இந்தியா மற்றும் இலங்கை ஆகிய இரு நாடுகளின் உறவு, தென்னாசிய அரசியலின் மிகப் பழமையானதும் மிகச் சிக்கலானதும் ஆகும். கடல் எல்லைகளால் பிரிக்கப்பட்டிருந்தாலும், வரலாறு, மதம், மொழி, வர்த்தகம் மற்றும் அரசியல் ஆகிய பல அடுக்குகளால் இணைக்கப்பட்டுள்ள இந்த இரு நாடுகளின் உறவு, எப்போதும் ஒரே மாதிரியானதாக இருந்ததில்லை. சில காலங்களில் நெருக்கமான நட்பாகவும், சில நேரங்களில் ஆழ்ந்த சந்தேகமும் எதிர்ப்புமாகவும் இந்த உறவு மாறி வந்துள்ளது.

இந்தச் சூழலில்தான், 2026 பிப்ரவரியில் இந்திய வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் டாக்டர் எஸ். ஜெய்சங்கர் மற்றும் ஜன  விமுக்தி பெரமுன (JVP) பொதுச் செயலாளர் தில்வின் சில்வா ஆகியோருக்கிடையிலான சந்திப்பு, ஒரு சாதாரண தூதரக நிகழ்வாக மட்டும் பார்க்க முடியாததாக மாறுகிறது. ஏனெனில், இந்தியாவை ஒருகாலத்தில் “வெளிநாட்டு தலையீட்டாளர்” எனக் கண்டித்த அரசியல் இயக்கத்தின் பிரதிநிதி, இன்று இந்தியாவுடன் “நம்பகமான கூட்டுறவு” குறித்து உரையாடுவது, இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு முக்கிய திருப்பமாகும்.

பண்டைய காலத்திலிருந்து தொடரும் தொடர்புகள்

இந்தியா–இலங்கை உறவுகள் நவீன அரசியலுக்குள் மட்டும் அடங்கியவை அல்ல. கிமு பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே, கங்கைச் சமவெளி, தென் இந்தியா மற்றும் இலங்கை தீவு ஆகியவற்றுக்கிடையில் வர்த்தகமும் மனிதப் பரிமாற்றமும் நடந்துள்ளது. புத்தமதத்தின் இலங்கைக்கான வருகை, இந்திய அரசர் அசோகனின் மகன் மகிந்தர் வழியாக நிகழ்ந்ததாக வரலாற்று ஆதாரங்கள் கூறுகின்றன. இந்த நிகழ்வு, இரு நாடுகளின் பண்பாட்டு உறவுகளுக்கு ஒரு ஆழமான அடித்தளத்தை அமைத்தது.

அதேபோல், பாண்டியர், சோழர் போன்ற தென் இந்திய அரசுகள் இலங்கையில் அரசியல் மற்றும் இராணுவ தலையீடுகளை மேற்கொண்டன. இவை எல்லாம் இந்தியா–இலங்கை உறவை ஒரு சகோதரத்துவத்தையும் போட்டித்தன்மையையும் கொண்ட உறவாக மாற்றின.

காலனித்துவம் மற்றும் சுதந்திரத்தின் பின்

1947–48 காலகட்டத்தில் இந்தியாவும் இலங்கையும் சுதந்திரம் பெற்றபோது, இரு நாடுகளும் புதிய அரசியல் அடையாளங்களை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தன. இந்தியா, அசோகா மற்றும் நெஹ்ருவின் அகிம்சை, பன்முகத்தன்மை போன்ற கோட்பாடுகளை முன்வைத்து ஒரு பெரிய ஜனநாயகமாக உருவெடுத்தது. இலங்கை, ஒப்பீட்டளவில் சிறிய தீவு நாடாக இருந்தாலும், கல்வி, நிர்வாகம் மற்றும் அரசியல் அமைப்புகளில் முன்னேற்றத்தை காட்டியது.

ஆரம்ப காலங்களில், இந்தியா இலங்கையின் உள்நாட்டுச் செயல்களில் தலையிட விரும்பவில்லை. ஆனால், 1970களில் இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சினை தீவிரமடைந்தபோது, இந்த நிலை மாறியது. தமிழ்நாட்டின் அரசியல் அழுத்தங்கள், மனித உரிமை விவகாரங்கள், மற்றும் பிராந்திய பாதுகாப்பு கவலைகள் இந்தியாவை இலங்கையின் உள்நாட்டுச் சிக்கல்களுடன் நேரடியாக இணைத்தன.

