ஒரு சமூகம் தனது வரலாற்றை எவ்வாறு நினைவுகூர்கிறது என்பது, அதன் அரசியல் முதிர்ச்சியையும், நீதியின்மீது கொண்டுள்ள நம்பிக்கையையும் பிரதிபலிக்கிறது. போகம்பரா சிறையை முதலீட்டாளர்களுக்குத் திறந்து, ஹோட்டல் அல்லது வர்த்தக வளாகமாக மாற்றும் அரசின் தீர்மானம், வெறும் நகர அபிவிருத்தி முயற்சியாக மட்டுமல்ல; அது நினைவுகள் யாருக்குச் சொந்தம்? யாரின் வேதனை வர்த்தகமாக்கப்படுகிறது? என்ற அடிப்படை கேள்விகளையும் எழுப்புகிறது.

1. சிறைகள்: கட்டிடங்கள் அல்ல, அரசியல் நினைவகங்கள்

சிறைகள் என்பது செங்கல்–சிமெண்ட் கட்டிடங்கள் அல்ல. அவை அதிகாரத்தின் உச்ச வடிவம், மனித உடல்மீதும் மனதின்மீதும் அரசு செலுத்திய கட்டுப்பாட்டின் சாட்சிகள். போகம்பரா சிறை, இலங்கையின் தண்டனைச் சட்ட வரலாற்றின் மையமாக இருந்ததோடு, அரசியல் எதிர்ப்பை ஒடுக்கிய அமைப்பின் ஒரு முக்கிய கருவியாகவும் செயல்பட்டது.

ஆனால், இலங்கையின் அதிகாரப்பூர்வ வரலாற்றுச் சொல்லாடலில், போகம்பரா சிறை பெரும்பாலும்

• “சரடியேல்”,

• “மரு சிரா”,

• அல்லது சில சிங்கள இடதுசாரி தலைவர்கள்

என்ற வரம்புக்குள் மட்டுமே பேசப்படுகிறது.

2. காணாமல் போன நினைவுகள்: தமிழ் அரசியல் கைதிகள்

இலங்கை சிறை வரலாற்றில், குறிப்பாக 1950களுக்குப் பிறகு, தமிழ் அரசியல் கைதிகள் பெரும் எண்ணிக்கையில் இருந்தனர். ஆனால் அவர்களின் அனுபவங்கள், வேதனைகள், எதிர்ப்புகள் – பெரும்பாலும் அதிகாரப்பூர்வ நினைவிலிருந்து நீக்கப்பட்டவை.

போகம்பரா சிறையில்,

• மொழி அடிப்படையிலான ஒடுக்குமுறை,

• அரசியல் சிந்தனைகளுக்கான தண்டனை,

• தனிமைப்படுத்தல், கண்காணிப்பு, உளவியல் அழுத்தங்கள்

என பல்வேறு அனுபவங்களை தமிழ் கைதிகள் சந்தித்தனர். ஆனால் இவை எதுவும், இப்போது முன்மொழியப்படும் “மரபுச் சுற்றுலா” (heritage tourism) திட்டங்களில் பிரதிபலிக்கப்படுமா என்பது கேள்விக்குறியே.

3. நினைவுச் சின்ன அரசியல் (Politics of Memory)

நினைவுகள் இயல்பாக உருவாவதில்லை; அவை அரசியலால் கட்டமைக்கப்படுகின்றன. எந்த நினைவுகள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும், எவை மறைக்கப்பட வேண்டும் என்பதைக் தீர்மானிப்பது அதிகாரமே.

போகம்பரா சிறை மறுவளர்ச்சி திட்டத்தில்:

• தூக்குக் கயிறு,

• கட்டிடக்கலை,

• “பழமையான சிறை” என்ற ரொமான்டிக் காட்சிப்படுத்தல்

ஆகியவை முன்னிலைப்படுத்தப்படுகின்றன.

