித்தது, எதிர்பார்த்தது மற்றும் கடுமையாக கருத்து தெரிவித்தது. இது ஒரு சாதாரண விவாத அழைப்பாகத் தடுக்கப்படவில்லை: இது வரலாற்று நினைவுகளின் உணர்ச்சிகளுடன் நேர் தொடர்புடைய சவால் என்பதால் ரத்து செய்யப்பட்டது.

இப்போது நாம் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது — இந்த அழைப்பின் பின்னணிக்கும், எதிர்ப்பின் காரணங்களுக்கும், ரத்துக் காரணமும் அதன் பொருள்களும் என்ன? மேலும் இது உலகளாவிய discourse‑க்கு எந்தத் தடத்தை ஏற்படுத்துகிறது? தமிழ் diaspora பார்வையில் இது எந்தப் படி வரலாற்று நீதியை, பொது உரிமையை மற்றும் சமாதானப் போக்குகளை பாதிக்கின்றது?

நமல் ராஜபக்சா: யார், ஏன் அழைக்கப்பட்டார்?

நமல் ராஜபக்சா — இலங்கை அரசியல் குடும்பத்தில் அதிக பாரம்பரிய செறிவைக் கொண்டவர். இவர் கடந்த ஒரு தashesம் அரசியலில் செயல்பட்டு வருகிறார்; இலங்கையில் Sri Lanka Podujana Peramuna (SLPP) என்ற கட்சியின் முக்கிய உறுப்பினராக இருந்தார், மற்றும் 2024‑இல் SLPP‑இன் தேசிய அமைப்பாளர் ஆகிய அரசு பொறுப்பில் இருந்தார். இவர் முன்னாள் அதிபர் மகிந்த ராஜபக்சா அவர்களின் மகனாகவும், 2024‑இல் SLPP‑இன் பிரதமராகவும் இருந்தார்.

இவர் சில வருடங்களுக்கு முன்பு இலங்கையில், குறிப்பாக தமிழர் பகுதிகளில் பல்வேறு அரசியல் நடவடிக்கைகளில் கலந்து கொண்டார். இவரது குடும்பம் மற்றும் அரசியல் வரலாறு, குறிப்பாக 2009‑இற்குப் பின்னர் தமிழர் பகுதிகளில் விசாரணைகள், அரசின் நடவடிக்கைகள் மற்றும் வன்முறை சம்பந்தமான பாலியல் குற்றச்சாட்டுகளின் பின்னணியில் விளைவலைக் கடந்தது. இந்த வரலாற்று அடையாளம், diaspora‑க்குள் உள்ள நினைவுகளையும் அபாயக்குரல்களையும் தொடக்கி விட்டது.

இந்நிலையில், Oxford மற்றும் Cambridge debating societies‑கள், உலக அரசியல், மனித உரிமை, சமாதானம் மற்றும் இனநீதி போன்ற தலைப்புகளில் விவாதங்களை நடத்தும் பிற்போக்கில், நமல் ராஜபக்சாவை அழைப்பது ஒரு பாங்கான அறிவிப்பு என்று அறிவிக்கப்பட்டது. அவர்கள் கூறியது: இது இலங்கையின் தற்போதைய அரசியல் சூழ்நிலை, மறுசீரமைப்பு முயற்சிகள் மற்றும் சமூக ஒற்றுமை பற்றி திறந்தவெளியில் பேசும்படி ஒரு வாய்ப்பு என்பதாக இருந்தது.

ஆனால் தமிழ் diaspora இதனை முற்றிலும் வேறுபட்ட முறையில் எடுத்துக்கொண்டது. அவர்கள் இவ்வழையில் பல காரணங்களைக் கூறினர்:

• இந்த அழைப்பு வரலாற்று வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களின் நினைவுகளை எடுத்து செல்லும் என்று கருதப்பட்டது.

• இது ஒரு அரசியல் குடும்பத்தினர் — குறிப்பாக அரசின் முன்னாள் குடும்ப உறுப்பினர் — பேசுவதற்கான ஆசிரியர் வாய்ப்பாக வழங்கப்பட்டதால், இது அதை பெரும் அரசியல் விளிம்பாக மாற்றியது.

• இது சமாதானப் பயணத்தின் முக்கிய தருணமாக இல்லாமல், வரலாற்று வன்முறைகளை மறக்கவைக்கும் ஒரு நடவடிக்கை எனவும் diaspora பலர் கருதினர்.

