நாட்டின் அத்தியாவசிய சேவைகளில் ஒன்றான மின்சார விநியோகம் மீண்டும் ஒருமுறை அரசியல் மற்றும் நிர்வாகத் தளர்வுகளின் மையமாக மாறியுள்ளது. இலங்கை மின்சார சபை (CEB) தொழிற்சங்கங்கள் அறிவித்துள்ள ஆறு மணிநேர குறியீட்டு வேலைநிறுத்தம், ஒரு சாதாரண தொழிற்சங்க நடவடிக்கையாக மட்டுமே பார்க்கப்பட முடியாது. அது, நீண்டகாலமாகத் தேங்கிக் கிடக்கும் நிர்வாகப் புறக்கணிப்பு, கொள்கைத் தெளிவின்மை மற்றும் பணியாளர்களின் அச்சங்கள் ஆகியவற்றின் வெளிப்பாடாகக் கருதப்பட வேண்டும்.

நாளை மதியம் 12 மணி முதல் மாலை 6 மணி வரை நடைபெறவுள்ள இந்த வேலைநிறுத்தம், தொழிலாளர்-அரசு உறவின் உடைந்த பாலத்தை நினைவூட்டுகிறது. தொழிற்சங்கங்கள் முன்வைத்துள்ள எட்டு கோரிக்கைகள் குறித்து இதுவரை உரிய பதில் அளிக்கப்படவில்லை என அவர்கள் குற்றம்சாட்டுகின்றனர். இது ஒரு தனிப்பட்ட சம்பவமல்ல; மாறாக, பல மாதங்களாக நீளும் மௌனமும் தாமதமும் சேர்ந்து உருவாக்கிய நிலைமையாகும்.

பேச்சுவார்த்தைகளின் தோல்வி: சீரழியும் நம்பிக்கை

பிப்ரவரி 10ஆம் தேதி நிதி அமைச்சகத்தில் நடைபெற்ற கலந்துரையாடல்—அதில் மின்சார மற்றும் ஆற்றல் அமைச்சர் Kumara Jayakody உள்ளிட்டோர் பங்கேற்றனர்—ஒரு தீர்வை உருவாக்கும் வாய்ப்பாகக் கருதப்பட்டது. ஆனால் அந்தச் சந்திப்பு எந்தத் தெளிவான உடன்பாட்டுடனும் முடிவடையவில்லை. அதனைத் தொடர்ந்து பிப்ரவரி 16ஆம் தேதி CEB தலைவர் மற்றும் தொழிற்சங்க பிரதிநிதிகள் இடையே நடைபெற்ற தனிப்பட்ட பேச்சுவார்த்தையும் பயனின்றி முடிவடைந்தது.

இந்த இரு சந்திப்புகளின் தோல்வி, தொழிற்சங்கங்களின் கோபத்தையும் ஏமாற்றத்தையும் மேலும் தீவிரப்படுத்தியுள்ளது. அரசின் தரப்பில் இருந்து தெளிவான காலக்கட்டத்துடன் கூடிய உறுதிமொழி அல்லது செயல் திட்டம் எதுவும் வெளிவராதது, நம்பிக்கையின்மையை வளர்த்துள்ளது.

‘குறியீட்டு’ வேலைநிறுத்தம் – எச்சரிக்கையா? அல்லது தொடக்கமா?

தொழிற்சங்கங்கள் அறிவித்திருப்பது ஒரு ‘குறியீட்டு’ வேலைநிறுத்தம். அதாவது, இது முழுமையான பணிநிறுத்தம் அல்ல; மாறாக, அரசுக்கு விடுக்கப்படும் எச்சரிக்கை. இருப்பினும், இத்தகைய குறியீட்டு நடவடிக்கைகள் பலமுறை விரிவடைந்து நீண்டகால வேலைநிறுத்தங்களாக மாறியுள்ளன என்பதைக் கடந்தகாலம் நினைவூட்டுகிறது.

மின்சாரம் என்பது ஒரு சாதாரண சேவை அல்ல. அது மருத்துவமனைகள், தொழிற்சாலைகள், கல்வி நிறுவனங்கள், வீடுகள் என ஒவ்வொரு துறையிலும் உயிரோட்டத்தை வழங்கும் அடித்தள வசதி. எனவே, இந்த வேலைநிறுத்தம்—even if limited in duration—பொதுமக்கள் மனதில் அச்சத்தை ஏற்படுத்துவது இயல்பானது.

அரசின் பொறுப்பு: மௌனத்தின் அரசியல்

தொழிற்சங்கங்கள் தங்களின் கடிதத்தில் தெளிவாகக் கூறியுள்ளன: வேலைநிறுத்தத்தால் ஏற்படக்கூடிய பாதக விளைவுகளுக்கு பணியாளர்கள் பொறுப்பல்ல; முழுப் பொறுப்பும் சம்பந்தப்பட்ட அமைச்சரும் அரசாங்கமும் ஏற்க வேண்டும். இது ஒரு அரசியல் அறிக்கை மட்டுமல்ல; பொது பொறுப்பை சுட்டிக்காட்டும் அறைகூவலாகும்.

