இலங்கை அரசியலில் “நீதியின் திரும்புதல்” என வர்ணிக்கப்படும் சமீபத்திய கைது நடவடிக்கைகள், உண்மையில் எதை குறிக்கின்றன?
பிள்ளையான் மற்றும் டக்ளஸ் தேவானந்தா தொடர்பான வழக்குகள், ஒரு நாட்டின் சட்ட ஆட்சியின் வலிமையை நிரூபிக்கும் முயற்சியா, அல்லது அதிகார மாற்றத்தின் பின்னணியில் உருவாகும் அரசியல் சுத்திகரிப்பா என்ற கேள்வி இன்று இலங்கைக்குள் மட்டுமல்ல, புலம்பெயர் தமிழ் சமூகங்களிலும் தீவிரமாக விவாதிக்கப்படுகிறது.

இந்த விவாதத்தின் மையம், “அவர்கள் குற்றம் செய்தார்களா?” என்பதல்ல. அந்தக் கேள்வி, நீதிமன்றங்களில் தீர்க்கப்பட வேண்டியது. ஆனால் அரசியல் ரீதியான சந்தேகம் எழுவது, “இந்த வழக்குகள் ஏன் இப்போது?”, “ஏன் சிலர் மட்டுமே?”, “ஏன் இன்னும் சிலர் தொடப்படவில்லை?” என்ற கேள்விகளில்தான். இதுவே நீதியின் நோக்கத்தைப் பற்றிய நம்பிக்கையை சோதிக்கிறது.

பிள்ளையான் மற்றும் டக்ளஸ் மீது சுமத்தப்படும் குற்றச்சாட்டுகள், யுத்தம் முடிந்த பின்னர் புதிதாக உருவானவை அல்ல. காணாமல் ஆக்கல்கள், கடத்தல்கள், அரச ஆதரவுடன் செயல்பட்ட ஆயுத அரசியல் அமைப்புகள் தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகள், பல ஆண்டுகளாக மனித உரிமை அறிக்கைகளிலும் ஊடக விசாரணைகளிலும் இடம்பெற்றவையே. ஆனால் அவை நீண்ட காலமாக அரசியல் அமைதிக்காக புறக்கணிக்கப்பட்டன. இன்று, அதிகார மாற்றத்திற்குப் பின்னர், அவை மீண்டும் உயிர்ப்பெறுவது, காலத்தின் தேர்வை பற்றி இயல்பான சந்தேகத்தை உருவாக்குகிறது.

தமிழ் சமூகத்தில் உருவாகும் அச்சம், தண்டனைக்கு எதிரானது அல்ல. மாறாக, அது ஒருதலைப்பட்ச நீதியைப் பற்றியது. யுத்த காலத்தில் ஆயுதம் ஏந்திய தமிழ் அரசியல் நடிகர்கள் மீது சட்டம் நகரும் வேகம், அதே காலத்தில் அரசின் கட்டமைப்பில் செயல்பட்ட இராணுவ தளபதிகள், உளவுத்துறை அதிகாரிகள் மற்றும் அரசியல் முடிவெடுத்த உயர்நிலை தலைவர்கள் மீது காணப்படாதது ஏன் என்ற கேள்வி தவிர்க்க முடியாதது. இந்த சமநிலை இல்லாமை, நீதியின் உண்மையான நோக்கத்தைப் பற்றி சந்தேகத்தை ஆழப்படுத்துகிறது.

NPP அல்லது JVP தலைமையிலான அரசியல் சூழலை, தமிழர்களுக்கு எதிரான பழிவாங்கல் என நேரடியாக விளக்குவது எளிய பதிலாக இருக்கலாம். ஆனால் அது முழுமையான அரசியல் பகுப்பாய்வு அல்ல. இங்கு நடப்பது இன அரசியல் அல்ல; அதிகார அரசியல். ஒரு காலத்தில் அரசுக்கு பயனுள்ளதாக இருந்த ஆயுத அரசியல் அமைப்புகள், இன்று அரசின் கட்டுப்பாட்டுக்கு சவாலாக இல்லாமல் இருந்தாலும், இனி அவசியமற்றதாக மாறியுள்ளன. அந்த அரசியல் காலம் முடிந்துவிட்டது என்பதைக் காட்டும் அடையாளமாகவே இந்த கைது நடவடிக்கைகள் பார்க்கப்படுகின்றன.

பிள்ளையான் மற்றும் டக்ளஸ் போன்றவர்கள், ஆயுத குழுக்களிலிருந்து அரசியல் அதிகாரத்திற்கு மாற்றப்பட்ட ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தின் பிரதிநிதிகள். அரசுக்கு விசுவாசமாக இருந்தால் சட்டப் பாதுகாப்பு கிடைக்கும் என்ற எழுதப்படாத ஒப்பந்தத்தின் பயனாளிகள். அந்த ஒப்பந்தம் இனி செல்லாது என்பதை புதிய ஆட்சி வெளிப்படுத்த விரும்புகிறது. இது ஒரு வகையில் அரசின் அதிகாரத்தை மீண்டும் மையப்படுத்தும் முயற்சியாகும்.