இதனால் இது சுதந்திரப் பேச்சு மற்றும் வரலாற்று பொறுப்பு அமைந்த உரையாடல் என்ற கோட்பாட்டின் மையத்தில் ஒரு விரிவான விவாதமாக மாறியது.

தமிழ் diaspora எதிர்ப்பு: உணர்ச்சிகள், நினைவுகள், பாதுகாப்பு

தமிழர் diaspora‑வின் எதிர்ப்பின் பின்னணியில் ஆழமான வரலாற்று மற்றும் சமூக உணர்வுகள் உள்ளன. 2009‑இல் தீவிரமான விடுதலைப் போர் முடிந்து பின்னர், இலங்கையின் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு பகுதிகளில் உள்ள மக்கள், குறிப்பாக தமிழ் மக்கள், அதிகமான சேதங்களையும் வன்முறைகளையும் கூட்டிணையான அரசின் செயல்களில் அனுபவித்தனர். இது அவர்களின் மனத்தில் ஆழமான ஈர்ப்பையும் நினைவையும் உருவாக்கியது.

இதே நினைவுகள் diaspora‑வில் பல ஆண்டுகளாக மாபெரும் செயல்பாட்டின் ஆக்கமாக நடத்தப்பட்டன. அவர்கள் தொடர்ந்து:

• போரின் நினைவுகளை மறக்கவேண்டாம் என்று வாதிட்டனர்.

• அழிவுகளுக்கு நியாயம் தேவை என்று கூறினர்.

• அதில் சம்பந்தப்பட்டவர்களின் பொறுப்புணர்வு மற்றும் சர்வதேச விசாரணைகள் பற்றி குரல்விடுத்தனர்.

இந்தச் சூழலில், நமல் ராஜபக்சா போன்றவாருக்கு ஒரு முக்கிய debating society‑யில் வாய்ப்பு கொடுக்கப்படுதல், பலரின் பார்வையில் —

“வன்முறையின் பாதிப்புகளை தனியாக அனுபவித்து வெல்வோர் கருத்துக்களை மறைப்பதாகவும், வரலாற்றை மறக்க வைக்கும் நடவடிக்கை” என்று தோன்றியது.

இதற்றிலும் கூட, எதிர்ப்பு நிகழ்ந்தது தனிமனித பாதுகாப்பு, மனநலம், மற்றும் வரலாற்று நினைவுகளின் மதிப்பு என்பவற்றின் அடிப்படையில். சிலர் கூறினர்:

• இது மனித உரிமை அங்கீகாரம் இல்லாத செயலாகும்

• இது திறந்த உரையாடலை புறக்கணிக்கும் ஒரு அறிமுகமாகும்

• இது பாதிக்கப்பட்டவர்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் மனநலனை கருதி நிரம்பிய சூழல் இல்லாமல் நடத்தப்பட்ட ஒரு உரையாடல் என்று.

இந்த எல்லா காரணங்களும் ஒன்றிணைந்து, diaspora அமைப்புகள் — Tamil student unions, UK Tamil Youth Organisation மற்றும் பல — Oxford மற்றும் Cambridge debating societies‑க்கு எதிராக ஆர்ப்பாட்டங்களைத் தொடங்கினர்.

கேம்பிரிட்ஜ் யூனியன்: ஒரு வரலாற்று நிகழ்வு

கேம்பிரிட்ஜ் யூனியன், 2026 பிப்ரவரி 25‑ஆம் தேதி நமல் ராஜபக்சாவை அழைக்கும் நிகழ்ச்சியை அறிவித்தது. ஆனால் அதை அறிவித்த உடனே, 22 தமிழ் அமைப்புகளும் பிற மாணவர் அமைப்புகளும், பலத்த எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்தன.

அவர்கள் கூறியது:

• இந்த அழைப்பு வரலாற்று வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்டோரின் உணர்ச்சிகளை பாதிக்கும்.

• இது இலங்கை அரசியல் குடும்பத்தின் வரலாற்றுப் பின்னணியை மறைக்கும் முயற்சி.

• இது பாதிக்கப்பட்டோரின் குரலை மறைத்துவிடும்.

இந்த அழுத்தத்திற்குப் பிறகு, Cambridge Union‑இன் அதிகாரிகள் கூறினர்:

“தற்போதைய சூழலில், சமநிலையுடனும் திறந்த மனதுடனும் விவாதம் நடத்துவது சாத்தியமில்லாதது.”

இது English‑ மொழி விசாரணைகளில் குறிப்பிடப்பட்டது, மற்றும் இது ஒரு உலகப் பல்கலைக்கழக அமைப்பின் பொது பொறுப்புணர்வு கருத்து எனவும் கூறப்பட்டது.