ஒரு ஜனநாயக அரசில், தொழிலாளர் கோரிக்கைகள் ‘பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல்’ எனப் பார்க்கப்படக்கூடாது. அவை உரையாடலின் வாயிலாக தீர்க்கப்பட வேண்டிய சமூகப் பிரச்சினைகளாகக் கருதப்பட வேண்டும். பேச்சுவார்த்தை நடத்துவது பலவீனம் அல்ல; அது பொறுப்புணர்வின் அடையாளம்.

மின்சாரத் துறையின் எதிர்காலம்: சீர்திருத்தமா? அல்லது மோதலா?

CEB போன்ற பெரிய அரசுத் துறைகள், பல ஆண்டுகளாக நிதிசுமை, கட்டமைப்பு சவால்கள் மற்றும் அரசியல் தலையீடுகள் ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. இத்தகைய சூழலில், சீர்திருத்தங்கள் அவசியம் என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால் சீர்திருத்தங்கள், பணியாளர்களை புறக்கணித்தோ அல்லது அவர்களின் அச்சங்களை அலட்சியப்படுத்தியோ முன்னெடுக்கப்படுமானால், அது எதிர்ப்பை உருவாக்கும்.

தொழிற்சங்கங்கள் முன்வைக்கும் எட்டு கோரிக்கைகளின் விவரங்கள் முழுமையாக வெளியிடப்படவில்லை என்றாலும், அவை “நியாயமான மற்றும் நியாயப்படுத்தத்தக்கவை” என அவர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர். அரசு, இந்தக் கோரிக்கைகள் குறித்து வெளிப்படையான விளக்கத்தை வழங்க வேண்டும். எது சாத்தியம்? எது சாத்தியமில்லை? ஏன்?—இந்த கேள்விகளுக்கு நேர்மையான பதில்கள் அவசியம்.

பொதுமக்கள் – மறக்கப்பட்ட பங்குதாரர்கள்

இந்த மோதலில் அதிகம் பாதிக்கப்படுவது பொதுமக்களே. மின்சாரத் தடைகள், தொழில்கள் மற்றும் சிறு வியாபாரங்களுக்கு பொருளாதார இழப்பை ஏற்படுத்தும். மருத்துவ சேவைகள், ஆன்லைன் கல்வி, தினசரி வாழ்க்கை—எல்லாம் பாதிக்கப்படலாம்.

ஆனால் பொதுமக்கள், தொழிலாளர்களின் கோரிக்கைகளையும் முழுமையாக நிராகரிக்க முடியாது. ஏனெனில், ஒரு சேவையின் தரம் அதன் பணியாளர்களின் மனநிலையுடன் தொடர்புடையது. அநீதியாக நடத்தப்படுகிறோம் என்ற உணர்வு நிலைத்திருக்கும்போது, சேவையின் தரமும் பாதிக்கப்படும்.

தீர்வின் வழி: உரையாடல், வெளிப்படைத் தன்மை, காலக்கெடு

இப்போது தேவைப்படுவது, குற்றச்சாட்டுகள் பரிமாறிக் கொள்வதல்ல. மாறாக, உடனடி மற்றும் அர்த்தமுள்ள உரையாடல். அரசு, தொழிற்சங்கங்களுடன் ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட பேச்சுவார்த்தை செயல்முறையை உருவாக்க வேண்டும். அதில்:

• தெளிவான காலக்கெடு

• கோரிக்கைகள் ஒவ்வொன்றுக்கும் தனிப்பட்ட பரிசீலனை

• நிதி மற்றும் கொள்கைத் தாக்கங்கள் பற்றிய வெளிப்படை அறிக்கை

• இடைக்கால நம்பிக்கை ஏற்படுத்தும் நடவடிக்கைகள்

இவை அடங்கியிருக்க வேண்டும்.

இறுதிச் சிந்தனை

இந்த வேலைநிறுத்தம், ஆறு மணிநேரம் மட்டுமே நீடிக்கலாம். ஆனால் அது எழுப்பும் கேள்விகள் அதைவிட நீண்டகாலம் நிலைத்திருக்கும். ஒரு அரசு, அத்தியாவசிய சேவைகளின் பணியாளர்களுடன் எவ்வாறு நடந்து கொள்கிறது என்பது, அதன் ஜனநாயகப் பண்பை அளவிடும் முக்கியக் காட்டியாகும்.

மின்சாரத் துறையில் எழுந்துள்ள இந்த பதற்றம், எச்சரிக்கையாகக் கருதப்பட வேண்டும். உரையாடலின் கதவுகள் திறந்திருக்க வேண்டும். இல்லையெனில், இன்றைய குறியீட்டு வேலைநிறுத்தம் நாளைய விரிவான மோதலாக மாறக்கூடும்.

ஒரு நவீன, பொறுப்புணர்வுள்ள அரசிற்கு ஏற்ற பதில் என்ன?—மௌனம் அல்ல. தெளிவான செயல்.