ஆனால்,

• அரசியல் கைதிகளின் வாழ்க்கை,

• சிறைச்சாலை உள்ளே நடந்த மனித உரிமை மீறல்கள்,

• இன அடிப்படையிலான வேறுபாடுகள்

இவையெல்லாம் அமைதியாக மறைக்கப்படும் அபாயம் உள்ளது.

4. வணிகமயமாக்கப்பட்ட வேதனை: சுற்றுலா vs நீதி

ஒருகாலத்தில் கைதிகள் அடைக்கப்பட்ட கோப்புகளில் இன்று சுற்றுலாப் பயணிகள் தங்குவது, உலகளவில் புதிய விடயம் அல்ல. ரோபன் தீவு (தென் ஆப்ரிக்கா), ஆஷ்விட்ஸ் (ஜெர்மனி) போன்ற இடங்கள் இதற்கு உதாரணங்கள்.

ஆனால் அங்கு:

• வரலாற்று உண்மை மறைக்கப்படவில்லை,

• பாதிக்கப்பட்டவர்களின் குரல்கள் மையப்படுத்தப்பட்டன,

• நீதியும் நினைவும் ஒன்றாக இணைக்கப்பட்டன.

இலங்கையில், குறிப்பாக தமிழ் சமூகத்தின் அனுபவங்களைப் பொருத்தவரை,

“நீதி இல்லாத நினைவு, மீண்டும் ஒடுக்குமுறையையே உருவாக்கும்.”

போகம்பரா சிறையை வெறும் “லாக்ஷரி ஹோட்டல்” அல்லது “கலாசார வளாகம்” ஆக்குவது, வேதனையை பொருளாதார மூலதனமாக மாற்றும் செயல் ஆகும்.

5. சமாதானமும் மறந்துவிடலும் ஒன்றல்ல

போர் முடிந்து பல ஆண்டுகள் ஆனபோதும்,

• காணாமல் போனோர்,

• அரசியல் கைதிகள்,

• சிறை அனுபவங்களால் மனச்சிதைவு அடைந்த குடும்பங்கள்

இன்றும் நீதிக்காக காத்திருக்கின்றன.

இந்தச் சூழலில், போகம்பரா போன்ற சிறைகளை நினைவுத் தளங்களாக (Sites of Conscience) மாற்றாமல், முதலீட்டு வாய்ப்புகளாக மாற்றுவது, “மறப்பே சமாதானம்” என்ற ஆபத்தான அரசியல் கருத்தை வலுப்படுத்துகிறது.

6. மாற்று வழி: உள்ளடக்கிய நினைவகம்

போகம்பரா சிறையின் மறுவளர்ச்சி தவிர்க்க முடியாததாக இருந்தால், அது கீழ்க்கண்ட அடிப்படைகளில் அமைய வேண்டும்:

1. நினைவக அரங்குகள் (Memorial Galleries)
   – அரசியல் கைதிகள், குறிப்பாக தமிழ் கைதிகளின் சாட்சியங்களுடன்.

2. பல மொழிகளில் வரலாற்று விளக்கம்
   – சிங்களம், தமிழ், ஆங்கிலம்.

3. சிவில் சமூக பங்கேற்பு
   – முன்னாள் கைதிகள், மனித உரிமை அமைப்புகள்.

4. வணிகம் + நீதி என்ற சமநிலை
   – வரலாறு அழிக்கப்படக் கூடாது.

7. இறுதிக் கேள்வி

ஒரு சிறையை ஹோட்டலாக்குவது எளிது.
ஆனால் ஒரு சமூகத்தின் வேதனையை நேர்மையாக நினைவுகூர்வது தான் கடினம்.

போகம்பரா சிறை இன்று இலங்கையின் முன்னிலையில் நிற்கும் ஒரு கேள்வி:

நாம் வரலாற்றை மறைத்து முன்னேறப் போகிறோமா?
அல்லது உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டு சமாதானத்தை கட்டமைக்கப் போகிறோமா?

தமிழ் சமூகத்திற்கு, இது ஒரு கட்டிடம் பற்றிய விவாதம் அல்ல.
இது அங்கீகாரம், நினைவு, நீதி பற்றிய போராட்டம்.