ஜேவிபி: தோற்றமும் எதிர்ப்பும்

இந்தியாவுடன் தொடர்புடைய அரசியல் விவாதங்களில், ஜன விமுக்தி பெரமுன (JVP) முக்கிய இடம் பெறுகிறது. 1965ஆம் ஆண்டு ரோஹண விஜேவீரவால் நிறுவப்பட்ட இந்த இயக்கம், மார்க்சியம்–லெனினியம், சிங்கள தேசியவாதம் மற்றும் பேரரசுத்தன்மை எதிர்ப்பு ஆகிய கருத்துக்களை இணைத்த ஒரு தனித்துவமான அரசியல் அடையாளத்தை கொண்டது.

1971ஆம் ஆண்டு நடந்த முதல் ஜேவிபி கிளர்ச்சி, இலங்கை அரசியலில் ஒரு அதிர்ச்சியாக அமைந்தது. அந்த கிளர்ச்சியில் இந்தியா நேரடியாக ஈடுபடவில்லை என்றாலும், இந்தியா உள்ளிட்ட வெளிநாடுகள் இலங்கை அரசுக்கு ஆதரவளித்தது, ஜேவிபியின் பார்வையில் “வெளிநாட்டு ஆதரவு கொண்ட அடக்குமுறை” என்ற கருத்தை வலுப்படுத்தியது.

1987: இந்திய தலையீடும் ஜேவிபியின் உச்ச எதிர்ப்பும்

இந்தியா–இலங்கை உறவுகளின் மிகச் சர்ச்சையான அத்தியாயம் 1987ஆம் ஆண்டு கையெழுத்தான இந்திய–இலங்கை ஒப்பந்தம் (Indo-Lanka Accord) ஆகும். ராஜீவ் காந்தி மற்றும் ஜே.ஆர். ஜெயவர்தனே ஆகியோருக்கிடையிலான இந்த ஒப்பந்தம், இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சினைக்கு அரசியல் தீர்வு காண முயன்றது.

ஆனால், ஜேவிபிக்கு இது முற்றிலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒன்றாக இருந்தது. இந்திய அமைதி காக்கும் படை (IPKF) இலங்கைக்கு வந்தது, ஜேவிபியின் பார்வையில் நாட்டின் இறையாண்மைக்கு நேர்ந்த மிகப்பெரிய அச்சுறுத்தலாகக் கருதப்பட்டது. இதன் விளைவாக, 1987–89 காலகட்டத்தில் இரண்டாவது ஜேவிபி கிளர்ச்சி உருவானது; அது இலங்கையின் வரலாற்றில் மிகக் கொடூரமான அரசியல் வன்முறையாக மாறியது.

இந்த காலகட்டத்தில், இந்தியா ஜேவிபியின் அரசியல் கற்பனையில் “பேரரசுத்தன்மை கொண்ட அண்டை நாடு” என உருவகிக்கப்பட்டது.

மாற்றம்: ஆயுதப் போராட்டத்திலிருந்து அரசியல் நடைமுறைக்கு

1990களுக்குப் பிறகு, ஜேவிபி ஒரு அடிப்படை மாற்றத்தை அனுபவித்தது. ஆயுதப் போராட்டம் தோல்வியடைந்ததும், அதன் தலைமை மற்றும் செயற்பாட்டாளர்கள் பெரும் இழப்புகளை சந்தித்ததும், இயக்கத்தை புதிய பாதையில் செலுத்தியது. தேர்தல் அரசியல், பாராளுமன்றம், தொழிற்சங்கங்கள் போன்ற வழிகளில் செயல்படுவது என்ற முடிவை ஜேவிபி எடுத்தது.

இந்த மாற்றத்துடன், வெளிநாட்டு கொள்கை குறித்த அணுகுமுறையும் மாறத் தொடங்கியது. இந்தியாவை முழுமையாக எதிர்க்கும் நிலைப்பாடு, படிப்படியாக ஒரு “நடப்பியல் நிஜவாத” (pragmatic realism) பார்வைக்கு இடம் கொடுத்தது.