Cambridge Union‑இன் இந்த முடிவு diaspora‑வின் எழுச்சியை புதுப்பித்தது, மேலும் இது ஒரு உலகளாவிய பொது உரையாடல் என்ற கோட்பாட்டின் மையத்தில் சர்ச்சையைத் தூண்டியது.

ஆக்ஸ்போர்டு யூனியனின் நடவடிக்கை

Cambridge Union நமல் உரையை ரத்து செய்த பிறகு, Oxford Union‑உம் அதே காரணத்தினால் நமல் ராஜபக்சா நிகழ்ச்சியை ரத்து செய்தது.

Oxford Union அதிகாரிகள் கூறியது:

“உடனடி பாதிப்பை நேரடியாக அனுபவிக்கும் மாணவர்கள் திறந்தவெளியில் கலந்துரையாட பாதுகாப்பாக உணரவில்லை; இது robust debate‑யின் அடித்தளத்தை பாதிக்கின்றது.”

இந்தத் தீர்மானம், மனிதப் பாதுகாப்பு, சமத்துவமான பங்கேற்பு, மற்றும் வரலாற்று நினைவின் மதிப்பு ஆகியவற்றை முன்னிலைப்படுத்தும் பிரகடனமாகப் பார்க்கப்பட்டது.

இது ஒரு முக்கிய சுயநிலைக்கூறலைத் தூண்டியது:

• ஒற்றுமையான உரையாடல் என்றால் என்ன?

• இந்த உரையாடல் நிகழ்ச்சி எலும்பில்லாத வரலாற்று நினைவுகளுக்கு மதிப்பா அல்லது அவமதிப்பா?

• நாம் நல்ல சமாதான உரையைத் தேடும்போது, வரலாற்றின் அதிர்ச்சிகளை எப்படி கையாள வேண்டும்?

இவ்வாறெல்லாம் diaspora கருத்துகளை இன்னும் அதிகமாக எழுப்பியது.

சுதந்திரப் பேச்சு vs வரலாற்று பொறுப்பு

இது Guardian‑like editorial‑ல் ஒரு பெரும் தலைப்பு. நம் உலகம் இப்போது Freedom of Speech vs Collective Memory and Trauma என்ற இரண்டு கோணங்களில் உள்ளது:

சுதந்திரப் பேச்சு:

சுதந்திரப் பேச்சு என்பது கல்வித் தளங்களில், சமூக மற்றும் அரசியல் விவாதங்களில் முக்கியமான அடித்தளக் கருத்தாகும். ஒன்று கூறப்பட்டால் மற்றவரும் பதிலளிக்க முடியும், விசாரணை நடக்க முடியும், மற்றும் மாறுதலுக்கு இடமிருக்கும்.

வரலாற்று பொறுப்பு:

ஆர்பாட்டின் வீதிகளை நினைவுடன் சிந்தித்திருப்பது — குறிப்பாக தீவிர வன்முறை, இனநீதி, மனித உரிமை மீறல்கள் ஆகியவற்றைக் குறித்து பேசும்போது — அதன் பாதிப்பை உணர்ந்து, உரையாடல்களை பாதிக்கப்பட்டவர்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் மரியாதை ஆகியவற்றை மையப்படுத்தி நடத்த வேண்டும்.

இரண்டுமே உண்மையில் முக்கியமானது. ஆனால் எங்கே வரம்பு வரவேண்டும்? எங்கே பாதுகாப்பு மற்றும் பொது உரிமைகள் சந்திப்பாக இருக்க வேண்டும்? என்பது இப்போது பெரும் கேள்வியாக மாறியுள்ளது.

தமிழர் diaspora‑வின் கருத்தில், இங்கே சில முக்கியமான நோக்கங்கள் உள்ளன:

1. ஒரு உரை நிகழ்ச்சி ஒரு அரசியல் குடும்பத்தை மட்டும் பிரபலப்படுத்த கருதியால், அது வரலாற்றை மறைக்க வாய்ப்பு தரும்.

2. சுதந்திரப் பேச்சு என்பது சகல கருத்துகளையும் சமமாகக் கொணர்வதாக இருக்க வேண்டும், ஆனால் மனித உரிமை, வரலாற்று வன்முறை காரணமான பாதிப்புகளை அறிந்து கொண்டு நடத்தப்பட வேண்டும்.

