2019 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 21 — கிறிஸ்தவ உலகின் மிகப் புனிதமான நாள்களில் ஒன்றான ஈஸ்டர் ஞாயிறு — இலங்கையின் சமகால வரலாற்றில் இரத்தக் கறையாகப் பதிந்த நாள். அந்த காலை, தேவாலயங்களிலும் ஆடம்பர ஹோட்டல்களிலும் ஒருங்கிணைந்த தற்கொலைத் தாக்குதல்கள் நிகழ்ந்தன. நூற்றுக்கணக்கான நிர்பராத மக்கள் உயிரிழந்தனர்; ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்கள் துயரத்தில் மூழ்கின. ஐந்து ஆண்டுகள் கடந்தும், இந்தத் தாக்குதல்கள் குறித்து எழுந்த அடிப்படை கேள்விகள் அனைத்தும் இன்னும் தெளிவாக விடைபெறவில்லை.

இந்த தாக்குதல்கள் உடனடி பயங்கரவாதச் செயலாக மட்டுமல்ல; அது ஒரு நாட்டின் பாதுகாப்பு அமைப்பின் செயல்திறன், அரசியல் பொறுப்புக்கூறல், மற்றும் நீதித்துறை உறுதியின் சோதனையாகவும் மாறியது. இன்று, வழக்கின் ஒவ்வொரு கட்டத்தையும் மீண்டும் ஆராய்வது, வெறும் வரலாற்று ஆர்வத்திற்காக அல்ல; அது ஜனநாயகத்தின் நம்பகத்தன்மையை மதிப்பிடுவதற்கான அவசியமாகும்.

தாக்குதல்களின் வடிவமைப்பு: திட்டமிட்ட வன்முறை

அதிகாரப்பூர்வ விசாரணைகள், தாக்குதல்களை உள்நாட்டு தீவிரவாதக் குழுவான National Thowheed Jamath (NTJ) மேற்கொண்டதாகக் கூறின. தாக்குதல்களின் முன்னணிப் பேச்சாளராக அடையாளம் காணப்பட்டவர் Zahran Hashim.

அவரது தீவிர சிந்தனைகள் சமூக ஊடகங்கள் மற்றும் பிரசாரங்களின் மூலம் பரவியிருந்தாலும், அவரின் செயல்பாடுகள் குறித்து முன்கூட்டியே கிடைத்த உளவுத்தகவல்கள் போதுமான முறையில் செயல்படுத்தப்படவில்லையா என்ற கேள்வி தொடர்ந்து எழுகிறது.

இது, “யார் குண்டுவைத்தார்கள்?” என்ற கேள்வியைத் தாண்டி, “யார் தடுக்கத் தவறினர்?” என்ற மிகப் பெரிய கேள்வியை உருவாக்கியது.

உளவுத்தகவல்கள்: எச்சரிக்கை இருந்தும் ஏன் தடுப்பு இல்லை?

தாக்குதல்களுக்கு முன்பாக வெளிநாட்டு உளவுத்துறைகள் இலங்கைக்கு எச்சரிக்கை தகவல்களை வழங்கியிருந்ததாக பின்னர் வெளிச்சத்துக்கு வந்தது. அந்த தகவல்கள், குறிப்பிட்ட தேவாலயங்கள் மற்றும் ஹோட்டல்கள் குறிவைக்கப்படலாம் என சுட்டிக்காட்டியிருந்தன.

அந்த காலத்தில் ஜனாதிபதியாக இருந்தவர் Maithripala Sirisena; பிரதமராக இருந்தவர் Ranil Wickremesinghe.

தேசிய பாதுகாப்புக் கவுன்சில் கூட்டங்களில் தகவல் பகிர்வு குறைபாடு, நிர்வாக ஒருங்கிணைப்பு இல்லாமை, மற்றும் உளவுத்தகவல்களை செயற்பாட்டு நடவடிக்கைகளாக மாற்றத் தவறியது போன்ற குற்றச்சாட்டுகள் முன்வைக்கப்பட்டன.

பின்னர் உச்சநீதிமன்றம், முன்னாள் ஜனாதிபதி மீது அடிப்படை உரிமை மீறல் தீர்ப்பளித்து நஷ்டஈடு செலுத்த உத்தரவிட்டது. இது குற்றவியல் தண்டனை அல்ல; ஆனால் நிர்வாகப் பொறுப்புக்கூறலின் ஒரு முக்கிய அடையாளமாகப் பார்க்கப்பட்டது.

கைது மற்றும் விசாரணைகள்: கீழ்மட்டத்திலிருந்து மேல்மட்டம் வரை?

தாக்குதலுடன் நேரடியாக தொடர்புடைய பலர் கைது செய்யப்பட்டனர். NTJ உறுப்பினர்கள், உதவியாளர்கள், நிதி ஆதரவாளர்கள் ஆகியோர் விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டனர்.

ஆனால், ஐந்து ஆண்டுகள் கடந்தும், பொதுமக்கள் கேள்வி எழுப்புவது: “கீழ்மட்ட செயற்பாட்டாளர்கள் மட்டும்தானா பொறுப்புக்கூற வேண்டும்?”

இந்நிலையில், மாநில உளவுத்துறை முன்னாள் தலைவரும் ஓய்வு பெற்ற மேஜர் ஜெனரலுமான Suresh Sallay அவர்கள் Prevention of Terrorism Act (PTA) கீழ் கைது செய்யப்பட்டிருப்பது, விசாரணையின் திசை மாற்றமா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.