அதே நேரத்தில், அரசியல் கணக்கீட்டையும் புறக்கணிக்க முடியாது. பெரிய வாக்காளர் அடிப்படை இல்லாதவர்கள், தமிழ் சமூகத்திலேயே சர்ச்சைக்குரியவர்கள், சர்வதேச அளவில் வலுவான பாதுகாப்பு வலையமைப்பு இல்லாதவர்கள் ஆகியோர்மீது நடவடிக்கை எடுப்பது, அரசியல் ரீதியாக குறைந்த ஆபத்து கொண்டது. இது “சட்ட ஆட்சி” என்ற படிமத்தை உருவாக்க உதவும், ஆனால் இராணுவம் அல்லது பெரும்பான்மை அரசியலுடன் நேரடி மோதலை உருவாக்காது. இதுவே இந்த நடவடிக்கைகளின் மறைமுக அரசியல் யதார்த்தம்.

புலம்பெயர் தமிழ் சமூகங்கள், இந்த நிகழ்வுகளை மிக நுணுக்கமாக கவனித்து வருகின்றன. அவர்கள் கோருவது தண்டனை அரசியல் அல்ல. அவர்களின் எதிர்பார்ப்பு, சமநீதியான விசாரணை. தமிழ் ஆயுதக் குழுக்களின் குற்றங்கள் விசாரிக்கப்படுமானால், அரசின் யுத்த கால குற்றங்களும் அதே அளவிலான சட்ட விசாரணைக்கு உட்பட வேண்டும் என்பதே அவர்களின் நிலைப்பாடு. அந்த சமநிலை இல்லாதபோது, இந்த நடவடிக்கைகள் சர்வதேச அளவில் “transitional justice” அல்ல, “selective justice” என்றே புரிந்து கொள்ளப்படும்.

JVP-யின் சிந்தனைப் பின்புலம் இங்கு ஒரு முக்கியமான இடைவெளியை உருவாக்குகிறது. இனப் பிரச்சினைகள் பெரும்பாலும் பொருளாதார அநீதிகளின் வெளிப்பாடு என்ற பார்வை, தமிழ் சமூகத்தின் அனுபவத்துடன் முழுமையாக பொருந்தவில்லை. தமிழர்களுக்குப் பொருளாதார சுரண்டலுக்கு முன், இன அடிப்படையிலான அரசியல் ஒடுக்குமுறை ஒரு கட்டமைப்புச் சிக்கலாகவே இருந்தது. இந்த இரு பார்வைகளுக்கிடையிலான இடைவெளியை நிரப்ப முடியாவிட்டால், “சமநீதி” என்ற அரசியல் மொழி, நடைமுறையில் நம்பகத்தன்மையை இழக்கும்.

இன்றைய கைது நடவடிக்கைகள், இலங்கைக்கு ஒரு வாய்ப்பாகவும் இருக்கலாம். உண்மையான சட்ட ஆட்சியை நிறுவ, அரசியல் பாதுகாப்பு கலாச்சாரத்தை உடைக்க, இந்த தருணம் பயன்படுத்தப்படலாம். ஆனால் அதற்கான நிபந்தனை ஒன்று மட்டுமே. இராணுவம், உளவுத்துறை மற்றும் அரசியல் உயர்நிலை முடிவெடுத்தவர்கள் உள்ளிட்ட அனைவரும் சட்டத்தின் முன் சமமாக நிற்க வேண்டும். அது நடக்காதபட்சத்தில், இந்த நடவடிக்கைகள் அதிகார மாற்றத்தின் உட்புற சுத்திகரிப்பாக மட்டுமே வரலாற்றில் பதிவு செய்யப்படும்.

பிள்ளையான் மற்றும் டக்ளஸ் வழக்குகள், தனிநபர் குற்றச்சாட்டுகளை விட, இலங்கையின் நீதித் திசையை அளக்கும் ஒரு கண்ணாடி. இது இன அடிப்படையிலான பழிவாங்கல் அல்ல. இது தமிழர் விரோத கொள்கையும் அல்ல. ஆனால் ஒருதலைப்பட்சமாக நடைமுறைப்படுத்தப்படும் நீதிமுறை, நோக்கமற்றிருந்தாலும் கூட, இன அநீதியாகவே உணரப்படும். நீதிக்கு அதிகாரம் மட்டும் போதாது. நம்பிக்கை அவசியம். அந்த நம்பிக்கையை இலங்கை அரசு கட்டியெழுப்புகிறதா, அல்லது மீண்டும் உடைக்கிறதா என்பதே, உலகம் இப்போது கவனித்து வரும் உண்மையான செய்தி.