3. பாதிக்கப்பட்டோரின் பாதுகாப்பு மற்றும் அவர்களின் மனநலனைக் கருத்தில் கொண்டு மட்டுமே பேசல்களை ல���க் கொள்ளலாம்.

இதில் பெரும்பான்மையான diaspora அமைப்புகளும் இத்தகைய காரணங்களைக் குறிப்பிடுகின்றனர்.

தமிழ் diaspora நினைவின் வரலாறு: ஒரு ஆழமான பாத்திரம்

இலங்கையில் 1983‑இல் துவங்கி 2009 வரை இழிவான போரின் காலத்தில், தமிழ் மக்கள் அனுபவித்த பாதிப்புகள் — குடும்பங்களின் இழப்பு, வீடுகளின் அழிவு, மாணவர்களின் கல்வி பாதிப்பு, அடிமைத்தனம் அனுபவித்தல் — இவை எல்லாம் மனமார்ந்த நினைவுகளை உருவாக்கின. இது diaspora‑வில் குடியிருப்பாக மாறியதும் இன்னும் அதிகமாக மக்க்களிடையே பேசப்பட்டு வந்தது.

இந்த நினைவுகள், international platforms‑ல் தலைவர்களை அழைக்கும்போது அந்த நினைவுகளின் மதிப்பை மீறாமல் நடத்தப்பட வேண்டியதோடு, வன்முறையின் காரணியீனுக்கு ஏற்பட்ட பாதிப்புகளை வரலாற்று பொறுப்புடன் கையாள வேண்டியதோ என்பதை diaspora வலியுறுத்துகிறது.

இப��� முதலின் ஒரு முக்கிய பகுதியாக — இது தமிழக diaspora இடையேயும், ஆங்கில நாடுகளின் பொது உரையாடல்களிலும் — “Sense of Justice” மற்றும் “Historical Accountability” ஆகிய இரண்டின் இணைப்பாக உள்ளது.

புலம்பெயர் இயக்கங்களின் உலகளாவிய சக்தி

தமிழ் diaspora‑வின் எதிர்ப்பு, தவறாக ஒரு உள்ளக அரசியல் விவாதம் எனத் தவிர, இது ஒரு வரலாற்று நினைவின் பாதுகாப்பு இயக்கமாகவும், மனித உரிமை கோரிக்கையாகவும் பரிமாறியது.

உலகின் பல பகுதிகளில் அமைந்துள்ள தமிழ் சமூகங்கள் — பிரிட்டிஷ் தமிழ் மாணவர் சங்கங்கள், UK Tamil Youth Organisation, கனடா தமிழ் சமூகங்கள், ஐரோப்பிய பல பகுதிகளில் உள்ள இளைஞர் அமைப்புகள் — ஒவ்வொரு அமைப்பும் இந்த எதிர்ப்பை ஒருங்கிணைத்து கொண்டன.

இது ஒரு சாதாரண உரையாடலை ரத்து செய்தது என்று பார்க்கப்படாது; இது பேரளவு நினைவுகளின் பாதுகாப்பு இயக்கம் என்று diaspora உணர்த்தியது.

புலம்பெயர் தமிழ் சமூகத்தின் எதிர்வினையின் வரலாறு

2009‑இற்குப் பின்னர், தமிழ் diaspora பல்வேறு நாடுகளில் அமைந்துகொண்டு, memorial marches, human rights conferences, academic dialogues மற்றும் civil society forums‑இல் உள்நாட்டிலும் பன்னாட்டு அளவிலும் Sri Lankan Tamil issue‑ஐ பிரதிபலித்தது. இன்று Oxford/Cambridge கேசு அதே வரிசையில் ஒரு பெரிய தருணமாக மாறியுள்ளது.

இதை diaspora பார்வையில் பிரத்தியேகமாகச் சொல்லவேண்டியது:

“உலகளாவிய மேடைகளில் சம்பந்தப் படாத, பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களின் உணர்வுகளை மறைக்கும் தொடர்புகள் இல்லாமல் உரை வாய்ப்புகளை வழங்காமலேயே உரையாடல் நிகழ வேண்டும்.”

இதுதான் உலகமெங்கிலும் diaspora அமைப்புகளின் முதன்மை கோரிக்கை.

இலங்கை அரசியலும் சமாதானமும்: ஒரு சாதாரண நிலைமையா?

இலங்கையின் அரசியல் வரலாறு 2009‑இற்குப் பின்னரும் பல மாற்றங்களை கண்டுள்ளது. 2019 Easter Sunday தாக்குதல், 2022 பொருளாதார நெருக்கடி, 2024 தேர்தல் — இந்த எல்லா மாற்றங்கள், இன்னும் பல்வேறு சமூக‑அரசியல் பிரச்சனைகளை வெளிப்படுத்தின.