PTA நீண்டகாலமாக சர்ச்சைக்குரிய சட்டமாக இருந்து வருகிறது. அது தேசிய பாதுகாப்புக்கான கருவியா, அல்லது மனித உரிமை மீறல்களுக்கு வழிவகுக்கும் கருவியா என்ற விவாதம் தொடர்கிறது. இச்சட்டத்தின் கீழ் உயர் அதிகாரி ஒருவர் கைது செய்யப்பட்டிருப்பது, விசாரணை இப்போது கட்டமைப்பு ரீதியான பொறுப்பை நோக்கி நகர்கிறதா என்ற எண்ணத்தை உருவாக்கியுள்ளது.

அரசியல் சதி கோட்பாடுகள் மற்றும் பொது நம்பிக்கை

ஈஸ்டர் தாக்குதல்களுக்கு பிந்தைய காலகட்டத்தில் பல்வேறு சதி கோட்பாடுகள் பரவின. சில அரசியல் தரப்புகள், தாக்குதல்கள் அதிகார மாற்ற அரசியலுடன் தொடர்புடையவையாக இருக்கலாம் எனக் கூறின.

ஆனால், இவ்வாறான குற்றச்சாட்டுகள் குறித்து இறுதி நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள் இதுவரை வெளியாகவில்லை. சதி கோட்பாடுகள், உறுதியான ஆதாரங்களின்றி பரவும்போது, அவை உண்மையை மறைக்கும் அபாயமும் உண்டு.

இதனால் பொதுமக்களின் நம்பிக்கை இருமுறை பாதிக்கப்பட்டது:

1. தாக்குதலின் கொடூரத்தால்

2. அதன் பிந்தைய விசாரணை தெளிவின்மையால்

மதநல்லிணக்கம் மற்றும் சமூக விளைவுகள்

தாக்குதல்கள் கிறிஸ்தவ சமூகம் மட்டுமல்ல; முஸ்லிம் சமூகத்தையும் ஆழமாகப் பாதித்தன. NTJ உறுப்பினர்களின் செயல்கள், முழு சமூகத்தையும் குற்றம்சாட்டும் மனநிலையை உருவாக்கிய அபாயம் ஏற்பட்டது.

பின்னர் சில பகுதிகளில் சமூக வன்முறைகள் நிகழ்ந்தன. இது, பயங்கரவாதம் வெறும் உயிரிழப்புகளை மட்டுமல்ல, சமூக ஒற்றுமையையும் சிதைக்கிறது என்பதை நினைவூட்டுகிறது.

நீதியின் பயணம்: இன்னும் முழுமையா?

ஐந்து ஆண்டுகள் கடந்தும், பல வழக்குகள் நீதிமன்றங்களில் நீடிக்கின்றன. சில தீர்ப்புகள் வழங்கப்பட்டுள்ளன; சில விசாரணைகள் தொடர்கின்றன.

ஆனால், “முழு உண்மை வெளிவந்ததா?” என்ற கேள்வி இன்னும் பொதுமக்களின் மனதில் உள்ளது.

ஒரு ஜனநாயகத்தில், நீதியின் பொருள் வெறும் குற்றவாளிகளை தண்டிப்பதல்ல. அது உண்மையை வெளிப்படுத்துதல், அமைப்புச் சீர்திருத்தம் மேற்கொள்ளுதல், மற்றும் மீண்டும் இப்படியான தோல்விகள் நிகழாதவாறு உறுதி செய்தல் என்பவற்றையும் உள்ளடக்கியது.

முன்னோக்கிய பாதை: சீர்திருத்தமா, மறதியா?

ஈஸ்டர் தாக்குதல்கள், பாதுகாப்பு அமைப்புகளின் ஒருங்கிணைப்பு குறைபாடுகளை வெளிக்கொணர்ந்தன. தேசிய பாதுகாப்பு கட்டமைப்பில் தெளிவான பொறுப்புக்கூறல் முறைகள் தேவை என்பதும் வலியுறுத்தப்பட்டது.

PTA போன்ற சட்டங்கள் மறுசீர்திருத்தம் செய்யப்பட வேண்டுமா?
உளவுத்தகவல் பகிர்வு முறைமைகள் சீரமைக்கப்பட்டனவா?
அரசியல் தலையீடுகள் குறைக்கப்பட்டனவா?

இந்த கேள்விகளுக்கான பதில்களே எதிர்கால பாதுகாப்பின் அளவுகோலாக இருக்கும்.

முடிவுரை: நினைவின் அரசியல், நீதியின் அவசியம்

ஈஸ்டர் ஞாயிறு தாக்குதல்கள், இலங்கையின் வரலாற்றில் ஒரு துயரமான அத்தியாயமாக மட்டுமல்ல; அது ஜனநாயகத்தின் தரத்தையும் சோதித்த நிகழ்வாகவும் உள்ளது.

இன்று தேவைப்படுவது பழிவாங்கல் அல்ல; முழுமையான உண்மை, ஆதாரபூர்வமான விசாரணை, மற்றும் எந்த உயர்நிலையினராயினும் சட்டத்தின் முன் சமத்துவம்.

ஐந்து ஆண்டுகளின் பின்னரும், நீதியின் பயணம் இன்னும் முடிவடையவில்லை. அது மெதுவாக நகர்ந்தாலும், அது தெளிவாகவும் நியாயமாகவும் நகர வேண்டும்.

இல்லையெனில், ஈஸ்டர் தாக்குதல்கள் வெறும் நினைவுச் சின்னங்களாக மட்டுமல்ல; விடையில்லா கேள்விகளின் நிழலாகவே தொடரும்.