பொருளாதார நெருக்கடியும் இந்தியாவின் பங்கு

2022இல் இலங்கை சந்தித்த பொருளாதார நெருக்கடி, இந்தியா–இலங்கை உறவுகளை புதிய கோணத்தில் அமைத்தது. எரிபொருள், உணவு, மருந்து உள்ளிட்ட அவசர தேவைகளுக்காக இந்தியா வழங்கிய கடன்கள் மற்றும் உதவிகள், இலங்கை சமூகத்தில் இந்தியாவைப் பற்றிய பார்வையை மாற்றியது.

இந்தச் சூழலில், ஜேவிபி தலைமையிலான தேசிய மக்கள் சக்தி (NPP) கூட்டணி, இந்தியாவுடன் உறவுகளை முழுமையாக மறுத்து அரசியல் செய்ய முடியாது என்பதை உணர்ந்தது. பொருளாதார மீட்பு, பிராந்திய ஒத்துழைப்பு, மற்றும் சமூக நலத்திட்டங்கள்—all these require India.

தில்வின் – ஜெய்சங்கர் சந்திப்பு: 

இந்தப் பின்னணியில்தான், தில்வின் சில்வா மற்றும் டாக்டர் ஜெய்சங்கர் சந்திப்பு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. இந்தச் சந்திப்பு, கடந்த கால விரோதங்களை மறந்து, எதிர்கால தேவைகளை மையமாகக் கொண்ட உரையாடலின்象徴மாக பார்க்கப்படுகிறது.

ஜெய்சங்கர் “இந்தியா இலங்கையின் உண்மையான, நம்பகமான கூட்டாளர்” என்று கூறியது, ஒரு வழக்கமான தூதரக வாக்கியம் போல தோன்றலாம். ஆனால், அதை கேட்டுக் கொண்டிருந்தவர் ஜேவிபியின் பொதுச் செயலாளர் என்பதே, அந்த வார்த்தைகளுக்கு கூடுதல் அரசியல் எடை அளிக்கிறது.

பிராந்திய அரசியல் மற்றும் சீனா காரணி

இந்தியா–இலங்கை உறவுகளைப் புரிந்துகொள்ள, சீனாவின் பங்கையும் புறக்கணிக்க முடியாது. கடந்த ஒரு தசாப்தத்தில், சீனா இலங்கையில் பெரும் முதலீடுகளை மேற்கொண்டது—ஹம்பந்தோட்டை துறைமுகம் அதன் மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. இந்தியா, இதை தனது பாதுகாப்புக்கு ஒரு சவாலாகக் கருதுகிறது.

இந்த நிலையில், இலங்கை அரசியல் இயக்கங்கள்—including JVP—ஒரு சமநிலை (balance) தேட வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளன. இந்தியாவை எதிர்ப்பதும், சீனாவை முழுமையாக சார்ந்துவிடுவதும், இரண்டும் ஆபத்தானவை.

முடிவு: வரலாற்றின் சுமையுடன் எதிர்காலம்

ஜேவிபி மற்றும் இந்தியாவுக்கிடையிலான உறவு, இலங்கையின் அரசியல் வளர்ச்சியின் ஒரு பிரதிபலிப்பாகும். எதிர்ப்பிலிருந்து உரையாடலுக்கும், வன்முறையிலிருந்து அரசியல் நடைமுறைக்கும், தனிமையிலிருந்து பிராந்திய ஒத்துழைப்புக்கும் நடந்த இந்தப் பயணம், எளிதானதல்ல.

தில்வின்–ஜெய்சங்கர் சந்திப்பு, இந்த மாற்றத்தின் இறுதிப் புள்ளி அல்ல. ஆனால், அது ஒரு முக்கிய அடையாளக் கல்லாக (milestone) பார்க்கப்படலாம். கடந்த காலத்தின் இருண்ட அத்தியாயங்களை மறக்காமல், அவற்றிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு, புதிய அரசியல் மொழியை உருவாக்கும் முயற்சிதான் இன்றைய இந்தியா–இலங்கை உறவுகளின் உண்மையான சவால்.

Thipamfm பாணியில் சொல்ல வேண்டுமானால்: இது ஒரு சந்திப்பு மட்டுமல்ல; இது ஒரு அரசியல் நினைவாற்றலுக்கும் நிஜவாதத்துக்கும் இடையிலான சமரசம்.