தமிழர் diaspora, இவைகளின் ஒவ்வொரு தெளிவிலும், இலங்கையின் அரசியல் அமைப்பு தமிழர்களின் பாதுகாப்பு, சமாதானம் மற்றும் இனநீதி ஆகியவற்றை முக்கியமாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று வலியுறுத்தி வந்தது.

இங்கே Oxford‑Cambridge கேசு ஒரு முக்கியமான சோதனையாக மாறியது:

• இது sadece ஒரு உரை நிகழ்ச்சி அல்ல

• இது உலகளாவிய மக்கள் மனங்களில் இலங்கை அரசியல் குடும்பம் மற்றும் மனித உரிமை வழக்கு என்ற படியை சந்தித்த ஒரு தருணமாகும்

சமாதானத்தை நோக்கி உரையாடல் — முடிவு வேண்டிய வழிகள்

இந்த Oxford ‑ Cambridge உரைகள் ரத்து சம்பவம், ஒரு விளக்கத்தைத் தருகிறது:

சுதந்திரப் பேச்சும், வரலாற்று நினைவும் ஒரே நேரத்தில் மதிக்கப்பட வேண்டும்.

இது Thipamfm editorial‑ல் கூற வேண்டிய மிக முக்கியமான நிழற்படியாகும்.

உரையாடல், open inquiry‑யின் அடையாளமாகவே இருக்க வேண்டியது தவிர, மரியாதை, பாதுகாப்பு மற்றும் historical accountability எனும் நுண்ணுணர்வுகளையும் ஒரே நேரத்தில் உடையதாக இருக்க வேண்டும்.

தமிழ் diaspora பார்வையில்:

இரு நோக்கமும் இணைந்து, நேர்மையான சமாதான உரையாடலுக்கு வழிவகுக்கும் சூழல் உருவாகாவிட்டால், உலகளாவிய பொது உரையாடலின் நம்பிக்கை சிதறும்.

இது சர்வதேச debating societies‑க்கு மட்டும் அல்ல; அனைத்து பொது உரையாடல்களுக்கும் ஒரு பாடமாகும்.

அறிவுரை மற்றும் எதிர்கால நோக்கு

தமிழ் diaspora‑வின் கவலை மற்றும் எதிர்ப்பு, தனக்கே உரிய இடத்தை மட்டும் அல்ல — உலகம் எப்படி வரலாற்றின் நினைவுகளை மதித்து உரையாடுகையில் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்துகிறது என்பதற்கான ஒரு பெரும் சோதனை.

இது நமக்கு கூறுகிறது:
“சுதந்திரப் பேச்சின் மதிப்பும், வரலாற்றின் உணர்ச்சியின் மதிப்பும் ஒரே நேரத்தில் பாதுகாக்கப்பட வேண்டியவை.”

முடிவு

Oxford & Cambridge debating societies‑இல் நமல் ராஜபக்சாவின் உரை அழைப்பு மற்றும் அதின் ரத்து, தமிழ் diaspora பார்வையில் ஒரு சாதாரண செய்தி அல்ல. இது ஒரு வரலாற்று, சமூக, அரசியல், மனித உரிமை சம்பந்தப்பட்ட பெரும் விவாதத்தை உருவாக்கியது. சாதாரண உரையாடலுக்கு இது ஒரு புதிய அளவைக் கொடுத்தது: அங்கு ஒவ்வொரு உரைக்கும் — வரலாற்று நினைவுகளுக்கும், பாதிக்கப்பட்ட வாழ்வுகளுக்கும் — ஒரு இடமிருக்க வேண்டியது அவசியமில்லை என்ற எண்ணத்தை இப்போது உலகம் ஏற்க முடியாது.

இந்த முழு கட்டுரை Guardian‑style editorial‑ஆக செயல்படும் படி உள்ளது — அள்ளும் தூண்டுதல், நுணுக்கமான பார்வை, சமூக‑அரசியல் வரலாறு, மற்றும் தமிழ் diaspora‑வின் அனுபவப் பார்வை ஆகிய அனைத்தும் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

என்னுடைய பணி நிறைவடைந்தது — நீங்கள் இதனைப் பத்திரிகை அலங்கரிக்கோ, ஆசிரியர் கருத்து பகுதியில் வெளியிடவோ, மொழிபெயர்க்கவோ தயார்.